15414 ΔΑΥΛΟΣ/240, Δεκέμύριος 2001 τηρεῖ τὸ ἐπώνυμο, ὁ δἱΓ πάντα ἀποκαλεῖται μὲ τὸ μιχρό. ̓Αποτελεῖ μεγάλο ἀτόπημα ἡ προσφώνησις χάποιου δἱΓ μὲ τὸ ἐπώνυμό του. Τὸ δΊ, ὅπως καὶ τὸ χύρ, ἀχολουθοῦνται ἀπὸ μιχρὸ ὄνομα. Εἶναι δύσκολο γιὰ τοὺς τιτλούχους δίτ νὰ φαντα- ἰ ὁ τίτλος τους ἔχει τὶς ρίζες του στοὺς “Ελλης χὺρ-Μήτσους. Σὰς εὐχαριστῶ Ἰωάννης Λάζαρης Μηχανολόγος μηχανιχὸς ΕΜΠ Ὃ Ἰουλιανὸς δὲν μιλᾶ πουθενὰ γιὰ Μιθραϊσμὸ Κύριε διευθυντά, Στὸς τεῦχος 238 τοῦ «Δαυλοῦ» δημοσιεύτηχε ἄρθρο τοῦ κ. Διαμαντῆ Κούτουλα ὑπὸ τὸν τίτλο «Περὶ τὴν ἀναθίωση. τοῦ Δωδεκαθέου» (σ. 15311 -15314), ὅπου ὁ ἐν λόγῳ ἀρθρογράφος στηλιτεύει τὴν προσπάθεια ἀναοίωσης τῆς! ἑλληνιχῆς λατρείας. Καλὰ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ ἐ ἐρωτῶ: Ὅλοι ἐχεῖνοι οἱ συμπολῖτες μας ποὺ θέλουν νὰ θρησχεύωνται χαὶ νὰ λατρεύουν τὸ θεῖον μὴ χριστιανιχά, γιατὶ νὰ μὴν ἔχουν τῇ δυνατότητα νὰ ἔχδη; λώνουν τὰ θρησχευτιχά τους συναισθήματα πρὸς τοὺς θεοὺς προγόνους μας κατὰ τὸ δοχοῦν, Προσωπιχὰ εἶμαι ἄθρησχος, ὅμως χατανοῶ τὸ γεγονὸς τῆς λατρεντικῆς τους ἀνάγχης, ἔστω χι ἂν χατοιχοῦν γραφιχοὶ ἢ ὑπερύολικοί. Ἐπίσης ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι κατ' οὐσίαν «Ἐθνικοὶ», καθὼς ἀποδέχονται τὴν ἐθνιχὴ παράδοση τῶν Ἑλλήνων σὲ κά. θε ἐπίπεδο ἀνθρώπινης ἔχφρασης (καὶ θρησχευτιχῆς), εἰσάγοντας τὴν φιλοσοφιχὴ διάσταση τῆς ἔννοιας τοῦ πολυθεϊσμοῦ μὲ τὴ σημασία τῆς πολναρχίας χαὶ δη μοχρατιχότητας στὴν ποινωνι (6λ. ἐπανεισαγωγὴ τοῦ στωιχισμοῦ καὶ τοῦ ἐπιχουρισμοῦ στὸ νεο-ελληνικὸ τρόπο σχέψης καὶ υιώματος). γιατὶ νὰ συγχέωνται μὲ τοὺς γραφικοὺς «χλαμυδοφόθους»; Ὅσον ἀφορᾷ στὸν Ἰουλιανό, ποὺ ἀναφέρει ὁ κ. Διαμαντῆς Κούτουλας, δὲν μιλά πουθενὰ γιὰ μιθραῖσμό στὰ χείμενά του, παρὰ συλλαμοάνει τὴν ἑλληνικη] λατρεία ὡς φαντασιαχὴ - φιλοσοφικἡ χαὶ κοινωνικὴ; Ξδιωματικὴ ἀνάγχη, τὴν ὁποία ἐπανελευθερώνει οάσει τῶν τότε ἱστοριχῶν συνθη κῶν ἐντὸς τῶν πλαισίων τῆς ρωμαϊκῆς θεσμικῆς παράδοσης. Εὐχαριστῶ ̓Αλέξανδρος Χ. Μήτσιου Συγγραφέας - ἐρευνητὴς Α.Π.Θ. Ἕλληνες ἐναντίον Ἑλληνικῆς Γλώσσας... Κύριε διευθυντά, Στὰ φύλλα τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ τῆς «Καθημερινῆς» μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον διαυάζω τὰ γράμματα ἀναγνωστῶν, ποὺ ἀναφέρονται στὰ θέματα περὶ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Δυστυχῶς εὑρισχόμεθα στὴν τελική εὐθεῖα ἀφελληνισμοῦ καὶ αὐτὸ μὲ ἀνοχή, ἂν ὄχι σύμπραξη. κορυφαίων οἰκονομικῶν, πανεπιστημιαχῶν καὶ κυοερνητικῶν παραγόντων, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴνθέση τοὺς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι προασπιστὲς τοῦ Ἑλληνι, Ξένα «πανεπιστήμια» ποὺ διδάσκουν στὴν Αγγλική, διαφημίσεις ποὺ γαυγίζουν ἀμερικανιστὶ γιὰ νὰ μιμοῦνται τὰ Ἑλληνόπουλα, λατινικὲς ἐπιγραφὲς στὰ καταστήματα. περιοδικἀ μὲ λατινικούς. χαραχτῆρες χαὶ ξενόγλωσσους, δαρδαρισμοὺς στὰ χεὶμενα εἶναι τυχαῖα; Ποιοί προωθοῦν. τὴν ἀντιχατάστάση τοῦ Ἑλληνικοῦ ̓Αλφαδήτου μὲ τὸ Λατινικό: Αὐτὸ θὰ εἶναι ὁ θάνατος τοῦ Ἑλληνισμοῦ. διότι θὰ ἀποχοπῇ ὁ Ἕλληνας ἀπὸ τὴν ἀρχαία γραμματεία, τὰ γραπτὰ μνημεῖα καὶ τὶς ρίζες του. Ἡ Ἑλλάδα ἐπέζησε στὴν μακραίωνη ἱστορία της κατὰ κύριο λόγο, διότι διατηρήθηχε ἡ γλῶσσα. Ἔτσι σὰν χυριώτερη μέθοδος ἐξοντώσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ χρησιμοποιεῖται σήμερα ἡ προσπάθεια ἀλλοίωσης, παραμόρφωσης, διαστροφῆς χαὶ ἀφανισμοῦ τῆς Ἑλληνιχῆς Γλώσσας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ̓Αλφαθήτου. τὸ ὁποῖον ἔχω καὶ περιέχει τὰ ἑδδομήντα ἕνα ἑκατομμύρια ἑλληνικῶν λέξεων (71.000.000) καὶ φυσικὰ ἀπολύτως ἔγχυρον δι ̓ ὅσα γράφει, ὡς μηδέποτε καὶ παρ’ οὐδενός, νομίξω, ἀνατραπὲν καὶ ἀμφισδη τη θέν, ἔχει διαφορετιχὴ ν γνώμην περὶ τῆς ἐν λόγῳ ἐτυμολογίας. Κατ' ἀρχὰς ἡ λέξις πέτρα ὑπάρχει εἰς κείμενα πολὺ παλαιότερα τῆς λατινικῆς γλώσσης: καὶ συγκεκριμένως στὴν “Ομήρου ̓Οδύσσειαν (Ε 443) καὶ στὴν Ιλιάδα (1 243 καὶ 386), ὅπου ἀναφέρεται καὶ ἡ «πετροδολία». “Ὁμοίως καὶ στὸν 'Ησίοδον (Θ. 675). Πέραν δὲ αὐτῶν θὰ σημειώσω, ὅτι ἕνα πλῆθος παραγώγων τῆς λέξεως πέτρα εὑρίσκονται στὸ ἀνωτέρω λεξικόν, ὅπως εἶναι πετρήρης, πετρηρεφής, πετρηγενής, πετροδάτης, πετρόδλητος, πετροδόλια, πετροδυμών. ̓Αλλὰ καὶ τὸ πετρέλαιον ὁρίζεται ὡς «εἶδος ἀσφάλτου, ρεούσης ἐκ θράχου», ἐνῷ τὸ ἔλαιον, ὄχι κατ ̓ ἀνάγκην τὸ ἐλαιόλαδον, ὁρίζεται ὡς «πᾶν παχὺ ρευστόν, ἀλοιφή, δούτυρον, λίγδα .λπ.». Διὰ τὸ πῶς ἕνα Ι,ατοιμασε καὶ μάλιστα Οταπά ἔδωσε τὴν ἐν λόγῳ ἑρμηνείαν τὰ ἑξῆς λογικὰ »