15414 ΔΑΥΛΟΣ/240, Δεκέμύριος 2001 τηρεῖ τὸ ἐπώνυμο, ὁ δἱΓ πάντα ἀποκαλεῖται μὲ τὸ µι- χρό. ᾿Αποτελεῖ μεγάλο ἀτόπημα ἡ προσφώνησις χά- ποιου δἱΓ μὲ τὸ ἐπώνυμό του. Τὸ δΊ, ὅπως καὶ τὸ χύρ, ἀχολουθοῦνται ἀπὸ μιχρὸ ὄνομα. Εἶναι δύσκολο γιὰ τοὺς τιτλούχους δίτ νὰ φαντα- ἰ ὁ τίτλος τους ἔχει τὶς ρίζες του στοὺς “Ελλη- ς χὺρ-Μήτσους. Σὰς εὐχαριστῶ Ἰωάννης Λάζαρης Μηχανολόγος μηχανιχὸς ΕΜΠ Ὃ Ἰουλιανὸς δὲν μιλᾶ πουθενὰ γιὰ Μιθραϊσμὸ Κύριε διευθυντά, Στὸς τεῦχος 238 τοῦ «Δαυλοῦ» δημοσιεύτηχε ἄρθρο τοῦ κ. Διαμαντῆ Κούτουλα ὑπὸ τὸν τίτλο «Περὶ τὴν ἀναθίωση. τοῦ Δωδεκαθέου» (σ. 15311 -15314), ὅπου ὁ ἐν λόγῳ ἀρθρογράφος στηλιτεύει τὴν προσπάθεια ἀναοίωσης τῆς! ἑλληνιχῆς λατρείας. Καλὰ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ ἐ ἐρωτῶ: Ὅλοι ἐχεῖνοι οἱ συ- μπολῖτες μας ποὺ θέλουν νὰ θρησχεύωνται χαὶ νὰ λα- τρεύουν τὸ θεῖον μὴ χριστιανιχά, γιατὶ νὰ μὴν ἔχουν τῇ δυνατότητα νὰ ἔχδη; λώνουν τὰ θρησχευτιχά τους συναισθήματα πρὸς τοὺς θεοὺς προγόνους µας κατὰ τὸ δοχοῦν, Προσωπιχὰ εἶμαι ἄθρησχος, ὅμως χατα- νοῶ τὸ γεγονὸς τῆς λατρεντικῆς τους ἀνάγχης, ἔστω χι ἂν χατοιχοῦν γραφιχοὶ ἢ ὑπερύολικοί. Ἐπίσης ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι κατ' οὐσίαν «Ἐθνικοὶ», καθὼς ἀπο- δέχονται τὴν ἐθνιχὴ παράδοση τῶν Ἑλλήνων σὲ κά. θε ἐπίπεδο ἀνθρώπινης ἔχφρασης (καὶ θρησχευτιχῆς), εἰσάγοντας τὴν φιλοσοφιχὴ διάσταση τῆς ἔννοιας τοῦ πολυθεϊσμοῦ μὲ τὴ σημασία τῆς πολναρχίας χαὶ δη μοχρατιχότητας στὴν ποινωνι (6λ. ἐπανεισαγωγὴ τοῦ στωιχισμοῦ καὶ τοῦ ἐπιχουρι- σμοῦ στὸ νεο-ελληνικὸ τρόπο σχέψης καὶ υιώματος). γιατὶ νὰ συγχέωνται μὲ τοὺς γραφικοὺς «χλαμυδοφό- θους»; Ὅσον ἀφορᾷ στὸν Ἰουλιανό, ποὺ ἀναφέρει ὁ κ. Διαμαντῆς Κούτουλας, δὲν μιλά πουθενὰ γιὰ μιθραῖ- σμό στὰ χείµενά του, παρὰ συλλαμοάνει τὴν ἑλληνικη] λατρεία ὡς φαντασιαχὴ - φιλοσοφικἡ χαὶ κοινωνικὴ; Ξδιωματικὴ ἀνάγχη, τὴν ὁποία ἐπανελευθερώνει οά- σει τῶν τότε ἱστοριχῶν συνθη κῶν ἐντὸς τῶν πλαισίων τῆς ρωμαϊκῆς θεσµικῆς παράδοσης. Εὐχαριστῶ ᾿Αλέξανδρος Χ. Μήτσιου Συγγραφέας - ἐρευνητὴς Α.Π.Θ. Ἕλληνες ἐναντίον Ἑλληνικῆς Γλώσσας... Κύριε διευθυντά, Στὰ φύλλα τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ τῆς «Καθημερινῆς» μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον διαυάζω τὰ γράμματα ἀναγνω- στῶν, ποὺ ἀναφέρονται στὰ θέµατα περὶ τὴν Ἑλλη- νικὴ Γλῶσσα. Δυστυχῶς εὑρισχόμεθα στὴν τελική εὐθεῖα ἀφελληνισμοῦ καὶ αὐτὸ μὲ ἀνοχή, ἂν ὄχι σύ- µπραξη. κορυφαίων οἰκονομικῶν, πανεπιστημιαχῶν καὶ κυοερνητικῶν παραγόντων, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴνθέ- ση τοὺς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι προασπιστὲς τοῦ Ἑλληνι- , Ξένα «πανεπιστήμια» ποὺ διδάσκουν στὴν Αγγλική, διαφημίσεις ποὺ γαυγίζουν ἀμερικανιστὶ γιὰ νὰ μιμοῦνται τὰ Ἑλληνόπουλα, λατινικὲς ἐπι- γραφὲς στὰ καταστήματα. περιοδικἀ μὲ λατινικούς. χαραχτῆρες χαὶ ξενόγλωσσους, δαρδαρισμοὺς στὰ χεὶ- μενα εἶναι τυχαῖα; Ποιοί προωθοῦν. τὴν ἀντιχατά- στάση τοῦ Ἑλληνικοῦ ᾿Αλφαδήτου μὲ τὸ Λατινικό: Αὐτὸ θὰ εἶναι ὁ θάνατος τοῦ Ἑλληνισμοῦ. διότι θὰ ἀποχοπῇ ὁ Ἕλληνας ἀπὸ τὴν ἀρχαία γραμματεία, τὰ γραπτὰ μνημεῖα καὶ τὶς ρίζες του. Ἡ Ἑλλάδα ἐπέζησε στὴν μακραίωνη ἱστορία της κατὰ κύριο λόγο, διότι διατηρήθηχε ἡ γλῶσσα. Ἔτσι σὰν χυριώτερη μέθοδος ἐξοντώσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ χρησιμοποιεῖται σήµερα ἡ προ- σπάθεια ἀλλοίωσης, παραμόρφωσης, δια- στροφῆς χαὶ ἀφανισμοῦ τῆς Ἑλληνιχῆς Γλώσ- σας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ᾿Αλφαθήτου. τὸ ὁποῖον ἔχω καὶ περιέχει τὰ ἑδδομήντα ἕνα ἑκατομμύρια ἑλληνικῶν λέξεων (71.000.000) καὶ φυσικὰ ἀπολύτως ἔγχυρον δι᾿ ὅσα γράφει, ὡς μηδέποτε καὶ παρ’ οὐδενός, νομίξω, ἀνατραπὲν καὶ ἀμφισδη τη θέν, ἔχει διαφορετιχὴ ν γνώμην περὶ τῆς ἐν λόγῳ ἐτυμολογίας. Κατ' ἀρχὰς ἡ λέξις πέτρα ὑπάρχει εἰς κείμενα πολὺ παλαιότερα τῆς λατινικῆς γλώσσης: καὶ συγκεκριμένως στὴν “Ομήρου ᾿Οδύσσειαν (Ε 443) καὶ στὴν Ιλιάδα (1 243 καὶ 386), ὅπου ἀνα- φέρεται καὶ ἡ «πετροδολία». “Ὁμοίως καὶ στὸν 'Ησίοδον (Θ. 675). Πέραν δὲ αὐτῶν θὰ σηµει- ώσω, ὅτι ἕνα πλῆθος παραγώγων τῆς λέξεως πέτρα εὑρίσκονται στὸ ἀνωτέρω λεξικόν, ὅπως εἶναι πετρήρης, πετρηρεφής, πετρηγενής, πετροδάτης, πετρόδλητος, πετροδόλια, πετροδυμών. ᾿Αλλὰ καὶ τὸ πετρέλαιον ὁρίζεται ὡς «εἶδος ἀσφάλτου, ρεούσης ἐκ θράχου», ἐνῷ τὸ ἔλαιον, ὄχι κατ᾽ ἀνάγκην τὸ ἐλαιόλαδον, ὁρίζεται ὡς «πᾶν παχὺ ρευστόν, ἀλοιφή, δούτυρον, λίγδα .λπ.». Διὰ τὸ πῶς ἕνα Ι,ατοιμασε καὶ μάλιστα Οταπά ἔδωσε τὴν ἐν λόγῳ ἑρμηνείαν τὰ ἑξῆς λογικὰ »