19415 ΔΑΥΛΟΣ/240, Δεκέμόριος 2001 Τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. ποὺ χαμμιὰ ξένη γλῶσσα δὲν μπόρεσε νὰ προσεγγίσῃ, δυστυχῶς σήμερα Ἕλληνες δῆθεν ἐχσυγχρονιστές, προοδευτιχοί, ἡμιμαθεῖς, χουλτουριάρηδες. γραιχύλοι προσπαθοῦν νὰ τὴν ἐ (ρυαρίσουν, ἄλλοι γιὰ νὰ χαλύψουν τὴν ἀμάθεια νεπάρχειά τους καὶ ἄλλοι δρώντας συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα σὰν ὄργανα ξένων ἀνθελλι ἡνιχῶν χέντρων ἐξουσιασμοῦ. τὰ ὁποῖα. γιὰ νὰ ἐπιχρατήσουν, ἐπιδιώχουν ἀχριθῶς τὸν πλήρη ἀφανισμὸ τοῦ Ἕλληνιχοῦ Πολιτισμοῦ, διότι ὁ ἐξουσιασμὸς φοδᾶται τὴν ἐλεύθερη διανόηση, τὸ μόνο ἐμπόδιο γιὰ νὰ ἐπιδάλῃ τὰ σχέδιά του. Δέν νομίζω ὅτι σὲ ἄλλη ἐθνότητα συμόαίνουν αὐτὰ τὰ ἔκτροπα. Οὔτε στὸ’ Ἰσραήλ. τὰ Σχόπια ἢ τὴν ΒουλΥαρία π.γ. διάθασα κάπου ὅτι προχωροῦν σὲ ἀντιχατάσταση τοῦ ἀλφαδήτου ποὺ χρηοιμοποιοῦν ἢ φθεὶροῦν συστηματιχὰ καὶ μὲ τόσο μένος τὴν γλῶσσα τους. "Ας ἀφήσουν οἱ γραικύλοι τὴν δικαιολογία ὅτι οἱ Η/Υ ἀπαιτοῦν λατινικοὺς «χαρακτῆρες γιὰ τὴν παγκόσμια συνεννόηση. Εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ προχωρημένης τεχνολογίας Η/Υ ὁμιλοῦν Ἑλλη- νικά, διότι εἶναι ἡ μόνη νοηματιχὴ γλῶσσα, ποὺ προσφέρει ἰδανιχὲς συνθῆχες λειτουργίας. Ὁ Ἕλληνας πολίτης εἶναι δυστυχῶς ἀφημένος, στὴν τύχη του. Μπορεῖ ὅμως νὰ ἀντιδράσῃ προσπαθώντας νὰ γνωρίσῃ τὴν ἱστορία του, «τὴν γλῶσσα του. τὶς παραδόσεις του. Νὰ ἀγνοήσῃ αὐτὰ ποὺ προσπαθοῦν νὰ τοῦ ἐπιοάλουν. Νὰ ἀποφεύγ ότιτλα περιοδικά, καταστήματα μι λατινιχὲς ἐπ γραφές, προῖ-. ὄντα ποὺ διαφημίζονται σὲ ξένη γλῶσσα ἢ ξένους. ἰδιωματισμούς, ρουχισμὸ μὲ ξενόγλωσσες στάμπες καὶ τόσα ἄλλα. Μὴν ξεχνᾶτε, τὴν δύναμη τὴν ἔχουμε ἐμεῖς, οἱ καταναλωτές. Αὐτὰ χανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ἔμποδίσῃ ἢ νὰ τὰ ἀπαγορεύσῃ. Τελειώνω: Μήπως ἡ μετάφραση τῶν ἐχκλησιαστιχῶν χειμένων στὴν γεοελληνική, ποὺ προωθεῖ ἡ ̓Αρχιεπισκοπή, θὰ δώσῃ τὴν χαριστιχὴ 6ολὴ στὸ ἀνουσιούργημα ποὺ ἐπιτελεῖται; ,, Μετὰ τιμῆς Δρ Αντώνιος Λυράχος Ψυχίατρος. Μελίσσια Ἰησοῦς: Ἕνας Διόνυσος μὲ ἑθραϊκὴ ἀμφίεση; Κύριε διευθυντά, Κατὰ τὸν Γερμανὺ φιλόσοφο Φ. Νίτοε ἡ ἑλληνικὴ τραγῳδία στὴν παλαιότερη μορφὴ τῆς εἶχε μοναδιχὸ θέμα τὰ ὀάσανα τοῦ Διονύσου.” Όλες οἱ ἔνδοξες μορφὲς τῆς ἑ ἑλληνικῆς σχηνῆς -ὁ Προμηθέας, ὁ Οἰδίποδας χλπ.- εἶναι ἁπλῶς «μάσκες» τοῦ πρωταρχικοῦ ἥρωα Διόνυσου. Διαφωτιστυ (κατὰ τὴν γνώμη μου) είναι ἡ ἑξῆς φράση του: «.. ἡ πίστη στὴν ἀναγέννηση τοῦ Διόνυσον" σιγὰ σιγὰ Κατέκλυσε ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα» («Γέννηση» τὴ ς Τραγῳδίας»). Κατὰ τὴν παγχόσμια ἱστορία. τὴν ἱστορία τῶν λαῶν (πλὴν τῆς θρησχευτικῆς), ὁ Ἰησοῦς δὲν ἀποδειχνύεται ὅτι εἶναι ὑπαρχτὸ πρόσωπο. Μὲ θάση λοιπὸν τὶς ὡς ἄνω ἀναφορὲς θὰ ἤθελα νὰ διατυπώσω μιὰ «ὑποψία» μέσῳ τῶν στηλῶν τοῦ «Δαυλοῦ»: Μποροῦμε νὰ δοῦμε στὸ πρόσωπο τοῦ ̓Ιησοῦ ἕναν μεταμορφωμένο Διόνυσο, ντυμένο ὅμως μὲ ἑδραϊχὰ ροῦχα: Δυστυχῶς ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ ἄτομα χαὶ λαοὶ ἐπιδίωξαν τὴν ἐξαφάνιση τῆς ἀνθρωπότητος. Μετὰ τιμῆς Διομήδης Κρονίδης Κύρνια Δράμας Τὸ τσιμεντένιο ὑπέρθυρο τοῦ «Θησαυροῦ τοῦ ̓Ατρέως» ̓Αγαπητὲ: χ. Λάμπρου. Κατ) ἀρχὰς πρέπει νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὴν ὅλη προσπάθεια ποὺ χάνετε μὲ τὸ περιοδιχὸ «Δαυλός». τοῦ ὁποίου εἶμαι συνδρομητὴς πάρα πολλὰ χρόνια. στοιχεῖα εἶναι δυνατὸν νὰ διατυπωθοῦν: α) Τὸ γαλλιχὸν κείμενον νὰ γράφῃ τὰ σωστὰ καὶ όμεταφραστὴς νὰ ἔγραψε, μὲ πρωτοδουλίαν του ἢ κατ’ ἐντολήν, ὅ,τι ἔγραψε. ρ) Τὸ γαλλικὸν κείμενον" νὰ ἔγραφε ὅ,τι καὶ ὁ μεταφραστὴς͵ μετέφρασε. ̓Αλλὰ στὴν δευτέραν. περίπτωσιν δὲν εἶναι ἀπορίας ἄξιον νὰ πληροφορηθοῦμε καὶ ὅσοι ἐνδιαφερόμεθα νὰ μάθουμε τὴν ἀλήθειαν, τουλάχιστον πότε συνετελέσθη αὐτὴ ἡ ...ἄθλια κλοπὴ καὶ υἱοθεσία τῆς ρείτας ἀπὸ τὴν Λατινικὴν στὴν Ελληνικὴν καὶ ἰδίως ποιά κείμενα πρὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ομήρου ἀναφέρουν τὰ ὅσα ὁ κειμενογράφος τοῦ Ι.αγοιοσε ἰσχυρίζεται; Δηλαδὴ ὑπάρχουν κάπου τὰ παράγωγα ρείτείεοπ, ρειἱρεπὶν, ρειγοναιίς, ρειγονίϊος, ρειγοάνπιοη καὶ λοιπὲς παρόμοιες ἐκφράσεις, διὰ νὰ ἑνημερωθοῦμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἀνιπαρκῶς ἐνημερωμένοι; Μετὰ τιμῆς Χ.Σ. Βιλλιώτης Καθηγητῆς Οἰκονομικῶν, Ραφήνα,