ΔΑΥΛΟΣ/240, Δεκέμόριος 2001 19415 Τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. ποὺ χαμμιὰ ξένη γλῶσσα δὲν μπόρεσε νὰ προσεγγίσῃ, δυστυχῶς σήμερα Ἕλλη- νες δῆθεν ἐχσυγχρονιστές, προοδευτιχοί, ἡμιμαθεῖς, χουλτουριάρηδες. γραιχύλοι προσπαθοῦν νὰ τὴν ἐ (ρυαρίσουν, ἄλλοι γιὰ νὰ χαλύψουν τὴν ἀμάθεια νεπάρχειά τους καὶ ἄλλοι δρώντας συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα σὰν ὄργανα ξένων ἀνθελλι ἡνιχῶν χέντρων ἐξουσιασμοῦ. τὰ ὁποῖα. γιὰ νὰ ἐπιχρατήσουν, ἐπι- διώχουν ἀχριθῶς τὸν πλήρη ἀφανισμὸ τοῦ Ἕλληνι- χοῦ Πολιτισμοῦ, διότι ὁ ἐξουσιασμὸς φοδᾶται τὴν ἐλεύθερη διανόηση, τὸ μόνο ἐμπόδιο γιὰ νὰ ἐπιδάλῃ τὰ σχέδιά του. Δέν νομίζω ὅτι σὲ ἄλλη ἐθνότητα συμόαίνουν αὐτὰ τὰ ἔκτροπα. Οὔτε στὸ’ Ἰσραήλ. τὰ Σχόπια ἢ τὴν Βουλ- Υαρία π.γ. διάθασα κάπου ὅτι προχωροῦν σὲ ἀντιχα- τάσταση τοῦ ἀλφαδήτου ποὺ χρηοιμοποιοῦν ἢ φθεὶ- ροῦν συστηματιχὰ καὶ μὲ τόσο μένος τὴν γλῶσσα τους. "Ας ἀφήσουν οἱ γραικύλοι τὴν δικαιολογία ὅτι οἱ Η/Υ ἀπαιτοῦν λατινικοὺς «χαρακτῆρες γιὰ τὴν παγκόσμια συνεννόηση. Εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ προχωρηµένης τεχνολογίας Η/Υ ὁμιλοῦν Ἑλλη- νικά, διότι εἶναι ἡ μόνη νοηματιχὴ γλῶσσα, ποὺ προσφέρει ἰδανιχὲς συνθῆχες λειτουργίας. Ὁ Ἕλληνας πολίτης εἶναι δυστυχῶς ἀφημένος, στὴν τύχη του. Μπορεῖ ὅμως νὰ ἀντιδράσῃ προσπα- θώντας νὰ γνωρίσῃ τὴν ἱστορία του, «τὴν γλῶσσα του. τὶς παραδόσεις του. Νὰ ἀγνοήσῃ αὐτὰ ποὺ προσπα- θοῦν νὰ τοῦ ἐπιοάλουν. Νὰ ἀποφεύγ ότιτλα πε- ριοδικά, καταστήματα μι λατινιχὲς ἐπ γραφές, προῖ-. ὄντα ποὺ διαφημίζονται σὲ ξένη γλῶσσα ἢ ξένους. ἰδιωματισμούς, ρουχισμὸ μὲ ξενόγλωσσες στάµπες καὶ τόσα ἄλλα. Μὴν ξεχνᾶτε, τὴν δύναμη τὴν ἔχουμε ἐμεῖς, οἱ καταναλωτές. Αὐτὰ χανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ἔμπο- δίσῃ ἢ νὰ τὰ ἀπαγορεύσῃ. Τελειώνω: Μήπως ἡ μετάφραση τῶν ἐχκλησια- στιχῶν χειμένων στὴν γεοελληνική, ποὺ προωθεῖ ἡ ᾿Αρχιεπισκοπή, θὰ δώσῃ τὴν χαριστιχὴ 6ολὴ στὸ ἀνουσιούργημα ποὺ ἐπιτελεῖται; ,, Μετὰ τιμῆς Δρ Αντώνιος Λυράχος Ψυχίατρος. Μελίσσια Ἰησοῦς: Ἕνας Διόνυσος μὲ ἑθραϊκὴ ἀμφίεση; Κύριε διευθυντά, Κατὰ τὸν Γερμανὺ φιλόσοφο Φ. Νίτοε ἡ ἑλληνικὴ τραγῳδία στὴν παλαιότερη μορφὴ τῆς εἶχε μοναδιχὸ θέμα τὰ ὀάσανα τοῦ Διονύσου.” Όλες οἱ ἔνδοξες μορ- φὲς τῆς ἑ ἑλληνικῆς σχηνῆς -ὁ Προμηθέας, ὁ Οἰδίποδας χλπ.- εἶναι ἁπλῶς «μάσκες» τοῦ πρωταρχικοῦ ἥρωα Διόνυσου. Διαφωτιστυ (κατὰ τὴν γνώμη μου) είναι ἡ ἑξῆς φράση του: «.. ἡ πίστη στὴν ἀναγέννηση τοῦ Διόνυσον" σιγὰ σιγὰ Κατέκλυσε ὁλόκληρη τὴν ἀνθρω- πότητα» («Γέννηση» τὴ ς Τραγῳδίας»). Κατὰ τὴν παγχόσμια ἱστορία. τὴν ἱστορία τῶν λαῶν (πλὴν τῆς θρησχευτικῆς), ὁ Ἰησοῦς δὲν ἀποδειχνύε- ται ὅτι εἶναι ὑπαρχτὸ πρόσωπο. Μὲ θάση λοιπὸν τὶς ὡς ἄνω ἀναφορὲς θὰ ἤθελα νὰ διατυπώσω μιὰ «ὑπο- ψία» μέσῳ τῶν στηλῶν τοῦ «Δαυλοῦ»: Μποροῦμε νὰ δοῦμε στὸ πρόσωπο τοῦ ᾿Ιησοῦ ἕναν μεταμορφωμένο Διόνυσο, ντυμένο ὅμως μὲ ἑδραϊχὰ ροῦχα: Δυστυχῶς ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ ἄτομα χαὶ λαοὶ ἐπι- δίωξαν τὴν ἐξαφάνιση τῆς ἀνθρωπότητος. Μετὰ τιμῆς Διομήδης Κρονίδης Κύρνια Δράμας Τὸ τσιμεντένιο ὑπέρθυρο τοῦ «Θησαυροῦ τοῦ ᾿Ατρέως» ᾿Αγαπητὲ: χ. Λάμπρου. Κατ) ἀρχὰς πρέπει νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὴν ὅλη προσπάθεια ποὺ χάνετε μὲ τὸ περιοδιχὸ «Δαυλός». τοῦ ὁποίου εἶμαι συνδρομητὴς πάρα πολλὰ χρόνια. στοιχεῖα εἶναι δυνατὸν νὰ διατυπωθοῦν: α) Τὸ γαλλιχὸν κείμενον νὰ γράφῃ τὰ σωστὰ καὶ όμε- ταφραστὴς νὰ ἔγραψε, μὲ πρωτοδουλίαν του ἢ κατ’ ἐντολήν, ὅ,τι ἔγραψε. ϱ) Τὸ γαλλικὸν κεί- μενον" νὰ ἔγραφε ὅ,τι καὶ ὁ μεταφραστὴς͵ μετέφρασε. ᾿Αλλὰ στὴν δευτέραν. περίπτωσιν δὲν εἶναι ἀπορίας ἄξιον νὰ πληροφορηθοῦμε καὶ ὅσοι ἐνδιαφερόμεθα νὰ μάθουμε τὴν ἀλήθειαν, του- λάχιστον πότε συνετελέσθη αὐτὴ ἡ ...ἄθλια κλοπὴ καὶ υἱοθεσία τῆς ρείτας ἀπὸ τὴν Λατινικὴν στὴν Ελληνικὴν καὶ ἰδίως ποιά κείμενα πρὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ομήρου ἀναφέρουν τὰ ὅσα ὁ κει- μενογράφος τοῦ Ι.αγοιοσε ἰσχυρίζεται; Δηλαδὴ ὑπάρχουν κάπου τὰ παράγωγα ρείτείεοπ, ρειἱρεπὶν, ρειγοναιίς, ρειγονίϊος, ρειγοάνπιοη καὶ λοιπὲς παρόμοιες ἐκφράσεις, διὰ νὰ ἑνημε- ρωθοῦμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἀνιπαρκῶς ἐνημερωμένοι; Μετὰ τιμῆς Χ.Σ. Βιλλιώτης Καθηγητῆς Οἰκονομικῶν, Ραφήνα,