ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΙΛΡΥΘΗΚΕ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ πὸ τὸ 610 μ.Χ., ὁπότε ὁ Μωάμεθ κήρυξε γιὰ πρώτη φορὰ στὴ 2 Μέχκα, μέχρι τὴν ἐποχή μας οὐδεμία μεταδολὴ στὴ θεολογικὴ δομὴ ἢ τὴν πολιτικὴ τακτικὴ τοῦ Ἰσλὰμ ἔχει ἐπέλθει. Ἡ νεώτερη ἀπὸ τὶς τρεῖς μεγάλες μονοθεϊστικὲς-ἐξουσιαστικὲς θρησκεῖες ἐξακολουθεῖ νὰ θεωρῆται ἕνα «ἀπομεινάρι τῆς λίθινης ἐποχῆς» γιὰ μερικοὺς ἢ ἕνα μονοδιάστατο θρησκευτικο-κοινωνικὸ ἀλλὰ καὶ πολιτικὸ σύστημα γιὰ ἄλλους. Ὡστόσο οἱ χαρακτηρισμοὶ αὐτοὶ ἀποδεικνύονται ἐντελῶς ἐπιφανειακοί, ἂν ληφθοῦν ὑπόψη οἱ συνθῆκες κάτω ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἱδρύθηκε, ἐξελίχθηκε καὶ συντηρεῖται ἣ Μουσουλμανικὴ θρησκεία. ̓Ακολουθώντας τὴ σειρὰ τῶν ἐρωτημάτων περὶ τοῦ «πῶς», τοῦ «πότε», τοῦ «ποῦ» καὶ τοῦ «γιατί», ὅπως κάνουμε γιὰ κάθε ἱστορικὸ γεγονός, οἱ ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦν στὴν ὑπόσταση τοῦ Ἰσλὰμ μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν σὲ ἀσφαλῆ συμπεράσματα. Εἶναι γεγονὸς ἐν πρώτοις, ὅτι ἡ νέα -σὲ σχέση μὲ τὶς δυὸ προηγούμενες- θρησκεία προῆλθε, τόσο ὡς πρὸς τὴ θεολογική της ταυτότητα ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὸ θρησχευτιχὸ τυπικό της. μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Μωάμεθ, ἐπιτυχημένος ἔμπορος τῆς ἐποχῆς του, εἶχε στενὲς καὶ συχνὲς ἐπαφὲς μὲ τοὺς Ἑδραίους τῆς Παλαιστίνης καὶ τὸ ἱερατεῖο τους. Φανατικὸς ὀπαδὸς τῆς διδασκαλίας τους, τὴ διέδωσε κατόπιν στοὺς κύκλους του, ἀκολουθώντας προφανῶς ὁδηγίες ποὺ εἶχε λάδει. Ὁ Μπερνὰρ Λαζάρ. γνωστὸς Ἑδραῖος ἱστορικὸς συγγραφέας, στὸ ἔργο του «Αντιεθραϊσμός: Αἴτια καὶ Ἱστορία», γράφει σχετικά: «(Ἢ ἐμφάνιση τοῦ ̓Ισλὰμ στὴν Αραδία ἔθεσε τέρμα στὴν ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ, διότι σ ̓ αὐτὴν ἔχουν ὑποόληθῇ ὅλες οἱ ἰουδαϊκὲς ἰδέες τῆς κυριαρχίας τοῦ κόσμου. [...] "Όταν ὁ Μωάμεθ ἐνισχύθηκε ἀρκετά, θέλησε νὰ ἀπαλλαχθῇ τῆς Εδραϊκῆς κηδεμονίας. Γιὰ νὰ ἀποκλείσῃ κάθε περαιτέρω ἐπιρροή τους, ἀνεκήρυξε Μεσσία τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν περίφημη κορανικὴ "σούρα”: “Δὲν ὑπάρχει θεὸς πλὴν τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μωάμεθ εἶναι ὁ ἀπόστολος τοῦ Θεοῦ”». “Ἡ περαιτέρω διάδοση τοῦ ἰσλαμικοῦ κηρύγματος συμπορεύτηχε μὲ τοὺς ἐμπόρους, ποὺ διέσχιζαν τὴν ἀσιατικὴ ἐνδοχώρα, ἀλλὰ χαρακτηρίστηχε καὶ ἀπὸ δίαιες συγκρούσεις τῶν πρώτων περὶ τὸν «Προφήτη» πυρήνων μὲ «ἀπίστους» πληθυσμοὺς τῆς) Αραδικῆς χερσονήσου. ποὺ ἐνέμεναν στὴν πατρῴα θρησκεία, ποὺ εἶχε πολυθεϊστιχὸ καὶ φυσιολατρικὸ χαρακτῆρα. Ἄναλόγως εἶχαν ἀντιμετωπίσει τρεῖς αἰῶνες νωρίτερα οἱ Χριστιανοὶ τοὺς Ἕλληνες. Ἡ θεοκρατικὴ προμετωπίδα παρέμενε σταθερὴ ὅπως καὶ τὰ κίνητρα τῆς θρησκευτικῆς δίας. Μόνο οἱ πρωταγωνιστὲς ἄλλαζαν, ἐνῷ οἱ ὑποκινητὲς ἐξακολουθοῦσαν νὰ παρακολουθοῦν τὰ τεκταινόμενα καὶ νὰ ῥᾳδιουργοῦν ἀπ ̓ τὰ παρασκήνια. Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ τόπος, ὅπου συνετελοῦντο οἱ θρησκευτικὲς ζυμώσεις, ἦταν τὸ δυτικὸ