ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΙΛΡΥΘΗΚΕ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ πὸ τὸ 610 μ.Χ., ὁπότε ὁ Μωάμεθ κήρυξε γιὰ πρώτη φορὰ στὴ 2 Μέχκα, μέχρι τὴν ἐποχή μας οὐδεμία μεταδολὴ στὴ θεολογικὴ δομὴ ἢ τὴν πολιτικὴ τακτικὴ τοῦ Ἰσλὰμ ἔχει ἐπέλθει. Ἡ νεώ- τερη ἀπὸ τὶς τρεῖς μεγάλες μονοθεϊστικὲς-ἐξουσιαστικὲς θρη- σκεῖες ἐξακολουθεῖ νὰ θεωρῆται ἕνα «ἀπομεινάρι τῆς λίθινης ἐποχῆς» γιὰ μερικοὺς ἢ ἕνα μονοδιάστατο θρησκευτικο-κοινωνικὸ ἀλλὰ καὶ πολιτικὸ σύστημα γιὰ ἄλλους. Ὡστόσο οἱ χαρακτηρισμοὶ αὐτοὶ ἀπο- δεικνύονται ἐντελῶς ἐπιφανειακοί, ἂν ληφθοῦν ὑπόψη οἱ συνθῆκες κάτω ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἱδρύθηκε, ἐξελίχθηκε καὶ συντηρεῖται ἣ Μου- σουλμανικὴ θρησκεία. ᾿Ακολουθώντας τὴ σειρὰ τῶν ἐρωτημάτων περὶ τοῦ «πῶς», τοῦ «πότε», τοῦ «ποῦ» καὶ τοῦ «για- τί», ὅπως κάνουμε γιὰ κάθε ἱστορικὸ γεγονός, οἱ ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦν στὴν ὑπόσταση τοῦ Ἰσλὰμ μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν σὲ ἀσφαλῆ συμπεράσματα. Εἶναι γεγονὸς ἐν πρώτοις, ὅτι ἡ νέα -σὲ σχέση μὲ τὶς δυὸ προηγούµενες- θρησκεία προῆλθε, τόσο ὡς πρὸς τὴ θεολογική της ταυτότητα ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὸ θρησχευτιχὸ τυπικό της. µέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Μωάμεθ, ἐπιτυχημένος ἔμπορος τῆς ἐποχῆς του, εἶχε στενὲς καὶ συ- χνὲς ἐπαφὲς μὲ τοὺς Ἑδραίους τῆς Παλαιστίνης καὶ τὸ ἱερατεῖο τους. Φανατικὸς ὀπαδὸς τῆς διδασκαλίας τους, τὴ διέδωσε κατόπιν στοὺς κύκλους του, ἀκολουθώντας προφανῶς ὁδηγίες ποὺ εἶχε λάδει. Ὁ Μπερνὰρ Λαζάρ. γνωστὸς Ἑδραῖος ἱστορικὸς συγγραφέας, στὸ ἔργο του «Αντιεθραϊσμός: Αἴτια καὶ Ἱστορία», γράφει σχετικά: «(Ἢ ἐμφάνιση τοῦ ᾿Ισλὰμ στὴν Αραδία ἔθεσε τέρμα στὴν ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ, διότι σ᾽ αὐτὴν ἔχουν ὑποόληθῇ ὅλες οἱ ἰου- δαϊκὲς ἰδέες τῆς κυριαρχίας τοῦ κόσμου. [...] "Όταν ὁ Μωάμεθ ἐνισχύθηκε ἀρκετά, θέλησε νὰ ἀπαλλαχθῇ τῆς Εδραϊκῆς κηδεμονίας. Γιὰ νὰ ἀποκλείσῃ κάθε περαιτέρω ἐπιρροή τους, ἀνε- κήρυξε Μεσσία τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν περίφημη κορανικὴ "σούρα”: “Δὲν ὑπάρχει θεὸς πλὴν τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μωάμεθ εἶναι ὁ ἀπόστολος τοῦ Θεοῦ”». “Ἡ περαιτέρω διάδοση τοῦ ἰσλαμικοῦ κηρύγματος συμπορεύτηχε μὲ τοὺς ἐμπόρους, ποὺ διέ- σχιζαν τὴν ἀσιατικὴ ἐνδοχώρα, ἀλλὰ χαρακτηρίστηχε καὶ ἀπὸ δίαιες συγκρούσεις τῶν πρώ- των περὶ τὸν «Προφήτη» πυρήνων μὲ «ἀπίστους» πληθυσμοὺς τῆς) Αραδικῆς χερσονήσου. ποὺ ἐνέμεναν στὴν πατρῴα θρησκεία, ποὺ εἶχε πολυθεϊστιχὸ καὶ φυσιολατρικὸ χαρακτῆρα. Ἄνα- λόγως εἶχαν ἀντιμετωπίσει τρεῖς αἰῶνες νωρίτερα οἱ Χριστιανοὶ τοὺς Ἕλληνες. Ἡ θεοκρατικὴ προμετωπίδα παρέμενε σταθερὴ ὅπως καὶ τὰ κίνητρα τῆς θρησκευτικῆς δίας. Μόνο οἱ πρω- ταγωνιστὲς ἄλλαζαν, ἐνῷ οἱ ὑποκινητὲς ἐξακολουθοῦσαν νὰ παρακολουθοῦν τὰ τεκταινόμενα καὶ νὰ ῥᾳδιουργοῦν ἀπ᾽ τὰ παρασκήνια. Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ τόπος, ὅπου συνετελοῦντο οἱ θρησκευτικὲς ζυμώσεις, ἦταν τὸ δυτικὸ