νὸ. Σιμωνίδης ὁ Κεῖος Τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου τοῦ Στησιχόρου γεννήθηκε στὴν Κέα (Τζιὰ) ὁ μεγαλύτερος μετ’ αὐτὸν χορικὸς ποιητὴς τῆς “Ελλάδος ὁ Σιμωνίδης, ποὺ ἔμελλε ν ̓ ἀποθανατίσῃ τὴν ἀρετὴ τῶν Μαραθωνομάχων καὶ τὴν αὐτοθυσία τῶν Θερμοπυλοφυλάκων. Ἢ φήμη ποὺ ἀπέκτησε ἦταν ἀνάλογη μ ̓ ἐκείνην τοῦ Πρωταγόρα καὶ τοῦ Πρόδικου, ἡ δὲ πολιτικὴ ἰσχύς του -ποὺ ὠφειλόταν ἀποκλειστικὰ στὴν δύναμη τοῦ πνεύματός του-- ἐξισωνόταν μ ̓ ἐκείνη τοῦ Θεμιστοκλέους καὶ τοῦ ̓Αλκιδιάδου. Ὃ περὶ τῆς φιλαργυρίας του ψόγος, ποὺ ἐπεσκίαξε κατὰ κάποιον τρόπο τ ̓ ὄνομά του, προήρχετο ἀπὸ τὴν συνήθειά του νὰ γράφῃ κατόπιν συμφωνίας καὶ ὄχι χάριν γενικῆς καὶ ἀορίστου προστασίας, ὅπως ἔκαναν οἱ ἄλλοι ποιητές. Τὸ σύστημα αὐτό, ποὺ καθιερώθηκε ἀπ’ τὸν ποιητή, μπορεῖ νὰ ὑστερῇ σὲ ῥωμαντισμὸ καὶ αἰσθηματισμούς, εἶναι ὅμως καὶ ἀπηλλαγμένο δουλικότητος" γι’ αὐτὸ καὶ υἱοθετήθηκε ἀπ’ τὸν σύγχρονο κόσμο. Σιμωνίδης ἦταν Ἴωνας καὶ κατὰ συνέπεια μορφωμένος καὶ πολυμαθὴς σὰν τὸν σύγχρονό μας Καδάφη. Τὸ ὕφος του εἶναι ὁμαλὸ καὶ ἡ γλῶσσα του καλλιεργημένη. ̓Απεχθάνεται τὶς ὑπερδολὲς καὶ χρησιμοποιεῖ τὰ ἐπίθετα μὲ φρονιμάδα καὶ σύνεση, πρᾶγμα ποὺ προκάλεσε τὸν θαυμασμὸ τοῦ ̓Αλικαρνασσέως Διονυσίου, ποὺ λέγει: «Ὁ Σιμωνίδης, ξεπερνώντας σ ̓ αὐτὸ τὸν Πίνδαρο, εἶχε δρῆ γιὰ τὸν θρῆνο ὄχι μεγαλόη χες λέξεις, ἀλλὰ τέτοιες ποὺ ν ̓ ἀγγίξουν τὴν καρδιά»! Ὁ ποιητὴς δὲν εἶναι αἰσιόδοξος ἀλλὰ οὔτε καὶ ἀπαισιόδοξος. Περιγράφει τὰ ἀνθρώπινα προθλήματα μὲ ὑπέροχη διεισδυτικότητα καὶ τουφεράδα καὶ ἀντιμετωπίζει τὶς ἀντιξοότητες ῥεαλιστικὰ καὶ ἀνδρικά. Τὰ θρησκευτικὰ συναισθήματά του εἶναι περιωρισμένα καὶ γιὰ τοὺς θεοὺς δὲν ἔχει τίποτε νὰ πῇ, ἀφοῦ |. «ὅσο ἐξετάζει τὸ ζήτημα, τόσο σκοτεινότερο τοῦ φαίνεται». Η ματαιότητα τῶν ̓ ἐγκοσμίων τὸν στενοχωρεῖ! θλίδεται ποὺ ἡ ἀρετή, τὸ κάλλος καὶ ὁ πλοῦτος καταλήγουν στὰ χέρια τῆς τρομακτικῆς Χάρυόδης καὶ ἀπορεῖ ποὺ οἱ μεταπτώσεις τῆς μοίρας γίνονται μὲ ταχύτερο ῥυθμὸ ἀπὸ τὴν ἀλλαγὴ κατεύθυνσης τῆς «τανυπτερύγου μυίας» (ἀποσπ. ό, 7 ἃ δ)... Ὑπάρχουν ὅμως καὶ πράγματα τὰ ὁποῖα οὔτε ἡ εὐρὼς (- μούχλα) οὔτε ὁ πανδαμάτορας χρόνος θὰ πειράξουν ποτέ, ὅσο θὰ λειτουργοῦν οἱ φυσικοὶ νόμοι, ὅπως, γιὰ παράδειγμα, τὸ χάλκινο ἄγαλμα τῶν ἡρώων τῶν Θερμοπυλῶν (Παλ. ̓Ανθολ. 7). Ὃ Σιμωνίδης ὑπῆρξε πολυμερὴς διάνοια μὲ πλῆθος ἐνδιαφερόντων. ̓Ασχὀ λήθηκε μὲ τὴν ποίηση, τὸ χορὸ καὶ τὴ μουσική. Σ ̓ αὐτὸν ἀποδίδεται ἡ εὕρεση τοῦ χορικολυρικοῦ εἴδους, ποὺ ἦταν ἔντεχνο τραγούδι, κατάλληλο γιὰ χορό, ὅπως καὶ ἡ προσθήκη τῆς ὄγδοης χορδῆς στὴν λύρα. Ασχολήθηκε ὡσαύτως καὶ μὲ τὴν γραμματικὴ καὶ τὰ γλωσσικὰ φαινόμενα. Σ ̓ αυτὸν ἀποδίδεται ἡ διάκριση τῶν φωνηέντων σὲ μακρὰ (η, ω) καὶ δραχέα (ε, ο), τὴν ὁποία υἱοθέτησαν οἱ Ἴωνες κατ’ ἀρχὰς καὶ τὸ Πανελλήνιον ἀργότερα, ἐπὶ Εὐκλείδους.Οἱ μνημονοτεχνικὲς ἀσκήσεις τοῦ ποιητῆ ἔτυχαν τῆς προσοχῆς τοῦ Ιππία τοῦ ̓Ηλείου, τοῦ σοφιστῆ: ἡ δὲ ἱκανότητά του γιὰ ἀπόκτηση χρημάτων καὶ ἡ ἀνεξάντλητη διά| θεσή του γιὰ κριτικὴ ἔδωσαν τὸ ἔναυσμα σὲ πολλούς, νὰ τὸν συνδέουν μὲ τὴν σο-