νὸ. Σιμωνίδης ὁ Κεῖος Τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου τοῦ Στησιχόρου γεννήθηκε στὴν Κέα (Τζιὰ) ὁ μεγα- λύτερος μετ’ αὐτὸν χορικὸς ποιητὴς τῆς “Ελλάδος ὁ Σιμωνίδης, ποὺ ἔμελλε ν᾿ ἀποθανατίσῃ τὴν ἀρετὴ τῶν Μαραθωνομάχων καὶ τὴν αὐτοθυσία τῶν Θερμο- πυλοφυλάκων. Ἢ φήμη ποὺ ἀπέκτησε ἦταν ἀνάλογη μ᾽ ἐκείνην τοῦ Πρωταγό- ρα καὶ τοῦ Πρόδικου, ἡ δὲ πολιτικὴ ἰσχύς του -ποὺ ὠφειλόταν ἀποκλειστικὰ στὴν δύναμη τοῦ πνεύματός του-- ἐξισωνόταν μ᾽ ἐκείνη τοῦ Θεμιστοκλέους καὶ τοῦ ᾿Αλκιδιάδου. Ὃ περὶ τῆς φιλαργυρίας του ψόγος, ποὺ ἐπεσκίαξε κατὰ κά- ποιον τρόπο τ᾽ ὄνομά του, προήρχετο ἀπὸ τὴν συνήθειά του νὰ γράφῃ κατόπιν συμφωνίας καὶ ὄχι χάριν γενικῆς καὶ ἀορίστου προστασίας, ὅπως ἔκαναν οἱ ἄλλοι ποιητές. Τὸ σύστημα αὐτό, ποὺ καθιερώθηκε ἀπ’ τὸν ποιητή, μπορεῖ νὰ ὑστερῇ σὲ ῥωμαντισμὸ καὶ αἰσθηματισμούς, εἶναι ὅμως καὶ ἀπηλλαγμένο δου- λικότητος" γι’ αὐτὸ καὶ υἱοθετήθηκε ἀπ’ τὸν σύγχρονο κόσμο. Σιμωνίδης ἦταν Ἴωνας καὶ κατὰ συνέπεια μορφωμένος καὶ πολυμαθὴς σὰν τὸν σύγχρονό µας Καδάφη. Τὸ ὕφος του εἶναι ὁμαλὸ καὶ ἡ γλῶσσα του καλ- λιεργημένη. ᾿Απεχθάνεται τὶς ὑπερδολὲς καὶ χρησιμοποιεῖ τὰ ἐπίθετα μὲ φρονι- µάδα καὶ σύνεση, πρᾶγμα ποὺ προκάλεσε τὸν θαυμασμὸ τοῦ ᾽Αλικαρνασσέως Διονυσίου, ποὺ λέγει: «Ὁ Σιμωνίδης, ξεπερνώντας σ᾽ αὐτὸ τὸν Πίνδαρο, εἶχε δρῆ γιὰ τὸν θρῆνο ὄχι μεγαλόη χες λέξεις, ἀλλὰ τέτοιες ποὺ ν᾿ ἀγγίξουν τὴν καρ- διά»! Ὁ ποιητὴς δὲν εἶναι αἰσιόδοξος ἀλλὰ οὔτε καὶ ἀπαισιόδοξος. Περιγράφει τὰ ἀνθρώπινα προθλήµατα μὲ ὑπέροχη διεισδυτικότητα καὶ τουφεράδα καὶ ἀντι- µετωπίζει τὶς ἀντιξοότητες ῥεαλιστικὰ καὶ ἀνδρικά. Τὰ θρησκευτικὰ συναι- σθήματά του εἶναι περιωρισµένα καὶ γιὰ τοὺς θεοὺς δὲν ἔχει τίποτε νὰ πῇ, ἀφοῦ |. «ὅσο ἐξετάζει τὸ ζήτημα, τόσο σκοτεινότερο τοῦ φαίνεται». Η ματαιότητα τῶν ᾿ ἐγκοσμίων τὸν στενοχωρεῖ! θλίδεται ποὺ ἡ ἀρετή, τὸ κάλλος καὶ ὁ πλοῦτος κα- ταλήγουν στὰ χέρια τῆς τρομακτικῆς Χάρυόδης καὶ ἀπορεῖ ποὺ οἱ μεταπτώσεις τῆς μοίρας γίνονται μὲ ταχύτερο ῥυθμὸ ἀπὸ τὴν ἀλλαγὴ κατεύθυνσης τῆς «τα- νυπτερύγου μυίας» (ἀποσπ. ό, 7 ἃ δ)... Ὑπάρχουν ὅμως καὶ πράγματα τὰ ὁποῖα οὔτε ἡ εὐρὼς (- μούχλα) οὔτε ὁ πανδαµάτορας χρόνος θὰ πειράξουν ποτέ, ὅσο θὰ λειτουργοῦν οἱ φυσικοὶ νόμοι, ὅπως, γιὰ παράδειγµα, τὸ χάλκινο ἄγαλμα τῶν ἡρώων τῶν Θερμοπυλῶν (Παλ. ᾿Ανθολ. 7). Ὃ Σιμωνίδης ὑπῆρξε πολυμερὴς διάνοια μὲ πλῆθος ἐνδιαφερόντων. ᾿Ασχο- ᾿ λήθηκε μὲ τὴν ποίηση, τὸ χορὸ καὶ τὴ μουσική. Σ᾽ αὐτὸν ἀποδίδεται ἡ εὕρεση τοῦ χορικολυρικοῦ εἴδους, ποὺ ἦταν ἔντεχνο τραγούδι, κατάλληλο γιὰ χορό, ὅπως καὶ ἡ προσθήκη τῆς ὄγδοης χορδῆς στὴν λύρα. Ασχολήθηκε ὡσαύτως καὶ μὲ τὴν γραμματικὴ καὶ τὰ γλωσσικὰ φαινόμενα. Σ᾽ αυτὸν ἀποδίδεται ἡ διάκρι- ση τῶν φωνηέντων σὲ μακρὰ (η, ω) καὶ δραχέα (ε, ο), τὴν ὁποία υἱοθέτησαν οἱ Ἴωνες κατ’ ἀρχὰς καὶ τὸ Πανελλήνιον ἀργότερα, ἐπὶ Εὐκλείδους.Οἱ μνημονο- τεχνικὲς ἀσκήσεις τοῦ ποιητῆ ἔτυχαν τῆς προσοχῆς τοῦ Ιππία τοῦ ᾿Ηλείου, τοῦ σοφιστῆ: ἡ δὲ ἱκανότητά του γιὰ ἀπόκτηση χρημάτων καὶ ἡ ἀνεξάντλητη διά- | θεσή του γιὰ κριτικὴ ἔδωσαν τὸ ἔναυσμα σὲ πολλούς, νὰ τὸν συνδέουν μὲ τὴν σο-