ΗΤΙΟΤΚΑ ΚΑΙ Οἱ ΕΛΛΗΝΕΣ Αμεση ἀπόρροια ἀρχαίων ἑλληνικῶν Η κ Ι δ ετων Αἰγαιακὸ εἰδώλιο σὲ στάση λωτοῦ τοῦ ̓ 5.800 π.Χ. (Μουσεῖο Νάξου.) Ἡ φιλοσοφία, σὰν ἔρευνα γιὰ τὴν πλήρη γνώση τοῦ ἑαυτοῦ καὶ τοῦ κόσμου ἑνιαίως, εἶναι ἀναντίρρητα ἑλληνικὴ ἀνακάλυψη. Εἶναι μία πορεία ἐπίπονη, «αἱματηρὴ» (Καζαντζάκης) μὲ τελικὸ σκοπὸ τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸ ̓Αληθὲς (εἰδέναι τὸ ὄντως ὄν]), ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ γίνῃ σοφός. Γιατὶ ἡ σοφία εἶναι μία κατάσταση, ἐνῷ ἡ φιλοσοφία ὁδός. Αὐτὰ πάντοτε τὰ συγχέουμε ἀπὸ ἄγνοια" ὁ Σωκράτης ὅμως τὰ ξεδιαλύνει συγκινητικά: «Θεῶν οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ ̓ ἐπιθυμεῖ σοφὸς γενέσθαι: ἔστι γὰρ (Ξγιατὶ εἶναι ἤδη): οὐδ ̓ εἴ τις ἄλλος (ἀνὴρ) σοφός, οὐ φιλοσοφεῖ» (Πλάτων, «Συμπόσιον» 204). Καὶ σὰν ἐργαλεῖο ἡ Φιλοσοφία ἔχει τὸν λόγο, ποὺ εἶναι διττὸς (πνεῦμα καὶ ἐπίγνωση2), χωρὶς νὰ ἀποχλεί] τὸ ἄλλο ζεῦγος τῆς Τετρακτύος), δηλαδὴ σῶμα καὶ ψυχισμό. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ θρησκεία, ποὺ δὲν ἔθετε φιλοσοφικὰ προδλήματα, ὅλες οἱ θρησκεῖες, ἰδίως οἱ ἀνατολικές, ὑποκαθιστοῦν τὴ φιλοσοφία/ἠθική, χρησιμοποιώντας διάφορα «ἐργαλεῖα» (ὁ Βουδισμὸς τὸ Ζέν, ὁ Κομφουκισμὸς τὸ Ταό).