ΗΤΙΟΤΚΑ ΚΑΙ Οἱ ΕΛΛΗΝΕΣ Αμεση ἀπόρροια ἀρχαίων ἑλληνικῶν Αἰγαιακὸ εἰδώλιο σὲ στάση λωτοῦ τοῦ Η κ ᾿ 5.800 π.Χ. (Μουσεῖο Νάξου.) Ι δ ετων Ἡ φιλοσοφία, σὰν ἔρευνα γιὰ τὴν πλήρη γνώση τοῦ ἑαυτοῦ καὶ τοῦ κόσμου ἑνιαίως, εἶναι ἀναντίρρητα ἑλληνικὴ ἀνακάλυψη. Εἶναι µία πορεία ἐπίπονη, «αἱματηρὴ» (Καζαντζάκης) μὲ τελικὸ σκοπὸ τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸ ᾽Αληθὲς (εἰδέναι τὸ ὄντως ὄν]), ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ γίνῃ σοφός. Γιατὶ ἡ σοφία εἶναι µία κατάσταση, ἐνῷ ἡ φιλοσοφία ὁδός. Αὐτὰ πάντοτε τὰ συγχέουµε ἀπὸ ἄγνοια" ὁ Σωκράτης ὅμως τὰ ξεδιαλύνει συγκινητικά: «Θεῶν οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ᾽ ἐπιθυμεῖ σοφὸς γενέσθαι: ἔστι γὰρ (Ξγιατὶ εἶναι ἤδη): οὐδ᾽ εἴ τις ἄλλος (ἀνὴρ) σοφός, οὐ φιλοσοφεῖ» (Πλάτων, «Συμπόσιον» 204). Καὶ σὰν ἐργαλεῖο ἡ Φιλοσοφία ἔχει τὸν λόγο, ποὺ εἶναι διττὸς (πνεῦμα καὶ ἐπίγνωση2), χωρὶς νὰ ἀποχλεί] τὸ ἄλλο ζεῦγος τῆς Τε- τρακτύος), δηλαδὴ σῶμα καὶ ψυχισμό. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀρχαιο- ελληνικὴ θρησκεία, ποὺ δὲν ἔθετε φιλοσοφικὰ προδλήματα, ὅλες οἱ θρησκεῖες, ἰδίως οἱ ἀνατολικές, ὑποκαθιστοῦν τὴ φιλοσοφία/ἠθική, χρησιμοποιώντας διάφορα «ἐργαλεῖα» (ὁ Βουδισμὸς τὸ Ζέν, ὁ Κομ- φουκισμὸς τὸ Ταό).