Ταλιμπανισμὸς στὴ Γλώσσα | Κατάπληξη καὶ ἀπορία προκάλεσε ἡ πρόταση τῆς Ἑλληνίδας ἐπιτρόπου στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἔνωση "Αννας Διαμαντοπούλου γιὰ τὴν ἐπιδολὴ τῆς ̓Αγγλικῆς ὡς δεύτερης ἐπίσημης γλὠσσας στὴν Ἑλλάδα. Ἐρωτηματικὰ ἐπίσης προκάλεσε ἡ ἄμεση «ἀπόρριψη» τῆς ἐν λόγῳ πρότασης ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς «ἀδιάφορους» τοῦ κατεστημένου (Ἐκκλησία, ' ἑλληνοχριστιανικοὶ κύκλοι, νῦν καὶ πρώην ὑπουργοὶ Παιδείας, ὁ πρύτανις τοῦ Πανἐ πιστημίου ̓Αθηνῶν κ. Μπαμπινιώτης, εὐρωθουλευτὲς τῆς ̓Αντιπολίτευσης χ.λπ.). Ὁ τρόπος ποὺ «ἐτέθη» καὶ ταυτόχρονα «ἀπερρίφθη» ἡ «πρόταση» ἐπιτρέπει τὴν θάσιμη ὑποψία ὅτι ἐπρόχειτο γιὰ μία προσχεδιασμένη ἀπόπειρα «θολιδοσκόπησης» τῆς κοινῆς γνώμης γιὰ τὰ πνευματικὰ ρεύματα καὶ τὶς ἀντιλήψεις ποὺ σήμερα διαμορφώνονται περὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ μάλιστα γιὰ τὸ ζωτικὸ στοιχεῖο του, ποὺ ἀναμφισθήτητα εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ Γλώσσα. Σίγουρα ἕπονται κι ἄλλες -- ἀνάλογες -- ἀπόπειρες «θολιδοσκόπησης» ἢ «δοχιμῆς», διότι ἡ Διεθνῆς Ἐξουσία, ὡς γνωστόν, μέσῳ τῶν δικῶν της ἀνθρώπων, ἐπιχειρεῖ νὰ ἐλέγξῃ καὶ νὰ ἐμποδίσῃ ἕνα νέο φαινόμενο: τὴν ἄναγεννητικὴ πνοὴ ποὺ ἄρχισε σιγὰ σιγὰ νὰ διαπερνᾶ τὴν ἐπὶ αἰῶνες λιμνάζουσα πνευματικὴ κατάσταση αὐτοῦ τοῦ Τόπου ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνθρωπότητας γενικώτερα. Εἶναι πλέον γεγονός, πὼς σήμερα ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀνθρώπων στὴν Ἑλλάδα καὶ παγκοσμίως «ψάχνει» καὶ «ψάχνεται» μὲ ἀπώτερο στόχο τὴν κατανόηση τῆς σπουδαιότητας τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ὡς μιᾶς καὶ μοναδικῆς ὁδοῦ ἱστορικῆς καὶ πολιτιστικῆς ὑπάρξεως στὸ μέλλον. Συμθάντα ὅπως ἡ πρόταση τῆς Ἐπιτρόπου μόνο ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρῖσμα μποροῦν νὰ ἑρμηνευθοῦν. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐν λόγῳ συμόθὰν μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ διατυπώσουμε δύο ἔπισημάνσεις: Φοὶ ἀπαιτήσεις στὴν ἐπιστήμη, στὴν ὑψηλὴ τεχνολογία καὶ κυρίως στὴν πληροΦορικὴ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀνάγκη καθιέρωσης ἑνὸς ὡλοκληρωμένου γλωσσιχοῦ συστήματος ἐπικοινωνίας φέρουν στὸ προσκήνιο τὴν ἀπαίτηση γιὰ καθιέρωση μιᾶς κοινῆς παγκοσμίου γλώσσας, ποὺ δὲν θὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν Ἑλληνική, καθ ̓ ὅσον κατὰ χοινὴ ὁμολογίαν ἡ ̓Αγγλικὴ δὲν ἐπαρκεῖ. Στὸ ἐνδεχοίμενο αὐτὸ ἤδη προσαρμόζονται ἑταιρεῖες - κολοσσοὶ τῆς Πληροφορικῆς (ἡ ἑταιρεία ΜΙοτοσο[ι γιὰ παράδειγμα ἄρχισε τὴ διδασκαλία τῆς Αρχαίας Ἑλληνικῆς στὸ στελεχιακό της δυναμικὸ: ὅλ. «Δ», τ. 244). Ἐπίσης πέραν τῶν Ἑλληνικῶν Σπουδῶν σὲ ἐπίπεδο πανεπιστημίου τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ διδάσκονται καὶ πάλι στὰ Δημοτικὰ καὶ στὰ Γυμνάσια τῶν περισσοτέρων εὐρωπαϊκῶν. χωρῶν ὡς θασικὸ ἢ προαιρετικὸ μάθημα. Θεία ἀσύλληπτο καὶ ἐγκληματικὸ τὸ ἴδιο ἑλλαδικὸ κράτος νὰ ἐπιδιώκῃ τὸν ὑποθιόασμὸ ἢ τὴν ἐξομοίωση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας μὲ μία ξένη, ὅπως ἀσύλληπτη καὶ ἐγκληματικὴ ἦταν ἡ «γλωσσικὴ μεταρρύθμιση» τοῦ 1976 (διὰ νόμου κατάργηση τῆς διδασκαλίας τῶν ̓Αρχαίων) ἢ τοῦ 1982 μὲ τὴν διὰ νόμου κατάργηση τῆς δισχιλιετοῦς ἰσχύος ἑλληνικῆς γραφῆς καὶ ἐπιθολὴ τοῦ μονοτονικοῦ (6λ. «Δ», τ. 233). 4 Ὁ «Δαυλὸς» στὰ εἴκοσι χρόνια τῆς παρουσίας του ἔχει ἀφιερώσει περίπου 5.000 σελίδες του γιὰ τὴν ἔρευνα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ Γραφῆς (προκαλώντας τὴν ὀργὴ τοῦ ρωμέιχου κατεστημένου ἀλλὰ καὶ τοῦ διεθνοῦς σκοταδισμοῦ, ποὺ μεθοδικἀ ἕως σήμερα ἐπιδιώκουν ποικιλοτρόπως τὴν ἀγλωσσία), προθάλλοντας τὴν παγκοσμιότητα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ ταυτίζοντάς την μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό. Τὸ ἴδιο θὰ συνεχίσῃ νὰ πράττῃ καὶ στὸ μέλλον. Παν. Λ. Κουθαλάκης