Ταλιμπανισμὸς στὴ Γλώσσα | Κατάπληξη καὶ ἀπορία προκάλεσε ἡ πρόταση τῆς Ἑλληνίδας ἐπιτρόπου στὴν Εὐρω- παϊκὴ Ἔνωση "Αννας Διαμαντοπούλου γιὰ τὴν ἐπιδολὴ τῆς ᾽Αγγλικῆς ὡς δεύτερης ἐπίσημης γλὠσσας στὴν Ἑλλάδα. Ἐρωτηματικὰ ἐπίσης προκάλεσε ἡ ἄμεση «ἀπόρριψη» τῆς ἐν λόγῳ πρότασης ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς «ἀδιάφορους» τοῦ κατεστημένου (Ἐκκλησία, ' ἑλληνοχριστιανικοὶ κύκλοι, νῦν καὶ πρώην ὑπουργοὶ Παιδείας, ὁ πρύτανις τοῦ Πανε- ᾿ πιστηµίου ᾿Αθηνῶν κ. Μπαμπινιώτης, εὐρωθουλευτὲς τῆς ᾽Αντιπολίτευσης χ.λπ.). Ὁ τρόπος ποὺ «ἐτέθη» καὶ ταυτόχρονα «ἀπερρίφθη» ἡ «πρόταση» ἐπιτρέπει τὴν θάσιµη ὑποψία ὅτι ἐπρόχειτο γιὰ µία προσχεδιασµένη ἀπόπειρα «θολιδοσκόπησης» τῆς κοινῆς γνώμης γιὰ τὰ πνευματικὰ ρεύματα καὶ τὶς ἀντιλήψεις ποὺ σήµερα διαμορφώνονται περὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ μάλιστα γιὰ τὸ ζωτικὸ στοιχεῖο του, ποὺ ἀναμφι- σθήτητα εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ Γλώσσα. Σίγουρα ἕπονται κι ἄλλες -- ἀνάλογες -- ἀπόπειρες «θολιδοσκόπησης» ἢ «δοχιμῆς», διότι ἡ Διεθνῆς Ἐξουσία, ὡς γνωστόν, μέσῳ τῶν δικῶν της ἀνθρώπων, ἐπιχειρεῖ νὰ ἐλέγξῃ καὶ νὰ ἐμποδίσῃ ἕνα νέο φαινόμενο: τὴν ἄναγεννη- τικὴ πνοὴ ποὺ ἄρχισε σιγὰ σιγὰ νὰ διαπερνᾶ τὴν ἐπὶ αἰῶνες λιμνάζουσα πνευματικὴ κα- τάσταση αὐτοῦ τοῦ Τόπου ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνθρωπότητας γενικώτερα. Εἶναι πλέον γεγονός, πὼς σήµερα ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀνθρώπων στὴν Ἑλλάδα καὶ παγκοσμίως «ψάχνει» καὶ «ψάχνεται» μὲ ἀπώτερο στόχο τὴν κατανόηση τῆς σπουδαι- ότητας τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ὡς μιᾶς καὶ μοναδικῆς ὁδοῦ ἱστορικῆς καὶ πολιτι- στικῆς ὑπάρξεως στὸ μέλλον. Συµθάντα ὅπως ἡ πρόταση τῆς Ἐπιτρόπου µόνο ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρῖσμα μποροῦν νὰ ἑρμηνευθοῦν. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐν λόγῳ συμόθὰν μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ διατυπώσουµε δύο ἔπιση- μάνσεις: Φοὶ ἀπαιτήσεις στὴν ἐπιστήμη, στὴν ὑψηλὴ τεχνολογία καὶ κυρίως στὴν πληρο- Φορικὴ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀνάγκη καθιέρωσης ἑνὸς ὡλοκληρωμένου γλωσσι- χοῦ συστήµατος ἐπικοινωνίας φέρουν στὸ προσκήνιο τὴν ἀπαίτηση γιὰ καθιέρωση μιᾶς κοινῆς παγκοσμίου γλώσσας, ποὺ δὲν θὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν Ἑλληνική, καθ᾽ ὅσον κατὰ χοινὴ ὁμολογίαν ἡ ᾽Αγγλικὴ δὲν ἐπαρκεῖ. Στὸ ἐνδεχοίμενο αὐτὸ ἤδη προσαρμόζονται ἑταιρεῖες - κολοσσοὶ τῆς Πληροφορικῆς (ἡ ἑταιρεία ΜΙοτοσο[ι γιὰ παράδειγµα ἄρχισε τὴ διδασκαλία τῆς Αρχαίας Ἑλληνικῆς στὸ στελεχιακό της δυναμικὸ: ὅλ. «Δ», τ. 244). Ἐπίσης πέραν τῶν Ἑλληνικῶν Σπουδῶν σὲ ἐπίπεδο πανεπιστημίου τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ διδάσκονται καὶ πάλι στὰ Δημοτικὰ καὶ στὰ Γυμνάσια τῶν περισσοτέρων εὐρωπαϊκῶν. χωρῶν ὡς θασικὸ ἢ προαιρετικὸ μάθημα. Θεία ἀσύλληπτο καὶ ἐγκληματικὸ τὸ ἴδιο ἑλλαδικὸ κράτος νὰ ἐπιδιώκῃ τὸν ὑπο- θιόασμὸ ἢ τὴν ἐξομοίωση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας μὲ µία ξένη, ὅπως ἀσύλληπτη καὶ ἐγκληματικὴ ἦταν ἡ «γλωσσικὴ μεταρρύθμιση» τοῦ 1976 (διὰ νόµου κατάργηση τῆς διδασκαλίας τῶν ᾿Αρχαίων) ἢ τοῦ 1982 μὲ τὴν διὰ νόµου κατάργηση τῆς δισχιλιετοῦς ἰσχύος ἑλληνικῆς γραφῆς καὶ ἐπιθολὴ τοῦ μονοτονικοῦ (6λ. «Δ», τ. 233). 4 Ὁ «Δαυλὸς» στὰ εἴκοσι χρόνια τῆς παρουσίας του ἔχει ἀφιερώσει περίπου 5.000 σε- λίδες του γιὰ τὴν ἔρευνα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ Γραφῆς (προκαλώντας τὴν ὀργὴ τοῦ ρωμέιχου κατεστημένου ἀλλὰ καὶ τοῦ διεθνοῦς σκοταδισμοῦ, ποὺ μεθοδικἀ ἕως σή- μερα ἐπιδιώκουν ποικιλοτρόπως τὴν ἀγλωσσία), προθάλλοντας τὴν παγκοσμιότητα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ ταυτίζοντάς την μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό. Τὸ ἴδιο θὰ συ- νεχίσῃ νὰ πράττῃ καὶ στὸ μέλλον. Παν. Λ. Κουθαλάκης