ΟΜΜΙΡΙΚΑ ΚΥΡΙΑ ΘΝΟΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ οἱ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ο ας ἐν «“Αψ δ᾽ ἀναχωρήσας Σῶκον πρὸς μῦθον ἔειπεν» (Ἰλιὰς Λ 440). [Με- τάφρασι: «πισωπατώντας εἶπε στὸν Σῶχο τὰ λόγια αὐτὰ».] [η. Ὅμως τὸ Ὁμηρικὸ ὄνομα Σῶκος τὸ ἔχουν ἀρκετοὶ συμπατριῶτες μας τώρα, ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ ἀποδειχθῇ ἀπὸ τὸν τηλεφωνικὸ κατάλογο τῶν ᾿Αθηνῶν. Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς Ἰλιάδας ἀναφέρεται τὸ ὄνομος Δάρης, ὄνομα κοινὸ στὴν σύγ (ϑονή Ἑλλάδα. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς νομίζουμε ὅτι ἑλληνικὰ ὀνόματα ἦσαν μόνον τὰ γνωστὰ τῆς χλασικῆς Ἑλλάδος (Σωκράτης, Φίλιππος, ᾿Αλέξανδρος, Πλάτων Κλεοπάτρα, Ἥρων, ᾿Αρχιμήδης, Εὐκλείδης, Χαρμίδης, Ἡραλλῆς κ.λπ.). τὰ ὁποῖα ὅλα διατηροῦνται ὥς τὶς μέρες μας, ὥστε νὰ μᾶς θυμίζουν τὴν σύνδεσή μας μὲ τὸ ἀρχαῖο μας παρελθόν. Τελικῶς τί Γιατὶ ὄχι καὶ «πισωγλέντης»; (ἤ περὶ «πληρότητας» ἑνὸς λεξικοῦ) Προσφάτως ἔπεσε στὰ χέρια µου τὸ περίφημο «εξικὸ τῆς Νέας ᾿Ελληνικῆς Γλώσσας» τοῦ κ. Γ. Μπαμπινιώτη καὶ τῶν «γλωσσολόγων» (ἔτσι αὐτοαπακα- λοῦνται) συνεργατῶν του. Προσπαθώντας νὰ τὸ συμδουλευθῶ δρέθηκα µπρο- στὰ σὲ ἕνα πραγματικὸ γλωσσικὸ χάος, γεγονὸς ποὺ μὲ προέτρεψε νὰ τὸ µελετή- σω εὐρύτερα, μὲ στόχο νὰ κατανοήσω τὴ «φιλοσοφία» του, τὴν ὁποία νομίζω ὅτι τελικῶς συνέλαδα καὶ ἀκολούθως παραθέτω ἐν ὀλίγοις. ᾿Ανατρέχοντας στὰ διάφορα λήμματα τοῦ ἐν λόγῳ λεξικοῦ, θὰ ἀναγνώσῃ κα- νεὶς τὶς πρῶτες ἑρμηνευτικὲς ἐκδοχὲς κάθε λέξεως ποὺ περιέχονται σ᾽ ὅλα τὰ ἄλλα λεξικὰ (καὶ μάλιστα σ᾽ αὐτὰ μὲ μεγαλύτερη σαφήνεια καὶ συνέπεια). Ακο- λούθως ἀρχίζει ἕνας κατάλογος μὲ ἐννοιολογικὲς καὶ σημασιολογικὲς ἐκδοχὲς ποὺ ξενίζουν. Πρόκειται γιὰ νοήματα καὶ σημασίες τῆς δημώδους νεοελληνικῆς ὅπως καὶ τῆς λεγόμενης «ἀργκώ», ποὺ γιὰ ἕναν κοινὸ ἀναγνώστη σίγουρα εἶναι οἱ πε- οισσότερες πρωτόγνωρες. Κάθε λέξη λοιπὸν χάνει τὸ αὐτοτελές της νόημα, τὴ σαφήνειά της καὶ τὴν πρωτογενῆ της σημασία καὶ δυθίζεται σὲ ἕναν ἀπέραντο κυκεῶνα «ἐκδοχῶν», χάνοντας τελικῶς τὴν ἰδιαίτερη ταυτότητά της. Θὰ ἰσχυρισθῇ κανεὶς, πὼς δυστυχῶς αὐτὴ εἶναι ἡ γλωσσική κατάντια τῆς νε- »