Παρέκκλιση ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη | ἐπιφέρει τὴν καταστροφὴ τοῦ Πολιτισμοῦ |. Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ ὁ πέρασμα ἀπὸ τὸν μυθικὸ λόγο στὸν ὀρθό λόγο τῆς ἔπιστήμης εἶναι ἔργο τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης καὶ ὄχι τῶν ἐμπειρικῶν κανόνων ἀφρικανικῶν καὶ ἀσιατικῶν πολιτισμῶν. Δυστυχῶς τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ ἀνιστόρητους ψευδοκλασικιστὲς πολλὲς ἀνοησίες γράφτηκαν γιὰ μιὰ ἀνύπαρκτη «πολυπολιτισμικότητα». Ἢ ἱστορικὴ μελέτη τῶν ἀρχαίων πολιτισμῶν ὁδηγεῖ στὴν πεποίθηση, ὅτι σ ̓ αὐτοὺς τὴ γνώση συνιστοῦσαν ἀσύνδετοι πρακτικοὶ κανόνες, ποὺ δὲν ἵκανοποιοῦσαν καμμιὰ μορφὴ ἐπιστήμης. Οἱ Ἕλληνες ἀντιμετώπισαν ἕνα πλῆθος προτάσεων, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονταν σὲ ὑλικὰ ἀντικείμενα, χωρὶς τὴν ἀναγκαία ἀφαίρεση καὶ γενικότητα μιᾶς ἐπιστημονικῆς θεώρησης. Ἡ λογικὴ σύνδεση τῶν προτάσεων ἦταν ἐπιφανειαχὴ ἤ τελείως ἀνύπαρκτη. Ἡ σκέψη τῶν 6αρθάρων ἦταν καθηλωμένὴ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ συγκεκριμένου. Καμμιὰ θεωρία δὲν μποροῦσε νὰ ἀναπτυχθῇ. Ἡ λογικὴ συνέπεια καὶ συμδατότητα δὲν λειτουργοῦσαν ἵκανοποιητικὰ γιὰ μιὰ ἐπιστημονικὴ προσέγγιση τῶν φαινομένων. Προφανῶς ἡ παραγωγική σκέψη ἦταν ἀδύνατη, γιατὶ ἡ λογικὴ συνέπεια δὲν ἦταν αὐστηοἡ, ἐνῷ ἡ ἐπαγωγὴ ἦταν μιὰ πρωτόγονη προσπάθεια ταξινόμησης ἐπὶ τῶν συγκεκριμένων πραγμάτων χωρὶς αἰτιοκρατικὴ ἀξιολόγηση. Ἢ ἀνυπαρξία τῶν φαντασμάτων τοῦ νοῦ. ποὺ συνθέτουν τὶς ἀρχικὲς ἔννοιες συνεποῦς θεωρίας, κρατοῦσε δαρειὰ τὴ σκέψη στὴν ἐπιφάνεια μιᾶς ἀφελοῦς ἐμπειρίας. Ἡ ἀπόδειξη ἔξω ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ χῶρο ἦταν ἄγνωστη καθὼς καὶ ὁποιαδήποτε ὑποτυπώδης θεμελίωση ἐπιστήμης. Εἶναι φανερὸ πὼς οἱ γνώσεις τῶν ̓Ανατολικῶν ἤ τῶν ̓Αφρικανικῶν λαῶν δὲν ἀποτελοῦσαν ἐπιστήμη, ἀλλὰ ἴσως ὑλικὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ μετασχηματισθῇ καὶ νὰ πάρῃ μορφὴ κατάλληλη, γιὰ νὰ ἀποτελέσῃ μαζὶ μὲ νέες μεγαλοφυεῖς κατακτήσεις τὰ ἀρχικὰ μορφώματα τῆς ἐπιστήμης. Ὃ δρόμος γιὰ τὸν κόσμο τῆς ἐπιστήμης ἦταν πολὺ μακρὺς καὶ οἱ ἔμπειροτέχνες ̓Ασιᾶτες καὶ ̓Αφρικανοὶ δὲν ὑπωψιάζοντο τὴ δύναμη τῆς παραγωγικῆς σκέψης. τοὺς Ἕλληνες μαθηματικοὺς καὶ φιλοσόφους ὀφείλεται ἡ θεμελίωση τῆς ἀξιωματικῆς ἐπιστήμης, ἡ ὁποία προσφέρει γνώση ἀμετάδλητη ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, Τὸ ἀναλλοίωτο τῆς παραγωγικῆς γνώσης ἐπέθαλε τὴν μαθηματιχὴ ἀλήθεια ὡς ἀπόλυτη. Ὁ Εὐκλείδης ἔδωσε τὸ πρῶτο ἀξιωματικὸ σύστημα στὴ γεωμετρία καὶ ὁ Πλάτων εἰσήγαγε τὴν ἀναλυτικὴ μέθοδο ἀποδείξεως προτάσεων καὶ θεωρημάτων. Ἢ ὀμορφιὰ καὶ ἡ δύναμη χαρακτηρίζουν ἀκόμα καὶ τὰ παιδικὰ