Παρέκκλιση ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη | ἐπιφέρει τὴν καταστροφὴ τοῦ Πολιτισμοῦ |. Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ ὁ πέρασμα ἀπὸ τὸν μυθικὸ λόγο στὸν ὀρθό λόγο τῆς ἔπι- στήμης εἶναι ἔργο τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης καὶ ὄχι τῶν ἐμπει- ρικῶν κανόνων ἀφρικανικῶν καὶ ἀσιατικῶν πολιτισμῶν. Δυστυχῶς τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ ἀνιστόρητους ψευδο- κλασικιστὲς πολλὲς ἀνοησίες γράφτηκαν γιὰ μιὰ ἀνύπαρκτη «πο- λυπολιτισμικότητα». Ἢ ἱστορικὴ µελέτη τῶν ἀρχαίων πολιτισμῶν ὁδηγεῖ στὴν πεποίθηση, ὅτι σ᾽ αὐτοὺς τὴ γνώση συνιστοῦσαν ἀσύνδετοι πρακτικοὶ κανόνες, ποὺ δὲν ἵκανοποιοῦσαν καμμιὰ μορφὴ ἐπιστήμης. Οἱ Ἕλληνες ἀντιμετώπισαν ἕνα πλῆθος προτάσεων, οἱ ὁποῖες ἀναφέρο- νταν σὲ ὑλικὰ ἀντικείμενα, χωρὶς τὴν ἀναγκαία ἀφαίρεση καὶ γενικότητα μιᾶς ἐπιστημονικῆς θεώρησης. Ἡ λογικὴ σύνδεση τῶν προτάσεων ἦταν ἐπι- φανειαχὴ ἤ τελείως ἀνύπαρκτη. Ἡ σκέψη τῶν 6αρθάρων ἦταν καθηλωμέ- νὴ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ συγκεκριμένου. Καμμιὰ θεωρία δὲν μποροῦσε νὰ ἀνα- πτυχθῇ. Ἡ λογικὴ συνέπεια καὶ συµδατότητα δὲν λειτουργοῦσαν ἵκανο- ποιητικὰ γιὰ μιὰ ἐπιστημονικὴ προσέγγιση τῶν φαινομένων. Προφανῶς ἡ παραγωγική σκέψη ἦταν ἀδύνατη, γιατὶ ἡ λογικὴ συνέπεια δὲν ἦταν αὐστη- οἡ, ἐνῷ ἡ ἐπαγωγὴ ἦταν μιὰ πρωτόγονη προσπάθεια ταξινόμησης ἐπὶ τῶν συγκεκριμένων πραγμάτων χωρὶς αἰτιοκρατικὴ ἀξιολόγηση. Ἢ ἀνυπαρξία τῶν φαντασμάτων τοῦ νοῦ. ποὺ συνθέτουν τὶς ἀρχικὲς ἔννοιες συνεποῦς θε- ωρίας, κρατοῦσε δαρειὰ τὴ σκέψη στὴν ἐπιφάνεια μιᾶς ἀφελοῦς ἐμπειρίας. Ἡ ἀπόδειξη ἔξω ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ χῶρο ἦταν ἄγνωστη καθὼς καὶ ὁποι- αδήποτε ὑποτυπώδης θεμελίωση ἐπιστήμης. Εἶναι φανερὸ πὼς οἱ γνώσεις τῶν ᾿Ανατολικῶν ἤ τῶν ᾿Αφρικανικῶν λαῶν δὲν ἀποτελοῦσαν ἐπιστήμη, ἀλλὰ ἴσως ὑλικὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ µετα- σχηματισθῇ καὶ νὰ πάρῃ μορφὴ κατάλληλη, γιὰ νὰ ἀποτελέσῃ μαζὶ μὲ νέες μεγαλοφυεῖς κατακτήσεις τὰ ἀρχικὰ μορφώματα τῆς ἐπιστήμης. Ὃ δρόμος γιὰ τὸν κόσμο τῆς ἐπιστήμης ἦταν πολὺ μακρὺς καὶ οἱ ἔμπειρο- τέχνες ᾿Ασιᾶτες καὶ ᾿Αφρικανοὶ δὲν ὑπωψιάζοντο τὴ δύναμη τῆς παρα- γωγικῆς σκέψης. τοὺς Ἕλληνες μαθηματικοὺς καὶ φιλοσόφους ὀφείλεται ἡ θεμελίωση τῆς ἀξιωματικῆς ἐπιστήμης, ἡ ὁποία προσφέρει γνώση ἀμετάδλητη ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, Τὸ ἀναλλοίωτο τῆς παραγωγικῆς γνώσης ἐπέθαλε τὴν μαθηματιχὴ ἀλήθεια ὡς ἀπόλυτη. Ὁ Εὐκλείδης ἔδωσε τὸ πρῶτο ἀξιωματικὸ σύστημα στὴ γεωμετρία καὶ ὁ Πλάτων εἰσήγαγε τὴν ἀναλυτικὴ μέθοδο ἀποδείξεως προτάσεων καὶ θεω- ρημάτων. Ἢ ὀμορφιὰ καὶ ἡ δύναμη χαρακτηρίζουν ἀκόμα καὶ τὰ παιδικὰ