Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΟΝ ΙΔΕΩΝ δΙΚ. ΕΙΝΙΝΟςΤΟΝΕ ́Η Αποστολὴ τῆς Ελλάδας Ἔχει καθιερωθῆ ἡ ἐσφαλμένη ἀντίληψη. ὅτι σ ̓ ὁλόκληρη τὴν ἑλληνιστικὴ περίοδο (ἀπὸ τὸ θάνατο τοῦ ̓Αλεξάνδρου ὡς τὴν ὁριστικὴ νίκη τοῦ χοιστιανισμοῦ), ὁ ἑλληνισμὸς «ἔπνεε τὰ λοίσθια», πὼς δρέθηχε σὲ κατάσταση ἀδιέξοδη καὶ σὲ γενιχὴ παραχμή. Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ δὲν ἐπιχράτησε τυχαῖα. Ἡ ὑποτιθέμενη 7παρακμὴ τοῦ ἑλληνιστικοῦ κόσμου χρησιμοποιήθηκε ὡς ἄλλοθι γιὰ τὴν ἐκ τῶν ὑστέρων δικαιολόγηση τῆς καταστροφικῆς ἐπιδολῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ. Αὐτὰ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα ἀκούστηχαν καὶ ἀκούγονται πολλές φορὲς ἀπὸ ἄμόωνος: «Ὅταν ἠρθεό χοιστιανισμὸς τὰ πάντα εἶχαν πιὰ ναυαγήσῃ. ὁ Χριστιανισμὸς ἦταν ἡ σανίδα σωτηρίας τοῦ τελματωμένου κόσμου». Μέτὸ ἔργο του αὐτὸ ὁ σὲρ Κ 1 Ανιηρείοπε ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποκαταστήσῃ! αὐτὴ τὴν σχοπίμως ἐσφαλμένη ἄποψη περὶ τῆς πνευματικῆς ἔκπτωσης τοῦ ἑλληνιστικοῦ κόσμου, καὶ τὸ ἐπιτυγχάνει πλήρως. “Ὅπως ὑποστηρίζει στὴν εἰσαγωγή του, ὁ ἑλληνισμὸς μὲ τὴν κατάλυση τῶν πόλεων ἀπὸ τὸν ̓Αλέξανδρο ἆἀρχικὰ καὶ τοὺς Ῥωμαίους στὴ συνέχεια θρέθηκε χωρὶς πολιτιχὴ ὑ ὑπόσταση ἀλλὰ μὲ διάχυτο τὸν πολιτισμό του σ ̓ ὁλόχληρη τὴν οἰκουμένη. Καὶ ἐδῶ, κατὰ τὸν συγ Ὑραφέα, ἀρχίζει ἡ δεύτερη μεγάλη ἀποστολὴ τῆς Ἑλλάδος. Αποστολή της τώρα δὲν εἶναι ἡ κατάκτηση τῆς ἀλήθειας, ἡ εὕρεση τοῦ νοήματος τοῦ κόσμου, τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὰ τὰ κατέχτησε σὲ ἀπίστευτο δάθος ἡ κλασιχὴ ἐποχή. Τὴ στιγμὴ αὐτὴ ὁ ἑλληνισμὸς ἐξέρχεται τῶν ὁρίων. του καὶ καλεῖται νὰ ι διαπαιδαγωγήσῃ ὁλόχληρο τὸν κόσμο. Ἧ ἑλληνικὴ Φιλοσοφία τῆς ἑλληνιστιχῆς περιόδου ἀἀπαντᾷ στὸ ἐρώτημα «Πῶς θὰ ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος». Καὶ οἱ μεγάλες μορφές της, ὁ Ἐπίχουρος, ὁ Ἐπίκτητος, ὁ Πλούταρχος, οἱ Κυνιχοί, ὁ Μᾶρχος Αὐρή λιος, ὁ Λουχιανὸς καὶ πολλοί. ἀκόμη πλάθουν ἀνθρώπινους τύπους μὲ πληρότητα καὶ σοφία, ποὺ ἔμειναν πρότυπα ὡς σήμερα. Ὁ χοσμοπολίτης ἄνθρωπος τοῦ ἑλληνιστικοῦ κόσμου μοιάζει τόσο πολύ μὲ τὸν σημερινὸ καὶ οἱ Φιλόσοφοί του εἶναι τόσο οἰκεῖοι σὲ μᾶς. Ὁ Πνίη, ξδίοηε σημειώνει: «Οἶπαλαιότεροι συγγραφεῖς (σ.σ. ἐννοεῖ τοὺς κλασσικοὺς) εἶναι πράγματι οἱ μεγαλύτεροι. ̓Αλλὰ οἱ μεταγενέστεροι μιλοῦν τὴ δική μας γλῶσσα: ὁ κόσμος τους εἰναιμοντέρνος, ἐνστικτωδῶς αἰσθα- Ἧ ἀνθρωπότητα δρίσκεται σὲ ἕνα πολιτιστικό, ἠθικὸ ἀλλὰ καὶ πνευματικὸ κυρίως ἀδιέξοδο. Στὸν πολιτισμὸ ποὺ «κινδυνεύει» καὶ ποὺ δέχτηκε ἐπίθεση, λίγα καλὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ προσάψῃ --- ἡ Γῆ, ὁ πλανήτης μας, ἔχει ἰδίαν πεῖραν καὶ ξέρει αὐτὸν τὸν πολιτισμὸ στὸ πετσί της. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὶς ἀξίες του ἤ μᾶλλον τὴν ἔλλειψή τους. Αλλὰ καὶ οἱ ἐκτελεστὲς τῆς ἐπιχείρησης ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ δὲν διαφέρουν κατὰ πολὺ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὁποῖο μάχονται. Οἱ πράξεις τους δὲν εἶναι παρὰ ἀντίποδές του, ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ἴδιου νομίσματος. Καὶ οἱ δύο πλευρὲς εἶναι ἀποτελέσματα καὶ δημιουργήματα τοῦ ἴδιου πολιτισμοῦ, παιδιὰ δικά του, πρωτοξάδερφα. Ἢ παγκοσμιοποίηση δὲν εἶναι πλέον μιὰ ἀφῃρημένη ἰδέα: εἶναι κατάσταση καθημεφινότητας. Ἢ δημιουργία της εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς συγκεχριμένης χοσμοθεωρίας, τόσο περιοριστικῆς ὅσο καὶ περιωρισμένης, ἡ ὁποία χαρακτηρίζξεται ἆἀπὸ ἰδιαίτερα χαμηλὰ ἐπίπεδα εὐρι ὕύτερης. συνειδη ὅτητας. Ὃ πόλεμος ποὺ ἡ ̓Αμερικὴ ἄρχισε δὲν εἶναι παρὰ μιὰ ἀκόμη ἔχφραση αὐτῆς τῆς κοσμοαντίληψης. δὲν εἶναι πόλεμος μεταξὺ ἐθνῶν καὶ »