Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΟΝ ΙΔΕΩΝ δΙΚ. ΕΙΝΙΝΟςΤΟΝΕ ΄Η Αποστολὴ τῆς Ελλάδας Ἔχει καθιερωθῆ ἡ ἐσφαλμένη ἀντίληψη. ὅτι σ᾽ ὁλόκληρη τὴν ἑλληνιστικὴ περίοδο (ἀπὸ τὸ θάνατο τοῦ ᾿Αλεξάνδρου ὡς τὴν ὁριστικὴ νίκη τοῦ χοιστιανισμοῦ), ὁ ἑλληνισμὸς «ἔπνεε τὰ λοίσθια», πὼς δρέθηχε σὲ κατάσταση ἀδιέξοδη καὶ σὲ γενιχὴ παραχμή. Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ δὲν ἐπιχράτησε τυχαῖα. Ἡ ὑποτιθέμενη 7 παρακμὴ τοῦ ἑλληνιστικοῦ κόσμου χρησιμοποιήθηκε ὡς ἄλλοθι γιὰ τὴν ἐκ τῶν ὑστέρων δικαιολόγηση τῆς καταστροφικῆς ἐπιδολῆς τοῦ Χριστιανι- σμοῦ. Αὐτὰ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα ἀκούστηχαν καὶ ἀκούγονται πολλές φορὲς ἀπὸ ἄμόωνος: «Ὅταν ἠρθεό χοιστιανισμὸς τὰ πάντα εἶχαν πιὰ ναυαγήσῃ. ὁ Χριστιανισμὸς ἦταν ἡ σανίδα σωτηρίας τοῦ τελματωµένου κόσμου». Μέτὸ ἔργο του αὐτὸ ὁ σὲρ Κ 1 Ανιηρείοπε ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποκαταστήσῃ! αὐτὴ τὴν σχοπίμως ἐσφαλμένη ἄποψη περὶ τῆς πνευματικῆς ἔκπτωσης τοῦ ἑλληνιστικοῦ κόσμου, καὶ τὸ ἐπιτυγ- χάνει πλήρως. “Ὅπως ὑποστηρίζει στὴν εἰσαγωγή του, ὁ ἑλληνισμὸς μὲ τὴν κατάλυση τῶν πόλεων ἀπὸ τὸν ᾿Αλέξανδρο ἆ ἀρχικὰ καὶ τοὺς Ῥωμαίους στὴ συνέχεια θρέθηκε χωρὶς πολιτιχὴ ὑ ὑπόσταση ἀλλὰ μὲ διάχυτο τὸν πολιτισμό του σ᾽ ὁλόχληρη τὴν οἰκουμένη. Καὶ ἐδῶ, κατὰ τὸν συγ Ὑραφέα, ἀρχί- ζει ἡ δεύτερη µεγάλη ἀποστολὴ τῆς Ἑλλάδος. Αποστολή της τώρα δὲν εἶναι ἡ κατάκτηση τῆς ἀλήθειας, ἡ εὕρεση τοῦ νοήματος τοῦ κόσμου, τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὰ τὰ κατέ- χτησε σὲ ἀπίστευτο δάθος ἡ κλασιχὴ ἐποχή. Τὴ στιγμὴ αὐτὴ ὁ ἑλληνισμὸς ἐξέρχεται τῶν ὁρίων. του καὶ καλεῖται νὰ ι διαπαιδαγωγήσῃ ὁλόχληρο τὸν κόσμο. Ἧ ἑλληνικὴ Φιλοσοφία τῆς ἑλλη- νιστιχῆς περιόδου ἀ ἀπαντᾷ στὸ ἐρώτημα «Πῶς θὰ ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος». Καὶ οἱ μεγάλες μορφές της, ὁ Ἐπίχουρος, ὁ Ἐπίκτητος, ὁ Πλούταρχος, οἱ Κυνιχοί, ὁ Μᾶρχος Αὐρή λιος, ὁ Λουχιανὸς καὶ πολλοί. ἀκόμη πλάθουν ἀνθρώπινους τύπους μὲ πληρότητα καὶ σοφία, ποὺ ἔμειναν πρό- τυπα ὡς σήμερα. Ὁ χοσμοπολίτης ἄνθρωπος τοῦ ἑλληνιστικοῦ κόσμου μοιάζει τόσο πολύ μὲ τὸν σημερινὸ καὶ οἱ Φιλόσοφοί του εἶναι τόσο οἰκεῖοι σὲ μᾶς. Ὁ Πνίη, ξδίοηε σημειώνει: «Οἶπα- λαιότεροι συγγραφεῖς (σ.σ. ἐννοεῖ τοὺς κλασσικοὺς) εἶναι πράγματι οἱ μεγαλύτεροι. ᾿Αλλὰ οἱ μεταγενέστεροι μιλοῦν τὴ δική µας γλῶσσα: ὁ κόσμος τους εἰναιμοντέρνος, ἐνστικτωδῶς αἰσθα- Ἧ ἀνθρωπότητα δρίσκεται σὲ ἕνα πολιτιστικό, ἠθικὸ ἀλλὰ καὶ πνευματικὸ κυ- ρίως ἀδιέξοδο. Στὸν πολιτισμὸ ποὺ «κινδυνεύει» καὶ ποὺ δέχτηκε ἐπίθεση, λίγα καλὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ προσάψῃ --- ἡ Γῆ, ὁ πλανήτης µας, ἔχει ἰδίαν πεῖραν καὶ ξέρει αὐτὸν τὸν πολιτισμὸ στὸ πετσί της. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὶς ἀξίες του ἤ μᾶλλον τὴν ἔλλειψή τους. Αλλὰ καὶ οἱ ἐκτελεστὲς τῆς ἐπιχείρησης ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ δὲν διαφέρουν κατὰ πολὺ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὁποῖο μάχονται. Οἱ πρά- ξεις τους δὲν εἶναι παρὰ ἀντίποδές του, ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ἴδιου νομίσματος. Καὶ οἱ δύο πλευρὲς εἶναι ἀποτελέσματα καὶ δημιουργήματα τοῦ ἴδιου πολιτισμοῦ, παι- διὰ δικά του, πρωτοξάδερφα. Ἢ παγκοσμιοποίηση δὲν εἶναι πλέον μιὰ ἀφῃρημένη ἰδέα: εἶναι κατάσταση καθημε- φινότητας. Ἢ δημιουργία της εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς συγκεχριμένης χοσμοθεωρίας, τό- σο περιοριστικῆς ὅσο καὶ περιωρισμένης, ἡ ὁποία χαρακτηρίζξεται ἆ ἀπὸ ἰδιαίτερα χαμηλὰ ἐπίπεδα εὐρι ὕύτερης. συνειδη ὅτητας. Ὃ πόλεμος ποὺ ἡ ᾽Αμερικὴ ἄρχισε δὲν εἶναι παρὰ μιὰ ἀκόμη ἔχφραση αὐτῆς τῆς κοσμοαντίληψης. δὲν εἶναι πόλεμος μεταξὺ ἐθνῶν καὶ »