ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟ-ΘΕΟ-ΚΤΟΝΙΑ Κόσμος «ἄλλαξε», λένε ὅλοι, τὴν 11η Σεπτεμόοίου ς 2001. Βέδαια, θὰ λέγαμε κι ἐμεῖς, ἀλλὰ μὲ τὴν προῦπόθεση ὅτι ἡ διαπίστωση αὐτὴ δὲν εἶναι τίποτα πεοισσότερο ἀπὸ τὴν παραδοχή, ὅτι στὴν ἡμερομηνία αὐτὴ ὑπῆρξε ἁπλῶς ἕνα «φαινόμενο» τῆς θρυλούμενης «ἀλλαγῆς»: Καθ’ ἑαυτὸ τὸ γεγονὸς τῆς 11ης Σεπτεμόδρίου ἀποτελεῖ μιὰ ἀπὸ τὶς πολλὲς στιγμὲς «ρουτίνας» στὴν ἀτέλειωτη πλημμυρίδα αἵματος, ἀγριότητος καὶ ἀλληλοσφαγῆς τοῦ εἴδους ἄνθρωπος μέσα στὶς χιλιετίες. Αὐτὸ ὅμως ποὺ στὴν παροῦσα περίπτωση «ὄγαίνει» ἐντελῶς ἔξω ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ ρουτίνα εἶναι τὸ νόημα τοῦ «φαινομένου». Στὴ Νέα Υόρκη συγκοούσθηκαν καὶ ἔγιναν ἀμφότερες στὴν κυριολεξία σκόνη δύο θεότητες, τὸ 4ολλάριο μέσα στὸ ἐνδιαίτημά του, τὸν Πύργο τοῦ Εμπορίου καὶ ἡ ἐξωκόσμια ̓Α-λογία, ποὺ ἐφώομησε κατὰ τοῦ ὁμολόγου της κατεθαίνοντας ἀπὸ τὸ δικό της ἐνδιαίτημα, τὸ Ὑπερπέραν. "Ηταν ταυτόχοονα μιὰ πράξη ἀλληλεξόντωσης ἀλλὰ καὶ διπλῆς αὐτοκτονίας δύο «ὀντοτήτων», ποὺ πρὸ ἀμνημονεύτων χρόνων εἶχαν γεννηθῆ στὸ Ναὸ - Θησαυροφυλάκιο τοῦ Σολομῶνος, ἀλλὰ ἀπὸ ἕνα σημεῖο κι ὕστερα εἶχαν περάσει στὴν προϊοῦσα πεισιθάνατη κατάσταση τῆς τέλειας ἀπόγνωσης, τῆς ἀπόλυτης ἀπελπισίας. Ἢ, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε στὴ γλῶσσα τῆς ἑλληνικῆς τραγῳδίας, εἶχαν πρὸ πολλοῦ ξεπεράσει τὰ ὅρια τῆς “Ύδρεως καὶ εἶχαν χαθῆ ἀνεπιστρεπτὶ στὸν ζόφο τῆς " ́Ατης. Δυστυχῶς οἱ δύο νεκρὲς πιὰ θεότητες δὲν ἦταν ἑλληνικές, γιὰ νὰ πιοῦν τὸ Ὕδωρ τῆς Στυγός, ὅπως ἔπρατταν οἱ Ολύμπιοι ὅταν δυθίζονταν στὴν ́Ατη, τὸ μόνο ὕδωρ, ποὺ μένει πάντοτε «ἄατον».