ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Καὶ τὸ «Νενν δεἰεπίϊ Κύριε διευθυντά, Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ παρατηρήσω ὅτι τὸ περιοδικό σας εἶναι, πιθανότατα, τὸ πρῶτο περιοδιχὸ διεθνῶς, ποὺ ἐδημοσίευσε ἄρθρα σχετικὰ μὲ τὸν ὀνομαζόμενο «πληροφοριακό αἰθέρω», δηλαδὴ ἕνα διαστριχὸ καὶ συμπαντιχὸ μὴ ὑλιχὸ αἰθέρα («Λαυλός», ̓Ἰανουάριος 1999, τ. 205, σελ. 12962). ̓Αναφέὦ τοῦτο διότι πρόσφατο τεῦχος τοῦ γνωστοῦ. ἀγγλικοῦ ἐπιστημονικοῦ περιοδικοῦ. «Νεν θαίοηιί5ι» (Νοέμόριος 3,200], ̓Αρ.2315) ἔχει ὡς κύριόν του. θέμα τὶς σύγχρονες ἐπιστημονικὲς ἀντιλήψεις περὶ τοῦ αἰθέρα ὡς «. «μιᾶς οὐσίας- φάντασμα ποὺ ἀλληλοσυνδέει τὰ πάντα μεταξύ τους». ̓Αναφέρει ἐ ἐπίσης τὸ «γιατὶ ὁ Αϊνστάιν ἔχανε λάθος οχετικὰ μὲ τὸν αἰθέρα». ̓Αρθρογράφος τοῦ πεφιοδιχοῦ εἶ" εἶναι ὁ διαχεχριμένος ἐἐπιστή μῶν καὶ συγγραφεὺς Ραιἱ Βανίες, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχει γράψει παλαιότερα ὁ «Δαυλός» (Ἰούλιος 1999, τ. 211, σελ. 13347.54). Κατὰ τὸν Ῥου] Ώανίος ὁ «νέος» αἰθέρας εἶναι μιὰ πραγματιχὴ ὁ συμπαντιχὴ οὐσία, ὁ «δα: ντικὸς αἰθήρ». Παρ ̓ ὅλον ὅτι τοῦ ἀποδίδει, ἐμμέ- δέχθηκε ὕπαρξη «αἰθέρος» σως, καὶ ἰδιότητες ἀύλου πληροφορίας, δὲν χρήσιμοποιεῖ τὸν ὅρο .«πληροφοριακὸς ααἱ ἰθήρ». Ὁ «Δαυλὸς» ἔχει ἤδη γράψει γιὰ τὴν «χθαντιχὴ σύζευξη» καὶ τὴν «.. διάχυτη πληροφοριαχὴ χαὶ λογικὴ ἐπιχοινωνία χαὶ ἀλληλεπίδραση... μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ξυνοῦ λόγου τοῦ Ἡραλλείτου..» (Ἰούλ. 1999, τ. 211. σελ. 13354). Ἑπομένως ὁ ὁ κόαντικὸς αἰθὴρ πολὺ ὁὀλίγον. διαφέρει ἀἀπὸ τὸν πληροφοριαχὸ αἰθέρα χαὶ τὸν. αἰθέρα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων. Γιὰ τὸ ἴδιο ἀχριδῶς θέμα πολὺ ἐνδιαφέρον εἶναι τὸ γενικώτερον ν ἄρθρο, τοῦ χ. Νιχ. Μακρῆ, ποὺ ἀναλύει τὴν «ὀντολογία τῆς. πληροφορίας» («Δαυλός», Νοέμόριος 2001, τ. 239, σ. 15341-4) στὸ πλαίσιο τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας καὶ τῶν προσφάτων ἐπιστημονικῶν θεωριῶν καὶ ἀντιλήψεων. Υ.Γ, Ἐσωκλείω φωτοτυπία τοῦ ἐξωφύλλου τοῦ. «Νενν θοϊθηιί5ι». Μὲ ἐκτίμηση Σπύρος Αλιπράντης Μηχανολόγος - ἠλεχτρολόγος ΕΜΠ. Αθήνα ΤΑΛΙΜΠΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ἐπιτροπὴ θὰ «συγκεντρώνῃ» (;) ἐνοχλητικὰ ἔντυπα Κύριε διευθυντά, Τὸν παρελθόντα ̓Οκτώόριο συνῆλθε στὴν Αθήνα στὴν ἐτήσια σύνοδό της ἡ ἹἹεραρχία τῆς ̓Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποοεδρευόμενη ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο” ̓Αθηνῶν καὶ 75 περίπου μητροπολίτες ὡς μέλη. ́Ἔγιναν πολλὲς εἰσηγήσεις στὴν ἹἹεραρχία. ̓Επιλέγουμε αὐτὴ τοῦ Σεῦ. Μη τροπολίτη ̓Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθίμου, γιατί, ἐνῷ στὸν τίτΛο δηλώνει ὅτι θ ̓ ἀντιμετωπίσῃ «ποιμαντικά», δηλ. χωρὶς πολεμικὴ καὶ εἰρηνοφόρα τὴν «ἀναδίωση τῶν ἀρχαίων θρησχειῶν καὶ τοῦ νεοπαγανισμοῦ» (ἀλήθεια, τί ἐννοεῖ μ ̓ αὐτὸν τὸν χαραχτηρισμό-ὅρο;), στὸ κείμενό του ὀλέπουμε μεταξὺ ἄλλων μέτρων νὰ συγιστᾷ: «νὰ ὀργανωθῇ εἰδικὴ ὑπηρεσία», προφανῶς παρακολουθήσεως τῶν ὁραστηοιοτήτων «τῶν εὐάριθμων νοσταλγῶν τῆς ἀρχαίας θρησχείας», ὅπως διαπιστώνει. [...] "Ὅμως αὐτοὶ οἱ λεγόμενοι «παγανιστὲς» εἶναι πόλισμα τοῦ τόπου μας, εἶναι γνήσιοι ἢ καὶ γηγενεῖς “Ἕλληνες. “Ο ̓ Απόστολος Παῦλος στὴν ̓Αθήνα ἐρχόμενος τοὺς ἀποκάλεσε «κατὰ πάντα θρησχευτικωτέρους πάντων» καὶ τοὺς ναούς τους «σεθδάσματα» θρησκευτικοῦ πολιτισμοῦ. Γιατὶ λοιπόν, σεδασμιώτατε ἔάνθιμε, αὐτοὶ οἱ καλλιεργημένοι ἄνθρωποι νὰ παρακολουθοῦνται; Οἱ ἐποχὲς τῶν χαφιεδισμῶν ἔχουν παρέλθει ἀνεπιστρεπτί, γιατὶ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι ἄγρυπνος φύλακας τῶν συνταγματικῶν του ἐλευ»