ἢ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΡΟΦΟΣ ΤΗΣ τΟΥΡΚΙΚΗΣ Ἡ Πρωτοελληνικὴ τοῦ ἀπώτερου παρελθόντος Τί σχέση ἔχει τὸ γιαούρτι μὲ τὴ γιόγκα; Θυμίζει τὸ γνωστὸ εὐφυολό- γημα:«τί σχέση ἔχει ὁ φάντης μὲ τὸ ρετσινόλαδο;». Κι ὅμως ἡ «τουρ- κικὴ» λέξη γοδυτί καὶ ἡ «ἰνδικὴ» ὕορα ἔχουν κοινὴ ρίζα: τὴ πρωτοελ- ληνικὴ Ζε-υ-Κο (Γραμμικὴ Γραφὴ Β), ποὺ παράγει τὴ λέξη ζευγνύω -»ζυγὸς -» σανσκριτικὰ γορδῇ τ για!ῖ ὡς καὶ ζέω --» ζύμη -»σ. γυµαγαυ, Τελικὰ τὶς λέξεις γιόγκα καὶ γιαούρτι. Ἡ «ὑπόθεση» πάει πολὺ μακρυά; Ναί, θαθιὰ µέσα στὸ χρόνο, χιλιά- δες χρόνια πρίν. Αλλ’ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή... ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΙ. Ἢ παροῦσα ἔρευνα ξεχίνησε σὰν ἀπάντηση σὲ µία πρό- κληση: στὴν ἐπίσημη γνώμη τοῦ ρωμαίικου, ὅτι χωρὶς τὴ νομοθετικὴ ρύθμιση (:) τοῦ Καπο- δίστρια οἱ Ἕλληνες θὰ μιλοῦσαν ἀκόμη (1) μιὰ µεικτὴ Τουρκο-αλθανο-ελληνικῆ γλῶσσα. Ὁ ὑποτιθέμενος «καθαρμὸς» τοῦ Κοραῆ θεωρεῖται ὅτι συνετελέσθη στὰ γραφεῖα τῶν ἐφημερί- δων καὶ τῶν φιλολόγων. Ἔτσι ἔγιναν τὰ πράγματα; Μιλοῦσαν τέτοια γλῶσσα οἱ Ἕλληνες, ταν τουρχικῆς προελεύσεως οἱ λέξεις ποὺ χρησιμοποιοῦσαν, Οἱ Ἕλληνες μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπήχθησαν σταδιακὰ στὴν τουρ- πικὴ ἐπικράτεια. Εἶναι ἡ περίφημη «τουρκοκρατία», τὸ μέγα ἄλλοθι τοῦ ρωμαίικου κατεστη- μένου: ἡ ἐξαθλίωση τῶν Ἑλλήνων, ὁ ἐκδαρθαρισμόςτους. Τὸ θέµα μέγα καὶ ἀμφιλεγόμενο: ἐπι- σημαίνω μόνο τὴν ὕπαρξη Σχολῶν / Πανεπιστημίων (Μεγάλη τοῦ Γένους, Ιωαννίνων, Λει- μωνιᾶς Λέσδου. «Δ», τ. 235, κ.ἀ.), τοὺς ἐλεύθερους συνεταιρισμοὺς (Αμπελάκια, Νάουσα), τὸ ἐμπόριον, τὴ δηµιουργία ἐμπ. στόλου, τὶς κατασκευαστικὲς «κομπανίες»... Οἱ Τοῦρκοι λοιπὸν ὡς κατακτητές, ὅπως καὶ οἱ Ρωμαῖοι, δὲν κατέστρεψαν τὸν ἑλληνικὸ πο- λιτισμό, ὅπως ἔκαναν οἱ τοῦ ἀνατολικοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους (κατ εὐφημισμὸ «δυζαντινοῦ»). ᾿Αντίθετα τὸν ἐσεθάσθηκαν καὶ τὸν ἐχρησιμοποίησαν δεόντως, ὥστε νὰ λειτουργήσῃ ἡ χοι- νωνία τους σὲ διοικητικὸ ἐπίπεδο (Φ αναριῶτες), πολιτισμικὀ καὶ τεχνογνωσίας. Τολμῶ νὰ πῷ ὅτι ἡ τουρκικὴ αὐτοκρατορία χωρὶς τοὺς Ἕλληνες πολιτικοὺς/διανοητὲς θὰ κατέρρεε σὲ λίγα ἔτη ὅπως ἄλλες. Τὰ ἀνωτέρω θεθαιοῦνται καὶ ἀπὸ τὸ ἰσοζύγιο τοῦ δοῦναι-λαθεῖν τῆς τουρκικῆς γλώσσας. “Ὅπως θὰ δείξουμε οἱ Τοῦρκοι πλὴν τῶν -- 500 λέξεων τῶν θασικῶν ἐννοιῶν (ἴσως κι αὐτὲς νὰ εἶναι πρωτοελληνικὲς) ἔλαθαν ὅλες τὶς λοιπὲς ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ (ἀπ᾿ εὐθείας εἴτε ἕλληνο- γενῶν) πρὸς δημιουργία λεξιλογίου -- 50.000 λέξεων, πλὴν ὡρισμένων ἀραθικῶν. [ΣΗΜ.: Προτείνω τὴν ἀποδοχὴ παγκοσμίως τοῦ ὅρου «Ἑλληνογενεῖς» γλῶσσες Ξ ΠεΙΙοποβοπους, ἀντὶ τοῦ θνησιμαίου «Ἰνδοευρωπαϊκές». Ἐὰν πλὴν τῶν γλωσσῶν αὐτῶν ἡ Ἑλληνιχὴ εἶναι τροφὸς ἢ καὶ μητέρα ἄλλων οἰκογενειῶν (Σημιτικές, ᾿Αλταϊκές, Χαμιτιχές, Σινικὲς) εἶναι ἀντικείμενο ἐρεύνης ποὺ ἤδη ἄρχισε («Δαυλὸς» κ.ᾱ.)|. Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ. Οἱ Τοῦρχοι ἀναμφισθήτητα εἶχαν τὸ λίχνο τους