ΔΥΟ ΜΙΣΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ... Μέγας Βασίλειος καὶ |. Χρυσόστομος νας πρωτοπρεσθύτερος καὶ καθηγητὴς τῆς Θεολογίας, ὁ Θεόδω“ ρος Ζήσης, μιλώντας κάποτε (1892) στὸ πανεπιστήμιο ΘεσσαλοΕ:μὲ θέμα: «Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες καὶ ἡ πνευματικὴ πορεία τοῦ Γένους» μεταξὺ ἄλλων ἀνέφερε: «Πρωταίτιοι τῆς πολιτιστικῆς αὐτῆς ἁμαρτίας τοῦ νεώτερου Ελληνισμοῦ, τοῦ προπατορικοῦ αὐτοῦ ἁμαρτήματος, ̓Αδὰμ καὶ Εὔα σὲ αὐτὴν τὴν πτῶσιν, εἶναι δ ̓ Αδαμάντιος Κοραῆς καὶ ὃ κύκλος του... Ὃ κοραϊσμὸς καὶ ἡ ἀρχαιοπλη ξία ὡρισμένων λογίων κολόδωσαν τὴν ἱστορικὴ οἰκουμενικότητα τοῦ Ελληνισμοῦ καὶ τῆς Ορθοδοξίας, τὸν ὁποῖον ἔτσι κατήντησαν συγκεχυμένο, διχασμένο, σχιξοφρενικό, ἀνίκανο νὰ ἔχῃ οἰκουμενικὴ ἀκτινοδολία. Τὸ πνεῦμα τοῦ ̓Ελληνισμοῦ καὶ τῆς ̓Ορθοδοξίας ὑπέστη θανάσιμο πλῆγμα, ποὺ τὸ ἐπλήρωσε ἀκριδὰ ἡ νεοελληνικὴ παιδεία καὶ ὁ νεοελληνικὸς πολιτισμός...». Μὲ τὰ ὡς ἄνω γίνεται πλέον ἢ σαφὲς ὅτι οἱ λέξεις ἔχουν ἤδη πρὸ πολλοῦ χάσει τὸ εἰδικό τους θάρος καὶ τὴν πραγματική τους σημασία. Γιατί τό ποιὸς κατήντησε τὸν Ἑλληνισμό, δηλαδὴ τοὺς Ἕλληνες, «συγκεχυμένους, διχασμένους, σχιζοφρενικοὺς καὶ ἀνίκανους νὰ ἔχουν σήμερα οἴκουμενικὴ ἀκτινοδολία», ὅπως πράγματι εἶχαν προτοῦ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀρχίσουν τὸ «θεάρεστον» ἔργο τῆς καταστροφῆς τοῦ ἀνεπανάληπτου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς στυγνῆς ἀφελληνίσεως τοῦ λαοὔ, εἶναι καθ ̓ ὅλα γνωστὸ σὲ αὐτοὺς ποὺ μελετοῦν ἱστορία χωρὶς πνευματικὲς παρωπίδες. Αλλωστε ὁ «Δαυλὸς» ἔχει κάνει ἐκτεταμένη ἔρευναἀναφορὰ ἐπὶ τούτοις! Μιᾶς λοιπὸν καὶ ἡ ὁμιλία ἔγινε πρὸς τιμὴν τῶν Τριῶν ἹΙεραρχῶν, τοὺς ὁποίους ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκπαίδευση καὶ τῶν τριῶν δαθμίδων τιμᾷ μὲ ἕορτὴ καὶ ἀργία στὶς 30 Ιανουαρίου, ἂς παρακολουθήσουμε μερικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ ὁμιλίες τόσο τοῦ ἀποκληθέντος «Χρυσοστόμου», ὅσο καὶ τοῦ ἄλλου -«μεγάλου» καὶ αὐτοῦ--, τοῦ Βασιλείου Καισαρείας, γιὰ νὰ πάρουμε μιὰ γεύση τῆς ἀνιστόρητης ταυτίσεως, ὅπως ἀναδύεται μέσα ἀπὸ τὰ πατερικά τους κείμενα καὶ νὰ δοῦμε μέσῳ αὐτῶν (τῶν κειμένων), ἂν αὐτοὶ ποὺ ἀπεκλήθησαν προστάτες τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας, εἴχαν ἔστω μιὰ κάποια σχέση τυπικὴ μὲ τὴν κλασσικὴ Ἑλληνικὴ Παιδεία. Γιατὶ κάποτε, φρονῶ, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀντικρύσουμε κατάματα καὶ ἄφοθα τὴν