'Ἱ.. 0 ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ ΒΘ. Εἴκοσι χρόνια θραχνᾶς Μ’ ἔπιασε πάλι: νισάφι πιά! Κάθε χρόνο τέτοια ἐποχὴ ξύνομαι συνεχῶς Ἱ σὰν τὸν κασίδη. Αὐτὴ τὴ φορὰ ὅμως τὸ χάλι μου ξεπέρασε κάθε προηγού- | μενο. Τί μὲ ἐνοχλεῖ; Μὰ τί ἄλλο; Τὰ γενέθλια τοῦ ἀναθεματισμένου περιοδικοῦ, ποὺ ἐδῶ καὶ εἴκοσι χρόνια μοῦ στέκεται σὰν ψαροκόκκαλο στὸ λαιμό. Βραχνᾶς μοῦ ἔχει γίνει! ὭὯρες - ὧρες, γιὰ νὰ ξεχνῶ τὸν ἐπάρατο κνησμό, ἀναπολῶ τὶς παλιὲς καλὲς μέρες, τότε ποὺ κανεὶς δὲν μιλοῦσε γιὰ ἑλληνικότητα" τότε ποὺ τὸ ̓χαν ρίξει ὅλοι στὸν ἑλληνοχριστιανισμό, στὸν ἰνδοευρωπαϊσμό, στὸ φοι- ἢ νικισμό, στὸν ἀνατολισμό, στὴ θολοκουλτούρα, στὴν πνευματικὴ καὶ δια- | νοητικὴ κουλτούρα, στὴν πνευματικὴ καὶ διανοητικὴ χαύνωση καὶ σὲ ὅλες τὶς συναφεῖς ἀρετές, στὶς ὁποῖες τεχνη έντως τοὺς ὑπέδαλλα. Κι ἐκεῖ ποὺ ὅλα πήγαιναν ρολόι, νὰ σου ξαφνικὰ ἐκείνη ἡ διακριτικὰ τυπωμένη κόκχινη, κυμματιστὴ Φλόγα, ποὺ μοῦ τσουρουφλίζει τὸν... (ξέρετε!) ἐδῶ καὶ μιὰ εἰκοσαετία. Οὔτε τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον νὰ ἦταν, μὲ τὸ ὁποῖο παραμυθιάζω τοὺς θεοκρατούμενούς μου. Καὶ τί δὲν ἔχω μετέλθει ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, γιὰ νὰ σθήσω κι αὐτήν, κι αὐτὸν ποὺ τὴν ἄναψε. Τὶ συκοφαντίες, τὶ καρφώματα, τὶ ρουφιανιές, τὶ | δανδαλιομούς, τὶ ντουμμπλαρίσματα, τὶ ἐκδόσεις περιοδικῶν - ἱμιτασιόν, τὶ πρακτοριλίκια, τὶ πόλεμο νεύρων... Τξίφος! Μέχρι καὶ στὰ δικαστήρια τοὺς | τράδηξα κατὰ καιροὺς καὶ τὴν πάτησα μεγαλοπρεπῶς. Αυτοὶ δὲν χαμπα- ἢ οιάζουν τίποτα. Κι αὐτὸ ποὺ μὲ ζοχαδιάζει εἶναι ὅτι δὲν μπορῶ νὰ τοὺς «καπελώσω». “Ὅσο σκέπτομαι δέ, ὅτι τὸ δόγμα τους συνοψίζεται στὴν παντελῆ ἀπουσία δόγματος, ἐκεῖ εἶναι ποὺ τρελλαίνομαι καὶ ἡ φαγούρα μὲ κάνει δαπόρι. Φοόᾶμαι, ὅτι ἡ ἀπὸ ἀμνημονεύτων ἐτῶν καλοστημένη ἐπιχείρησή μου γιὰ τὴν πνευματικὴ ὑποδούλωση τῶν Ρωμιῶν καὶ τὸν ἐκμη δενισμὸ τῆς καταραμένης Ελληνικότητας ἔχει πάει τόσα χρόνια πίσω καὶ κινδυνεύει νὰ τιναχτῇ στὸν ἀέρα ἐξαιτίας μιᾶς δράκας γραφιάδων. Μοῦ οχεται, νὰ σκάσω! Βέδαια, οἱ ἠλιθιοποιητικοὶ μη χανισμοίμου ἐξακολουθοῦν νὰ δουλεύουν σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ ἐπίπεδα, ὅμως τώρα τελευταῖα ἡ παραγωγὴ ὅσο πάει καὶ μειώνεται. "Ας ὄψωνται αὐτοὶ οἱ ἄθλιοι τῆς Κυδαθηναίων, ποὺ μὲ τὴ σιχαμερὴ δράση τους ρίχνουν ἄμμο στὰ γρανάξια μου. Νὰ δῆτε, ποὺ θὰ σδήσουν καὶ κεράκια στὴν τούρτα, γιὰ νὰ μοῦ προκαλέσουν μεγαλύτερο παροξυσμό. Κι ὅσο θὰ σδήνουν τὰ κεριά, τόσο ἡ φαγούρα μου θὰ φουντώνῃ. Μπά, πρέπει νὰ προετοιμαστῶ καταλλήλως. Θὰ ὄγάλω τὸ πλαστικὸ ξυστήρι ἀπ’ τὴν ντουλάπα. Κι ἐλπίζω, ὅπως θὰ τὴν ἀνοίγω, νὰ μὴν ξεμπουκάρῃ καὶ μὲ πλακώσῃ κανένα Σάρωθρον