'Ἱ.. 0 ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ ΒΘ. Εἴκοσι χρόνια θραχνᾶς µενο. Τί μὲ ἐνοχλεῖ; Μὰ τί ἄλλο; Τὰ γενέθλια τοῦ ἀναθεματισμένου περιο- δικοῦ, ποὺ ἐδῶ καὶ εἴκοσι χρόνια μοῦ στέκεται σὰν ψαροκόκκαλο στὸ λαι- μό. Βραχνᾶς μοῦ ἔχει γίνει! ὭὯρες - ὧρες, γιὰ νὰ ξεχνῶ τὸν ἐπάρατο κνησμό, ἀναπολῶ τὶς παλιὲς - καλὲς μέρες, τότε ποὺ κανεὶς δὲν μιλοῦσε γιὰ ἑλληνικότητα" τότε ποὺ τὸ νοητικὴ κουλτούρα, στὴν πνευματικὴ καὶ διανοητικὴ χαύνωση καὶ σὲ ὅλες τὶς συναφεῖς ἀρετές, στὶς ὁποῖες τεχνη έντως τοὺς ὑπέδαλλα. Κι ἐκεῖ ποὺ ὅλα πήγαιναν ρολόι, νὰ σου ξαφνικὰ ἐκείνη ἡ διακριτικὰ τυπωμένη κόκ- χινη, κυμματιστὴ Φλόγα, ποὺ μοῦ τσουρουφλίζει τὸν... (ξέρετε!) ἐδῶ καὶ μιὰ εἰκοσαετία. Οὔτε τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον νὰ ἦταν, μὲ τὸ ὁποῖο παραμυθιάζω τοὺς θεοκρατούμενούς µου. Καὶ τί δὲν ἔχω µετέλθει ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, γιὰ νὰ σθήσω κι αὐτήν, κι δανδαλιοµούς, τὶ ντουμµπλαρίσματα, τὶ ἐκδόσεις περιοδικῶν - ἱμιτασιόν, τὶ οιάζουν τίποτα. “Ὅσο σκέπτομαι δέ, ὅτι τὸ δόγμα τους συνοψίζεται στὴν παντελῆ ἀπουσία δόγματος, ἐκεῖ εἶναι ποὺ τρελλαίνομαι καὶ ἡ φαγούρα μὲ κάνει δαπόρι. Φοόᾶμαι, ὅτι ἡ ἀπὸ ἀμνημονεύτων ἐτῶν καλοστηµένη ἐπιχείρησή µου γιὰ τὴν πνευματικὴ ὑποδούλωση τῶν Ρωμιῶν καὶ τὸν ἐκμη δενισμὸ τῆς κατα- ραμένης Ελληνικότητας ἔχει πάει τόσα χρόνια πίσω καὶ κινδυνεύει νὰ τι- ναχτῇ στὸν ἀέρα ἐξαιτίας μιᾶς δράκας γραφιάδων. Μοῦ οχεται, νὰ σκά- σω! Βέδαια, οἱ ἠλιθιοποιητικοὶ μη χανισμοίμου ἐξακολουθοῦν νὰ δουλεύ- ουν σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ ἐπίπεδα, ὅμως τώρα τελευταῖα ἡ παραγωγὴ ὅσο πά- ει καὶ μειώνεται. "Ας ὄψωνται αὐτοὶ οἱ ἄθλιοι τῆς Κυδαθηναίων, ποὺ μὲ τὴ σιχαμερὴ δράση τους ρίχνουν ἄμμο στὰ γρανάξια μου. Νὰ δῆτε, ποὺ θὰ σδήσουν καὶ κεράκια στὴν τούρτα, γιὰ νὰ μοῦ προκαλέσουν μεγαλύτερο πα- ροξυσμό. Κι ὅσο θὰ σδήνουν τὰ κεριά, τόσο ἡ φαγούρα μου θὰ φουντώνῃ. Μπά, πρέπει νὰ προετοιμαστῶ καταλλήλως. Θὰ ὄγάλω τὸ πλαστικὸ ξυ- στήρι ἀπ’ τὴν ντουλάπα. Κι ἐλπίζω, ὅπως θὰ τὴν ἀνοίγω, νὰ μὴν ξεμπου- κάρῃ καὶ μὲ πλακώσῃ κανένα Σάρωθρον ᾽χαν ρίξει ὅλοι στὸν ἑλληνοχριστιανισμό, στὸν ἰνδοευρωπαϊσμό, στὸ φοι- ἢ νικισμό, στὸν ἀνατολισμό, στὴ θολοκουλτούρα, στὴν πνευματικὴ καὶ δια- | πρακτοριλίκια, τὶ πόλεμο νεύρων... Τξίφος! Μέχρι καὶ στὰ δικαστήρια τοὺς | τράδηξα κατὰ καιροὺς καὶ τὴν πάτησα μεγαλοπρεπῶς. Αυτοὶ δὲν χαμπα- ἢ Μ’ ἔπιασε πάλι: νισάφι πιά! Κάθε χρόνο τέτοια ἐποχὴ ξύνομαι συνεχῶς Ἱ σὰν τὸν κασίδη. Αὐτὴ τὴ φορὰ ὅμως τὸ χάλι μου ξεπέρασε κάθε προηγού- | αὐτὸν ποὺ τὴν ἄναψε. Τὶ συκοφαντίες, τὶ καρφώματα, τὶ ρουφιανιές, τὶ | Κι αὐτὸ ποὺ μὲ ζοχαδιάζει εἶναι ὅτι δὲν μπορῶ νὰ τοὺς «καπελώσω».