αετΔδΙρΟΣ» ΑΙ «ΠΑΙΔΙΚΑ» Οἱ ἑπτὰ «ἀναθαθμοὶ» τοῦ Ἔρωτα στὸ «Συμπόσιο» τοῦ Πλάτωνος «“Εταῖρος: σύντροφος ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐπὶ τῶν ἀκολούθων ἀρχηγοῦ τινος, σύντροφος ἐν τοῖς ὅπλοις... ̓Επὶ τῶν μαθητῶν ἢ ὁμιλητῶν τῶν ἀρχαίων διδασκάλων... Εν τῷ πληθ. οἱ συμφοιτηταί, οἱ συμμαθηταί... Σπανίως ἐπὶ ἐραστῶν...» (Μέγα Λεξικὸν Δ. Δημητράκου). τὶς φιλοσοφικές σχολὲς τῆς ἀρχαιότητος καὶ μέχρι τὸ --529, ὁπότε ὁ Ἰουστινιανὸς Α ́ ὁ Μέγας ἔκλεισε τὴν ̓Ακαδήμεια τοῦ Πλάτωνος, διδάσκαλοι καὶ μαθητὲς ἀπεκαλοῦντο μεταξύ των ἑταῖροι, ἀδιακρίτως ἐὰν ἦσαν διδάσκοντες ἢ διδασκόμενοι: «δικαιότατος γὰρ εἶ τοὺς τοῦ ἑταίρου λόγους ἀπαγγέλλειν» (Εἶσαι ἄλλωστε σὺ ὁ ἁρμοδιώτερος νὰ ἀνακοινώνῃς τὶς ὁμιλίες τοῦ φίλου σου [ἑταίρου]: Πλάτων «Συμπ.» 172Β). Στὸ «Συμπόσιον» τοῦ Πλάτωνος ἡ ἀνωτέρω προσφώνησι τοῦ Γλαύκου πρὸς τὸν ̓Απολλόδωρο γίνεται, προκειμένου νὰ ἀναδιηγηθῇ ὁ τελευταῖος τοὺς λόγους τοῦ Σωκράτη, διότι θεωρεῖται σύντροφος/ἑταῖρος του. Ὁμοίως ἡ Διοτίμα, διδασκάλισσα ἐπὶ τῶν ἐρωτικῶν τοῦ Σωκράτους, ἀποκαλεῖ αὐτὸν ἑταῖρον: [(Διοτίμα: Ἢ γνώμη μου ὅμως εἶναι, φίλε μου (ὦ ἑταῖρε), ὅτι τοῦ ἔρωτος τὸ ἀντικείμενον οὔτε τὸ ἥμισυ εἶναι οὔτε τὸ ὅλον, ἐφόσον τοῦτο δὲν εἶναι ἀγαθόν), («Συμπ.» 205Ε)]. Εταῖρον φώναζαν καὶ οἱ μαθητὲς τὸν Σωκράτη («Φαίδ.» 118α, ̓Αριστ., «Ρητορ.» 1398Β31 κ.ἀ.). Οἱ ἴδιοι οἱ μαθητὲς ἐλέγοντο ὄχι μόνον ἑταῖροι ἀλλὰ καὶ ἐρασταὶ δηλαδὴ θαυμαστὲς («Συμπ.» 1738). Ἧ προσφώνησις ἐντὸς τῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν (καὶ ὄχι μόνον), ἡ ὁποία δὲν περιορίζει τὴν ὀνομασία τοῦ ἑταίρου στὸν διδάσκοντα ἢ τὸν διδασκόμενο, ἔχει τὴν σημασία τῆς οἰκειότητος, τῆς συχνῆς ἐπαφῆς διδασκάλου/μαθητοῦ καὶ τὸν ἀμοιδαῖο σεδασμὸ τῆς ὀντότητος ἑκάστου σὲ σχέσι ἰσότητος μεταξὺ τῶν δύο. Ὑπέροχο δίδαγμα ἀμοιδαιότητος σεθασμοῦ, τὸ ὁποῖο θὰ ἔπρεπε νὰ εὕρῃ τὴν ὀρθὴν ἐφαρμογὴ στὴν σημερινὴ θλιδερὴ χατάστασι τῆς ἐχπαιδεύσεως σ ̓ ὅλες τὶς δαθμίδες της. ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗ͂Σ ΛΕΞΕΩΣ «ΕΤΑΙΡΟΣ» ς πτὰ γράμματα, τὸ ἕνα τέταρτο τοῦ ̓Αρχαίου Ἑλληνικοῦ ̓Αλφαδήτου, ἀποτελοῦν τὴν λέξιν ἑταῖρος. Ἐπιλεγμένα ἀπὸ τὸν Λόγο ἐκ τῶν 28 γραμμάτων/στοιχείων τοῦ ̓Αρχαίου ̓Αλφαθήτου, ἐὰν ἀπεγκλωθίσουν τοὺς χρυμμένους θησαυροὺς τῶν δυνατῶν ἀναγραμματισμῶν τῆς λέξεως, διαφωτίζουν πλήρως τὴν σημασία τῆς ἐννοίας, ἡ ὁποία προθάλλει ἀθιάστως καὶ ἀποκαλύπτει τὴν δυναμικὴ φύσι τῆς ὀντότητος τοῦ ἑταίρου, διδάσκοντος καὶ διδασκομένου. Μέ 6άσι τὸν διάλογο «Κρατύλος» τοῦ Πλάτωνος, προέκυψαν κατόπιν μακροχρόνιας ἔρευνας 7 κανόνες ἀναγραμματισμῶν, δηλαδὴ νέες μορφὲς συλλαθῶν, οἱ ὁποῖες δίδουν