αετΔδΙρΟΣ» ΑΙ «ΠΑΙΔΙΚΑ» Οἱ ἑπτὰ «ἀναθαθμοὶ» τοῦ Ἔρωτα στὸ «Συμπόσιο» τοῦ Πλάτωνος «“Εταῖρος: σύντροφος ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐπὶ τῶν ἀκολούθων ἀρχηγοῦ τινος, σύντροφος ἐν τοῖς ὅπλοις... ᾿Επὶ τῶν μαθητῶν ἢ ὁμιλητῶν τῶν ἀρχαίων διδασκάλων... Εν τῷ πληθ. οἱ συμφοιτηταί, οἱ συµµαθηταί... Σπανίως ἐπὶ ἐραστῶν...» (Μέγα Λεξικὸν Δ. Δημητράκου). τὶς φιλοσοφικές σχολὲς τῆς ἀρχαιότητος καὶ μέχρι τὸ --529, ὁπότε ὁ Ἰουστινιανὸς Α΄ ὁ Μέγας ἔκλεισε τὴν ᾽Ακαδήμεια τοῦ Πλάτωνος, διδάσκαλοι καὶ μαθητὲς ἀπεκαλοῦντο με- ταξύ των ἑταῖροι, ἀδιακρίτως ἐὰν ἦσαν διδάσκοντες ἢ δι- δασκόμενοι: «δικαιότατος γὰρ εἶ τοὺς τοῦ ἑταίρου λόγους ἀπαγ- γέλλειν» (Εἶσαι ἄλλωστε σὺ ὁ ἁρμοδιώτερος νὰ ἀνακοινώνῃς τὶς ὁμιλίες τοῦ φίλου σου [ἑταίρου]: Πλάτων «Συμπ.» 172Β). Στὸ «Συμπόσιον» τοῦ Πλάτωνος ἡ ἀνωτέρω προσφώνησι τοῦ Γλαύκου πρὸς τὸν ᾿Απολ- λόδωρο γίνεται, προκειµένου νὰ ἀναδιηγηθῇ ὁ τελευταῖος τοὺς λόγους τοῦ Σωκράτη, διό- τι θεωρεῖται σύντροφος/ἑταῖρος του. Ὁμοίως ἡ Διοτίμα, διδασκάλισσα ἐπὶ τῶν ἐρωτικῶν τοῦ Σωκράτους, ἀποκαλεῖ αὐτὸν ἑταῖρον: [(Διοτίμα: Ἢ γνώμη µου ὅμως εἶναι, φίλε μου (ὦ ἑταῖρε), ὅτι τοῦ ἔρωτος τὸ ἀντικείμενον οὔτε τὸ ἥμισυ εἶναι οὔτε τὸ ὅλον, ἐφόσον τοῦτο δὲν εἶναι ἀγαθόν), («Συμπ.» 205Ε)]. Εταῖρον φώναζαν καὶ οἱ μαθητὲς τὸν Σω- κράτη («Φαίδ.» 118α, ᾿Αριστ., «Ρητορ.» 1398Β31 κ.ἀ.). Οἱ ἴδιοι οἱ μαθητὲς ἐλέγοντο ὄχι μόνον ἑταῖροι ἀλλὰ καὶ ἐρασταὶ δηλαδὴ θαυμαστὲς («Συμπ.» 1738). Ἧ προσφώνησις ἐντὸς τῶν φιλοσοφικῶν σχολῶν (καὶ ὄχι μόνον), ἡ ὁποία δὲν περιο- ρίζει τὴν ὀνομασία τοῦ ἑταίρου στὸν διδάσκοντα ἢ τὸν διδασκόμενο, ἔχει τὴν σημασία τῆς οἰκειότητος, τῆς συχνῆς ἐπαφῆς διδασκάλου/μαθητοῦ καὶ τὸν ἀμοιδαῖο σεδασμὸ τῆς ὀντότητος ἑκάστου σὲ σχέσι ἰσότητος μεταξὺ τῶν δύο. Ὑπέροχο δίδαγμα ἀμοιδαιότητος σεθασμοῦ, τὸ ὁποῖο θὰ ἔπρεπε νὰ εὕρῃ τὴν ὀρθὴν ἐφαρμογὴ στὴν σημερινὴ θλιδερὴ χα- τάστασι τῆς ἐχπαιδεύσεως σ᾽ ὅλες τὶς δαθμίδες της. ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗ͂Σ ΛΕΞΕΩΣ «ΕΤΑΙΡΟΣ» ς πτὰ γράμματα, τὸ ἕνα τέταρτο τοῦ ᾿Αρχαίου Ἑλληνικοῦ ᾿Αλφαδήτου, ἀπο- τελοῦν τὴν λέξιν ἑταῖρος. Ἐπιλεγμένα ἀπὸ τὸν Λόγο ἐκ τῶν 28 γραμμά- των/στοιχείων τοῦ ᾿Αρχαίου ᾽Αλφαθήτου, ἐὰν ἀπεγκλωθίσουν τοὺς χρυμμέ- νους θησαυροὺς τῶν δυνατῶν ἀναγραμματισμῶν τῆς λέξεως, διαφωτίζουν πλήρως τὴν σημασία τῆς ἐννοίας, ἡ ὁποία προθάλλει ἀθιάστως καὶ ἀποκαλύπτει τὴν δυ- ναμικὴ φύσι τῆς ὀντότητος τοῦ ἑταίρου, διδάσκοντος καὶ διδασκοµένου. Μέ 6άσι τὸν διάλογο «Κρατύλος» τοῦ Πλάτωνος, προέκυψαν κατόπιν μακροχρόνιας ἔρευνας 7 κανόνες ἀναγραμματισμῶν, δηλαδὴ νέες μορφὲς συλλαθῶν, οἱ ὁποῖες δίδουν