Διὰ τῆς «μεθόδου» τοῦ Μεγάλου ̓Αδελφοῦ Εὐλόγως ἀνακύπτει τὸ ἐρώτημα, γιὰ τὰ αἴτια ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἐπιὀολὴ ἑνὸς παιγνίου παρακολουθήσεως τῶν πολιτῶν. Νομίζουμε προφανὲς ὅτι: Ἧ παρακολούθηση ἐπὶ 24ωρου θάσεως εἶναι ὁ σκοπὸς, ὁ ὑποκρυπτόμενος στὸ ἄνω παίγνιο. Οἱ ἐπικυρίαρχοι ἐπιθυμοῦν νὰ χτίσουν γέφυρες στὸ «συνειδητὸ» τῶν πολιτῶν. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ γέφυρα φέρνει σὲ ἐπαφὴ δύο ὄχθες. Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ «γεφυρώνεται» εἶναι ἡ ἰδιωτικὴ ζωὴ τῶν πολιτῶν, ἡ ὁποία γίνεται ἀντικείμενο συνεχοῦς παρακολουθήσεως καὶ μάλιστα μὲ τὴν φαινομενικὴ/εἰκαζόμενη θέληση τῶν ἀνθρώπων. Ἐδῶ δὲν εἶναι μόνο οἱ «παῖκτες» ποὺ ἐθελουσίως παραδίδονται στὸ Λεθιάθαν, ἀλλὰ (καὶ τὸ κυριώτερο) οἱ ἀσυνειδήτως ἀποδεχόμενοι τὸ ἀνωτέρω γεγονὸς πολίτες, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν ψηφίζοντες τὸ ἄτομο, ποὺ θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν φωλιὰ τοῦ Μεγάλου ̓Αδελφοῦ. Ἡ ἐνσυνείδητη ψηφοφορία - προὔποθέτει σιωπηλῶς καὶ ἀσυνειδήτως τὴν ἀποδοχὴ τῶν ὅρων τοῦ παιγνίου, ποὺ εἶναι ἡ παρακολούθηση σὲ συνεχῆ δάση τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς. Μὲ αὐτὸ τὸν ὕπουλο τρόπο χτίζεται ἣ γέφυρα ἀποδοχῆς τῆς παρακολουθήσεως τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς ὡς φυσικοῦ γεγονότος. Τὰ ἀνωτέρω παίγνια παρακολουθήσεως διεξάγονται λοιπὸν γιὰ νὰ προετοιμασθοῦν οἱ πολίτες ν ̓ ἀποδεχθοῦν, ὡς φΦυσιολογικὴ τὴν αὐριανὴ τοποθέτηση ἀνάλογων μέσων παρακολουθήσεως στὶς οἰχίες τους. (9) Κατὰ τὴ γνώμη μου ἡ ἐξαγωγὴ ἑνὸς παίκτου ἀπὸ τὸ παίγνιο δὲν εἶναι μόνο τὸ «καρότο», γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῶν ποντικῶν/πολιτῶν, ὥστε ἀσυνειδήτως ν ̓ ἀποδεχθοῦν ὡς φυσιολογικοὺς τοὺς ἀνωτέρω κανόνες. Ἐκτὸς ἀπ ̓ αὐτὸ ἐπιδιώκεται ἡ σταδιακἡ ἐξοικίωση μὲ τὴ δυνατότητα τῶν ἐπικυρίαρχων νὰ ἐξοντώσουν ὁποιονδήποτε παίκτη τοῦ παιγνίου. Ἢ ἐκθολὴ ἀπὸ τὴν φωλέα τοῦ Μεγάλου ̓Αδελφοῦ εἶναι ὁ συμόολικὸς θάνατος. Αὔριο ἡ οἰκία τοῦ Μεγάλου ̓Αδελφοῦ θὰ εἶναι ὅλη ἡ ὑφήλιος, δηλ. οἱ οἰκίες τῶν πολιτῶν, ὅπου θὰ ἔχουν τοποθετηθῆ μέσα παρακολουθήσεως καὶ καταγραφῆς τοῦ λόγου (στὸ θαθμὸ πλέον ποὺ θὰ εἶναι δυνατὸν ν ̓ ἀρθρωθῇ) καὶ φυσικὰ θὰ ἐπακολουθῇ ἡ ἐκθολῆ/ἐξόντωση ὅσων διαπράττουν τὸ ἔγκλημα τῆς σκέψεως, τοῦ κριτικοῦ λόγου. Ἢ ἀπαγόρευση ἐπαφῆς μὲ τὸν ἔξω κόσμο εἶναι συμθολική, διότι τὸ περιθάλλον στὸ ἐσωτερικὸ τῆς οἰκίας εἶναι φαινομενικὸ, μὴ ἀληθινό. Ὃ ἔξω κόσμος εἶναι ἀκόμη δυνατὸν νὰ ἔχῃ τὴν ἀλήθεια, τὴ Γνώση. Συνεπῶς ἑρμηνεύεται ἡ ἀπαγόρευση στὴν προσέγγιση τῆς ἀληθινῆς γνώσεως. Δηλαδὴ ἡ ἄγνοια εἶναι δύναμη (γιὰ τοὺς ἐπικυρίαρχους). Δ.Α.