ΑΣΙΗ ΤΟΥ ΓΛΑΥΚΟΥ πὸ τοὺς ἠλιοχαρεῖς όράχους τῆς "Ελλάδας δουτιὰ στὸ 2 ξοφερὸ πόντο τῆς Ρωμιοσύνης. Η ρωμαϊκὴ κατάκτηση σποωξιὰ οτὸν ὡραῖο ἔφη δο Γλαῦκο τοῦ Πλατωνικοῦ μύθου. Κι ἀρχίξει ὁ διάπλους του στὸν δρώμικο ὠκεανό, ποὺ κατὰ τὸν θεῖο φιλόσοφο τὸν κατάντησε ἀποτρόπαιον τὴν θέαν γέροντα, κατάφορτο ἀπὸ ὄστρακα, λέπια, φολίδες, φύκια κι ἄλλα θαλασσινὰ σκουπίδια, ἀγνώριστον. Κι ὅταν τὸ ρωμαϊκὸ ἕλος ἀναμίχθηκε μὲ τὸ ἑδραϊκὸ τέλμα, ὅταν ὁ Παλατῖνος λόφος συγκοινώνησε ἰδεολογικὰ μὲ τὸν λόφο τῆς Σιών, ὁ διάπλους τοῦ Γλαύκου στὸν νέο, τὸν χιλιετῆ ζόφο τοῦ γεννηθέντος ὑδριδίου, τοῦ Βυξαντίου, τοῦ κόστιξε πιὰ ὄχι μόνο τὸ τίμημα τῆς καταστροφῆς τοῦ σωματικοῦ κάλλους του, ἀλλὰ τὸν χρέωσε καὶ μὲ τὴν ἱστορικὴ ἀμνησία, τὴν πολιτισμικὴ ἰδιωτεία, τὸν ἐθνικὸ κρετινισμό. Γιὰ νὰ δουλιάξῃ ἐν τέλει στὸ κατακάθι τοῦ ρωμαιοεδραϊκοῦ μίγματος, τὸν Αστοκαπιταλομαρξισμό, ὅπου πιὰ κατάντησε «ἐκτὸς ἑαυτοῦ» ἢ μᾶλλον γελοιογραφία τοῦ ἑαυτοῦ του. λλὰ πάνω στὸν Σφαῖρο τοῦ Σύμπαντος κατὰ τὸν 2 ̓Εμπεδοκλῆ ἡ κίνηση εἶναι κύκλος μὲ κοινὰ τὴν ἀφετηρία της καὶ τὸ τέρμα της: καὶ στὸ Σάρμα τοῦ Κόσμου κατὰ τὸν ̓Ηράκλειτο «ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὠυτή», ἡ ἀνηφόρα καὶ ἡ κατη φόρα εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα. Διαπλέοντας χωρὶς πυξίδα τὸν ὠκεανὸ τοῦ Σφαίρου ὁ Γλαῦκος ξαναδρέθηκε στοὺς ἠλιοχαρεῖς ὄράχους τῆς ἐφηδείας του, ὅπως ὁ Μαγελᾶνος ξαναδρέθηκε ἐκεῖ ποὺ ξεκίνησε ὅταν ἔκανε τὸν γῦρο τῆς ὙὙδρογείου: ἢ θυθιξόμενος κατηφορικὰ στὸ Σάρμα ἀναδύθηκε στὴν ἀνηφόρα ἀπ ̓ ὅπου εἶχε κατρακυλίσει ὅπως ὁ Σίσυφος μὲ τὸν ὄράχο του. Κάτω ἀπὸ τὴν καθαρτήρια δράση τοῦ ἐπανανατείλαντος ἡλίου τὰ ὄστρακα, οἱ φολίδες, τὰ λέπια ἀποπίπτουν, ὁ ἀποτρόπαιος γέρων θάδεται, ὁ ἔφηδος, ὁλοκαίνουργιο ἄγαλμα «ὡραῖον ὡς