ΑΣΙΗ ΤΟΥ ΓΛΑΥΚΟΥ πὸ τοὺς ἠλιοχαρεῖς όράχους τῆς "Ελλάδας δουτιὰ στὸ 2 ξοφερὸ πόντο τῆς Ρωμιοσύνης. Η ρωμαϊκὴ κατάκτη- ση σποωξιὰ οτὸν ὡραῖο ἔφη δο Γλαῦκο τοῦ Πλατωνι- κοῦ μύθου. Κι ἀρχίξει ὁ διάπλους του στὸν δρώμικο ὠκεανό, ποὺ κατὰ τὸν θεῖο φιλόσοφο τὸν κατάντησε ἀπο- τρόπαιον τὴν θέαν γέροντα, κατάφορτο ἀπὸ ὄστρακα, λέπια, φολίδες, φύκια κι ἄλλα θαλασσινὰ σκουπίδια, ἀγνώριστον. Κι ὅταν τὸ ρωμαϊκὸ ἕλος ἀναμίχθηκε μὲ τὸ ἑδραϊκὸ τέλμα, ὅταν ὁ Παλατῖνος λόφος συγκοινώνησε ἰδεολογικὰ μὲ τὸν λόφο τῆς Σιών, ὁ διάπλους τοῦ Γλαύκου στὸν νέο, τὸν χιλιετῆ ζό- φο τοῦ γεννηθέντος ὑδριδίου, τοῦ Βυξαντίου, τοῦ κόστιξε πιὰ ὄχι μόνο τὸ τίμημα τῆς καταστροφῆς τοῦ σωματικοῦ κάλλους του, ἀλλὰ τὸν χρέωσε καὶ μὲ τὴν ἱστορικὴ ἀμνησία, τὴν πο- λιτισμικὴ ἰδιωτεία, τὸν ἐθνικὸ κρετινισμό. Γιὰ νὰ δουλιάξῃ ἐν τέλει στὸ κατακάθι τοῦ ρωμαιοεδραϊκοῦ μίγματος, τὸν Αστο- καπιταλομαρξισμό, ὅπου πιὰ κατάντησε «ἐκτὸς ἑαυτοῦ» ἢ μᾶλλον γελοιογραφία τοῦ ἑαυτοῦ του. λλὰ πάνω στὸν Σφαῖρο τοῦ Σύμπαντος κατὰ τὸν 2 ᾿Εμπεδοκλῆ ἡ κίνηση εἶναι κύκλος μὲ κοινὰ τὴν ἀφε- τηρία της καὶ τὸ τέρμα της: καὶ στὸ Σάρμα τοῦ Κό- σµου κατὰ τὸν ᾿Ηράκλειτο «ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὠυτή», ἡ ἀνηφόρα καὶ ἡ κατη φόρα εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα. Διαπλέοντας χωρὶς πυξίδα τὸν ὠκεανὸ τοῦ Σφαίρου ὁ Γλαῦκος ξαναδρέθηκε στοὺς ἠλιοχαρεῖς ὄράχους τῆς ἐφη- δείας του, ὅπως ὁ Μαγελᾶνος ξαναδρέθηκε ἐκεῖ ποὺ ξεκίνη- σε ὅταν ἔκανε τὸν γῦρο τῆς ὙὙδρογείου: ἢ θυθιξόµενος κα- τηφορικὰ στὸ Σάρμα ἀναδύθηκε στὴν ἀνηφόρα ἀπ᾽ ὅπου εἶχε κατρακυλίσει ὅπως ὁ Σίσυφος μὲ τὸν ὄράχο του. Κάτω ἀπὸ τὴν καθαρτήρια δράση τοῦ ἐπανανατείλαντος ἡλίου τὰ ὄστρακα, οἱ φολίδες, τὰ λέπια ἀποπίπτουν, ὁ ἀποτρόπαιος γέρων θάδεται, ὁ ἔφηδος, ὁλοκαίνουργιο ἄγαλμα «ὡραῖον ὡς