ΔΑΥΛΟΣ/242, Φεθρουάριος 2002 15567 νεῖ δυνατός). Ἔρρωσθε, γάμο, νομίζω δὲν ταιριάζει, πάει πολύ. Ἴσως ἰσχυΜετὰ τιμῆς ρισθῇ κάποιος ὅτι μᾶς ταιριάζουν τὰ εὔηχα ̓ΑὐδαΓΗ.Κ. κούμ. Μαλαχίας καὶ Αὐνάν. Ἴσως! (Παρακαλῶ, μὴν παρεξηγηθῶ γιὰ τὸ τελευταῖο, διότι Αὐνὰν σημαί̓Αθῆναι Κύριε διευθυντά, Τὸν τελευταῖο καιρὸ τὸ ὀρθόδοξο ἱερατεῖο, αἰσθανόμενο τὸν κίνδυνο τῆς ἀποδυνάμωσής του. μετεξελίσσεται σὲ δῆθεν φορέα τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ. Τί γέλιο, τί παραλήρημα, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ νεοπλατωνικὸς Πορφύριος ἐὰν ζοῦσε καὶ ἔθλεπε τὸν νῦν ἀρχιεπίσκοπο νὰ γίνεται ὁ νούμερο ἕνα ὑπερασπιστὴς τῶν ἐθνικῶν μας ἰδιαιτεροτήτων. Διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς ἀρκεῖ νὰ ἀναφέρω τὴν ἔνταξη σαράντα περίπου ἀρχαίων ἑλληνικῶν ὀνομάτων στὸ ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας. Φυσικὰ ἡ ἁγιοποίηση τῶν «εἰδωλολατρικῶν» ὀνομάτων ἀποσκοπεῖ στὴ γενικώτερη προσπάθεια συνταύτισης τῆς ὀρθοδοξίας μὲ τὸν Ἑλληνισμό: ̓Αθηνᾷ, Αντιγόνη. ̓Αρίθοια, Ασπασία, Αφροδίτη. Διώνη, ΔωἩ ἐτυμολογία τοῦ λ. «θεὸς» Κύριε διευθυντά, Ὁ κ. Π. Κουδαλάχης στὸ τεῦχος 240 τοῦ «Δαυλοῦ» ἀποκαλύπτει ὅτι ἀνατρέχοντας στὰ διάφορα λήμματα τοῦ «Λεξικοῦ τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γλώσσας» τοῦ κ. Γ. Μπαμπινιώτη θρέθηκε σ ̓ ἕνα «πραγ- δώνη, Ἐρασμία, Ἐρατώ, Εὐτέρπη, Θάλεια. Θεανόη, Θεανώ, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεονίχη, Κλεοπάτρα, Λαμπρώ, Μελπομένη, Οὐρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολύμνια, Πολυνίκη, Σαπφώ, Τερψιχόρη, Τρωάς χ.ἄ. Ἔτσι λοιπὸν ἔχουμε τὴν εὐχαρίστηση ὕστερα ἀπὸ χίλια πενταχόσια περίπου χρόνια ἀφορισμῶν ἡ Εκκλησία «μας» νὰ ἀποδέχεται τελικῶς καὶ κάποια. ἑλληνικὰ ὀνόματα πλάι στὰ ἐξ ἀρχῆς ἰουδαϊκά, Ποιὀς λέει ὅτι ἡ ὀρθοδοξία μας δὲν ἔχει ἐθνικὸ φρόνημα; Μετὰ τιμῆς Πίνδαρος Μακεδὼν Θευσαλονίχη καὶ ὃ κ. Γ. Μπαμπινιώτης ματικὸ χάος» ἑρμηνειῶν - ἐτυμολογήσεων λέξεων. χλπ. Μεταξὺ ἄλλων παραδειγμάτων ἀναφέρει ὅτι ἡ ἐτυμολόγηση τοῦ λήμματος «Θεὸς» ἔχει ὡς ἑξῆς: «Θεός: ἀγνώστου ἐτυμολογίας, πιθανὸν γερμανικῆς ἢ λιθουανικῆς προέλευσης»! ποὺ εἶχε σὰν συνέπεια τὸν Ρωμαιοκαθολικὸ Χριστιανισμὸ καὶ σὲ δεύτερη φάση, ὅταν οἱ συνθῆκες ἦταν κατάλληλες, συνέδαλαν τὰ μέγιστα στὴν ἅλωση τῆς Πόλης. Συμπέρασμα: Ὃ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῶν Εδραίων εἶναι ἡ ̓Ορθοδοξία: καί, ὡς γνωστόν, ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἐχθροῦ... Δὲν θὰ πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ἐπίσης ὅτι στὴ Σατανολατρία γίνεται χρήση ἀντι-συμδόλων μόνο μιᾶς θρησκείας: Τοῦ ̓ ̓Ορθόδοξου Χριστιανισμοῦ. Κλείνοντας αὐτὸ τὸ κεφάλαιο νὰ σᾶς ἀναφέρω ὅτι οἱ μεγαλύτεροι τῶν φιλοσόφων μας (Σωκράτης, Πλάτων καὶ ̓Αριστοτέλης) ἦταν μονοθεϊστὲς καὶ πίστευαν στὸν ἄγνωστο Θεό, γιὰ τὸν ὁποῖο εἶχαν καὶ μνημεῖο, μπροστὰ στὸ ὁποῖο ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔχανε τὸ πρῶτο κήρυγμά του καὶ ἔκανε γνωστὸ τὸν Τριαδικὸ Θεό, τὸν ὁποῖο εἶχε προφητεύσει καὶ ὁ “Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος. «“ σον ἀφορᾶ στὸν χριστιανισμὸ καὶ τὴ στάση του ἀπέναντι στὴ δουλεία ποὺ ἀναφέρετε στὸ τελευταῖο τεῦχος, ἔχω νὰ σᾶς πῶ τὰ ἑξῆς: Ο Χριοτὸς δὲν ἤλθε νὰ ἀνατρέψῃ πολιτικὰ καθεστῶτα καὶ ἐξουσιαστικὰ συστήματα οὔτε νὰ ἐκφράσῃ συμπάθεια γιὰ κάποιο ἀπὸ αὐτὰ οὔτε νὰ προτείνῃ ἕνα νέο τρόπο διακυδέρνησης. Τὰ ἐξωτερικὰ δεσμὰ ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ διάφορες ἐξουσίες στοὺς λαούς, γιὰ νὰ ἐπιδληθοῦν καὶ νὰ συντηρηθοῦν, ἔρχονται σὲ δεύτερη μοῖρα, ἀφοῦ καὶ οἱ ἱ ἐξουσιαστὲς θὰ χριθοῦν ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὸν τρόπο ἄσκησης τῆς ἐξουσίας τους. Πιὸ σημαντικὰ εἶναι τὰ ἐσωτερικὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ὑποδουλώνουν καὶ δηλητηριάζουν τὸ μόνο ἄφθαρτο ποὺ μᾶς ἀνήκει: τὴν ψυχή. »