195858 ΔΑΥΛΟΣ/242, Φεθρουάριος 2002 ̓Αξίζει λοιπὸν νὰ ποῦμε ὅτι στὸ ἔργο τοῦ Πλάτωνος «Κρατύλος» ὁ Σωκράτης, ἀπαντῶντας στὸν Ἑρμογένη. ὅταν ἡ συζήτηση στρέφεται πρὸς ἐξέταση τῆς ὀρθότητος -- ἐτυμολογίας τῶν ὀνομάτων (ποὺ καταλαμθάνει τὸ περισσότερο μέρος τοῦ διαλόγου), διατυπώνει τὴν γνώμη πὼς «οἱ πρῶτοι κάτοικοι τῆς Ελλάδας πίστευαν μονάχα ἐκείνους τοὺς θεούς, ποὺ σήμερα πιστεύουν πολλοὶ θάρδαροι, δηλαδὴ στὸν ἥλιο, στὸ φεγγάρι, στὴ γῆ, στ ̓ ἀστέρια καὶ στὸν οὐρανό. Κι ἐπειδὴ τἀδλεπαν ὅλ ̓ αὐτὰ νὰ ὄὀρίσκωνται σὲ κίνηση γρήγορη καὶ νὰ τρέχουν, ἀπὸ τούτη τὴ φυσικὴν ἰδιότητα τοῦ “τρέχω”, ποὺ λεγό- ταν “θέω”, τοὺς ἔδωσαν τ ̓ ὄνομα "θεοί". Κι ὅταν κατόπιν ἀναγνώρισαν (οἱ ἄνθρωποι) ὅλους τοὺς ἄλλους (θεούς), τὸ ἴδιο ὄνομα τοὺς ἔδωσαν. Δείχνει σὰν ἀληθινὴ (πειστική) αὐτὴ ἡ ἐξήγηση ἢ ὄχι; ΕΡΜ.: Καὶ πολὺ μάλιστα». (Μετάφρ. Γ. Κιουχτσόγλου). Ὁ Πλάτων λοιπὸν παράγει τὴν λέξη «Θεός» ἐκ τοῦ θέειν, τρέχειν. Μὲ τιμὴ Ἐμμ. Α. Πατακὸς Παγχράτι Αὐτοὶ ὑπηρετοῦν συμφέροντα - ἐμεῖς τί; Κύριε διευθυντά, "Αν πράγματι ἐπιθυμοῦμε νὰ προδάλουμε τὴν Ἑλλάδα στοὺς ἄλλους λαούς, στηριζόμενοι στὸν Πολιτισμό τῆς, θὰ πρέπει πρῶτα ἐμεῖς οἱ ἴδιοι νὰ σεδαστοῦμε, νὰ ἐντρυφήσουμε καὶ νὰ στηριχθοῦμε στὴν ἀρχαιοελληνιχὴ χληρονομιά μας. Γιὰ τοὺς ξένους Ἑλλάδα σημαίνει ἀρχαιοελληνικὸς πολιτισμός. Αὐτὸν θαυμάζει ἡ πλειοψηφία τους καὶ μ ̓ αὐτὸν θέλουν ν ̓ ἀσχολοῦνται. πιστεύω ἀπὸ ἀνάγκη. γιατὶ εἶναι ἡ μόνη διέξοδος καὶ στὰ δικά τους ἀδιέξοδα. Ἢ ἀνήθικη πράξη, ἡ διά τῆς θίας σύζευξη τῆς “Ἑλλάδας μὲ τὸ χριστιανικὸ δόγμα καὶ τὸ «ἑλληνοχριστιανικὸ» ἐξάμδλωμα, εἶναι φυσικὸ νὰ τοὺς ἀφήνῃ ἀδιάφορους. ̓Αλλὰ πῶς μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ πολιτιστικὴ πολιτικὴ ἐχεῖ ὅπου ὑπάρχει σύγχυση: Πῶς μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ πνευματιχὴ καλλιέργεια, ἀνάπτυξη καὶ ψυχική ἀνάταση σὲ τέτοιο περιδάλλον καὶ μὲ τέτοιους «μπροστάρήδες»; Ὅταν ὀλέπουμε κι ἀκοῦμε τοὺς ὀπαδοὺς δογμάτων, πολιτικοὺς καὶ χληριχούς, νὰ φλυαροῦν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον χωρὶς νόημα χι ἑπομένως χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα, σίγουρα θὰ πρέπει νὰ αἰσθανώμαστε ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα ἡ καλή. ποὺ ἐμεῖς τὰ «ὑποζύγια» θὰ ἐπιλέξουμεε τὴ ὁράση χαὶ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ πνευματιχοῦ μας ζυγοῦ. Αὐτοὶ ὑπηρετοῦν τὰ συμφέροντά τους. Ἐμεῖς τὶ πρέπει νὰ ὑπηρετοῦμε; Μετὰ τιμῆς Νικηφόρος Πολίτης ΗεδναίΙ, Αγγλία Τὸ κεντρικὸ σημεῖο τῆς ̓ Ορθοδοξίας εἶναι, πῶς θὰ σώσῃ ὁ ἄνθρωπος τὴν ψυχή του. Αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι καὶ τὸ κύριο μέλημα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, εἴτε αὐτοὶ δρίσκονται κάτω ἀπὸ θασιλικό, εἴτε ἀπὸ φεουδαρχικὸ εἴτε ἀπὸ δημοκρατικὀ πολίτευμα. Κανένας Χριστιανὸς δὲν θὰ μπορέσῃ τὴν ὥρα τῆς Κρίσεως νὰ φέρῃ ὡς ἄλλοθι τὸ καθεστώς, ποὺ ὑπῆρχε ὅταν ἦταν ἐν ζωῇ, γιὰ τὴ μὴ τέλεση τῶν δεόντων. Οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ὑπακοῦν καὶ στοὺς πιὸ ἄδικους νόμους καὶ νὰ εἶναι ὑποδείγματα πολιτῶν κάτω ἀπὸ ὁποιοδήποτε καθεστώς, ἀρκεῖ αὐτὸ νὰ μὴν τοὺς ἐμποδίζῃ στὴν τέλεση τῶν θρησκευτικῶν τους καθηκόντων [τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ) γιὰ τὸν ἑξῆς ἁπλὸ λόγο: Ὃ Χριστὸς δὲν θέλει κάποιους ἐπιτήδειους στὸ ὄνομά του νὰ ξεκινοῦν ἐπαναστάσεις καὶ νὰ ἐκμεταλλεύωνται τὸ θρησκευτικὸ αἴσθημα τῶν Χριστιανῶν, οὔτε κάποιοι ἄλλοι ἐπιτήδειοι νὰ συνδέσουν τοὺς Χριστιανοὺς μὲ ταραχοποιὰ καὶ διαλυτικὰ στοιχεῖα, ποὺ τοὺς ἀρέσει νὰ προκαλοῦν ἀναστάτωση στὴ λειτουργία τοῦ κράτους καὶ νὰ δημιουργοῦν χάος καὶ ἀναρχία, μέχρι ποὺ γὰ περάσῃ τὸ δικότους. Οἱ Χριστιανοὶ εἶναι προτιμώτερο νὰ ἀδικοῦνται παρὰ νὰ ἀδικοῦν καὶ καλύτερα νὰ εἶναι θύματα παρὰ θύτες. Συνεπῶς εἶναι σχῆμα ὀξύμωρο Χριστιανισμὸς καὶ θεοκρατικὸ καθεστώς. Ὅσοι ἐπιδάλλουν τέτοια καθεστῶτα εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ καὶ σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲν εἶναι Χριστιανοί. »