ΔΑΥΛΟΣ/242, Φεθρουάοιος 2002 15589 Κάποιοι «ἔσπρωξαν» τὴν κ- Αννα Διαμαντοπούλου Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος 240 τοῦ «Δαυλοῦ» (Δεκέμδριος 2001) διάδασα τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Παν. Κουδαλάχη (σελ. 15482) γιὰ τὴν πρόταση τῆς ἐπιτρόπου στὴν Ε.Ε. κ. ἝΑννας Διαμαντοπούλου περὶ ἐπιθολῆς τῆς ̓ΑἉγηλικῆς ὡς ἐπίσημης γλώσσας τῆς Ἑλλάδας καὶ ὄχι μόνο ἐγκρίνω ἀλλὰ καὶ ἐπαυξάνω τὰ γραφόμενάτου. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ θέσω καὶ ἕνα ἐρώτημα σὲ καθένα ποὺ συμφωνεῖ μὲ τὴν κ. ἐπίτροπο.” Αν ἡ πρότασή τῆς ἀποσχοπῇ στὴν πληρέστερη καὶ σωστότεοὴ γνώση ἐκ μέρους τῶν Ἑλλήνων τῆς ἀγγλικῆς. γλώσσας, γιὰ νὰ γίνουμε ἀνταγωνιστικοί στὴν Ε.Ε. καὶ νὰ τὴν διευκολύνουμε νὰ περιορίσῃ τὴν γραΦειοκρατία. τότε δὲν εἶχε ἡ κ. Διαμαντοπούλου παρὰ νὰ παρακαλέσῃ τὸν χ. Πέτρο Εὐθυμίου. νὰ χαθιερώσῃ τὴ διδασχαλία τῶν ̓Αγγλιχῶν ἀ ἀπὸ τὸ δημου τὸ τέλος τοῦ λυκείου καὶ ἐπὶ δίωρο κάθε μέρα (ἴσως τὶς ἀπογευματινὲς ὧρες). ὥστε στὸ τέλος, τὰ παιδιά μας νὰ ξέρουν τὰ ̓Αγγλυχὰ ἐξ ἴσου χαλὰ μὲ τὰ Ἑλληνικά, Μήπως ὅμως εἶναι ἄλλος ὁ σχοπὸς τῆς πρότασης τῆς ἐπιτρόπου; Μήπως αὐτὸ ποὺ σιγοψιθυρίζουν μεριχοὶ ἄτολμα, χαὶ μᾶς τὸ εἶπε χαθαρὰ ὁ χ. Κίσσιγχερ. μπῆχε σὲ ἐφαρμογὴ μὲ τὴν πρότασή τῆς: Μήπως αὐτὸ στὸ ὁποῖο καταλήγει ὁ χ. Κουδαλάκης, δηλ. ὅτι «ὁ τρόπος ποὺ "ἐτέθη "καὶ ταυτοχρόνως “ἀπερρίφθη ̓ ἡ πρόταση ἐπιτρέπει τὴν δάσιμη ὑποψία ὅτι πρόκειται γιὰ μία προσχεδιασμένη ἀπόπειρα “δολιδοσκόπησης" τῆς χοινῆς γνώ- μῆς γιὰ τὰ πνευματικὰ ρεύματα καὶ τὶς ἀντιλήψεις ποὺ σήμερα διαμορφώνονται γιὰ τὸν Ἑλληνιχὸ Πολιτισμὸ καὶ μάλιστα γιὰ τὸ ζωτικὸ στοιχεῖο του, ποὺ ἀναμφισδήτητα εἶναι ἡ γλῶσσα του», εἶναι ἀλήθεια: Ἐπειδὴ μετέχω ἀπὸ ἰθετίας σὲ πολλὲς ἐπιτροπές, συνέδρια, προγράμματα καὶ ὡς ἀξιολογητὴς προτάσεων στὴν Ε.Ε., ἔχω συμπεράνει ὅτι καμμία ἀπὸ τὶς μεγάλες θεωρούμενες χῶρες (Γερμανία, Γαλλία, Ἱσπανία, Ἰταλία καὶ ἀργότερα χι ἄλλες) δὲν θὰ δεχθοῦν τὴν ἐξαφάνιση τῶν γλωσσῶν τους, διότι ἧ γλῶσσα κάθε κράτους εἶναι ἡ ψυχἠ καὶ ἡ ταυτότητά του. Ασφαλῶς κάποιοι ἔσπρωξαν τὴν ἐπίτροπό μας στὸ παραπάνω ὀλίσθημα χαὶ μεριχοὶ τὸ δικαιολογοῦν μὲ τὴν ἐμπορικὴ ἄποψη. μὲ τὴν ὁποία δὲν ἔχει καμμία σχέση. Δὲν ξέρω. ἂν γίνεται αὐτὸ ἀπὸ ἀφέλεια ἢ σκοπίμως, πάντως τὸ θέμα εἶναι σοδαρώτατο' καὶ ἂν τὸ δεχθοῦμε ἢ τὸ παραδλέψουμε. πιθανὸν στὸ μέλλον νὰ ἀχολουθήσουν χαὶ ἄλλα σκαλοπάτια πρὸς τὸν τελιχὸ σχοπό, ποὺ εἶναι ὁ ἀφελληνισμός μας καὶ ἡ ἐπιδολὴ μιᾶς αἰσχρῆς μορφῆς, τῆς παγκοσμιοποίησης. Μήπως θὰ πρέπει ἡ Ἐπίτροπος νὰ κοιτάξῃ νὰ ψηφισθῇ ἡ πρόταση Ἱσπανῶν θουλευτῶν. γιὰ νὰ γίνῃ ἡ Ἑλληνικὴ, Γλῶσσα πανευρωπαϊχή: Μὲ τιμὴ Δρ Αναστάσιος Κοθάτσης Καθηγητής Βιοχημείας καὶ Τοξικολογίας Α.Π.Θ. Ἐμπειρογνώμων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως Εἶναι σίγουρο ὅτι σᾶς κούρασα, ἀλλὰ θὰ ἤθελα πολὺ μιὰ ἀπάντηση ἀπὸ ἐσᾶς. Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς. Πάνος Τσουρούτας Φυσικὸς ΣΗΜΕΙΩΣΗ «ΑΔ»; Οἱ ὑποχειμενικὲς πεποιθήσεις, ἰδεολογικές, θρησχευτικὲς καὶ οἱεσδήποτε ἄλλες οἱουδήποτε ἀτόμου, εἶναι σεθαστὲς γιὰ τὸν «Λαυλὸ» καὶ δὲν. συδητοῦνται, Γιὰ τὸν. λόγον αὐτὸν τὸ περιοδικὸ αὐτὸ δὲν ἀσχολήθηκε ποτὲ μὲ τὶς ὑποχειμενικὲς πίστεις, τῶν ὁποίων ἐξ ὁρισμοῦ δὲν ὑπάρχει καμμία δυνατότητα νὰ ἀποδειχθῇ τὸ ἀληθὲς ἢ ψευδές των. ̓Ασχολεῖται ὅμως συστηματικὰ μὲ τὴν ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα, ἐπὶ τοῦ προκειμένου μὲ τὸν Χριστιανισμὸ ὡς ἱστοοικὸ φαινόμενο καὶ συγκεκριμένα μὲ τὸ δόγμα του, τοὺς κανόνες του, τὰ ἐπίσημα κείμενά του, τὶς πράξεις του διὰ μέσου τῶν αἰώνων κ.λπ. Ὅλα αὐτὰ ἐρευνῶνται μὲ δάση δεδομένα, στοιχεῖα, ἀποδείξεις κ.λπ. Ἂ ν ἐπὶ τῶν δεδομένων αὐτῶν, ποὺ συστηματικὰ ἀποχαλύπτει ὁ «Δ», διατυπωθῇ ἆ ἀντίΆογος μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀποδείξεως ὅ ὅτι τὰ παρουσιαζόμενα ἀ ἀπὸ τὸν «Δ» στοιχεῖα εἶναι ἀνύπαρχτα, θὰ εἴμαστε εὐγνώμονες ἂν μᾶς κοινοποιηθοῦν. Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ περιεχόμενο τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς. δρίσκεται προφανῶς ἐκτὸς. οἱασδήποτε δυνατότητας, διαλόγου. Δημοσιεύθηχε ἁπλῶς, γιὰ νὰ φανῇ ἣν νῖνο ἡ σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἐποχὴ μας ἀνάμεσα στὴν Πίστη καὶ τὸ Λόγο, σύγχυση ποὺ ἀποτελεῖ, ὅπως γνωρίζουν οἱ ἀναγνῶστες μας, τὸ κέντρο τῆς προύληματικῆς τοῦ «Δαυλοῦ». Α.ΙΛ.