15589 ΔΑΥΛΟΣ/242, Φεθρουάοιος 2002 Κάποιοι «ἔσπρωξαν» τὴν κ- Αννα Διαμαντοπούλου Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος 240 τοῦ «Δαυλοῦ» (Δεκέμδριος 2001) διάδασα τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Παν. Κουδαλάχη (σελ. 15482) γιὰ τὴν πρόταση τῆς ἐπιτρόπου στὴν Ε.Ε. κ. ἝΑννας Διαμαντοπούλου περὶ ἐπιθολῆς τῆς ᾽ΑἉγηλικῆς ὡς ἐπίσημης γλώσσας τῆς Ἑλλάδας καὶ ὄχι μόνο ἐγκρίνω ἀλλὰ καὶ ἐπαυξάνω τὰ γραφόμε- νάτου. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ θέσω καὶ ἕνα ἐρώτημα σὲ καθένα ποὺ συμφωνεῖ μὲ τὴν κ. ἐπίτροπο.” Αν ἡ πρό- τασή τῆς ἀποσχοπῇ στὴν πληρέστερη καὶ σωστότε- οὴ γνώση ἐκ μέρους τῶν Ἑλλήνων τῆς ἀγγλικῆς. γλώσσας, γιὰ νὰ γίνουμε ἀνταγωνιστικοί στὴν Ε.Ε. καὶ νὰ τὴν διευκολύνουµε νὰ περιορίσῃ τὴν γρα- Φειοκρατία. τότε δὲν εἶχε ἡ κ. Διαμαντοπούλου παρὰ νὰ παρακαλέσῃ τὸν χ. Πέτρο Εὐθυμίου. νὰ χαθιε- ρώσῃ τὴ διδασχαλία τῶν ᾿Αγγλιχῶν ἀ ἀπὸ τὸ δημο- υ τὸ τέλος τοῦ λυκείου καὶ ἐπὶ δίωρο κάθε μέρα (ἴσως τὶς ἀπογευματινὲς ὧρες). ὥστε στὸ τέλος, τὰ παιδιά μας νὰ ξέρουν τὰ ᾿Αγγλυχὰ ἐξ ἴσου χαλὰ μὲ τὰ Ἑλληνικά, Μήπως ὅμως εἶναι ἄλλος ὁ σχοπὸς τῆς πρότασης τῆς ἐπιτρόπου; Μήπως αὐτὸ ποὺ σι- γοψιθυρίζουν μεριχοὶ ἄτολμα, χαὶ μᾶς τὸ εἶπε χα- θαρὰ ὁ χ. Κίσσιγχερ. μπῆχε σὲ ἐφαρμογὴ μὲ τὴν πρό- τασή τῆς: Μήπως αὐτὸ στὸ ὁποῖο καταλήγει ὁ χ. Κουδαλάκης, δηλ. ὅτι «ὁ τρόπος ποὺ "ἐτέθη "καὶ ταυτοχρόνως “ἀπερρίφθη᾽ ἡ πρόταση ἐπιτρέπει τὴν δάσιμη ὑποψία ὅτι πρόκειται γιὰ μία προσχεδια- σμένη ἀπόπειρα “δολιδοσκόπησης" τῆς χοινῆς γνώ- μῆς γιὰ τὰ πνευματικὰ ρεύματα καὶ τὶς ἀντιλήψεις ποὺ σήμερα διαμορφώνονται γιὰ τὸν Ἑλληνιχὸ Πο- λιτισμὸ καὶ μάλιστα γιὰ τὸ ζωτικὸ στοιχεῖο του, ποὺ ἀναμφισδήτητα εἶναι ἡ γλῶσσα του», εἶναι ἀλήθεια: Ἐπειδὴ μετέχω ἀπὸ ἰθετίας σὲ πολλὲς ἐπιτροπές, συνέδρια, προγράµµατα καὶ ὡς ἀξιολογητὴς προ- τάσεων στὴν Ε.Ε., ἔχω συμπεράνει ὅτι καμμία ἀπὸ τὶς µεγάλες θεωρούμενες χῶρες (Γερμανία, Γαλλία, Ἱσπανία, Ἰταλία καὶ ἀργότερα χι ἄλλες) δὲν θὰ δε- χθοῦν τὴν ἐξαφάνιση τῶν γλωσσῶν τους, διότι ἧ γλῶσσα κάθε κράτους εἶναι ἡ ψυχἠ καὶ ἡ ταυτότη- τά του. Ασφαλῶς κάποιοι ἔσπρωξαν τὴν ἐπίτροπό µας στὸ παραπάνω ὀλίσθημα χαὶ μεριχοὶ τὸ δικαιο- λογοῦν μὲ τὴν ἐμπορικὴ ἄποψη. μὲ τὴν ὁποία δὲν ἔχει καμμία σχέση. Δὲν ξέρω. ἂν γίνεται αὐτὸ ἀπὸ ἀφέλεια ἢ σκοπίμως, πάντως τὸ θέμα εἶναι σοδαρώ- τατο' καὶ ἂν τὸ δεχθοῦμε ἢ τὸ παραδλέψουμε. πι- θανὸν στὸ μέλλον νὰ ἀχολουθήσουν χαὶ ἄλλα σκα- λοπάτια πρὸς τὸν τελιχὸ σχοπό, ποὺ εἶναι ὁ ἀφελ- ληνισµός µας καὶ ἡ ἐπιδολὴ μιᾶς αἰσχρῆς μορφῆς, τῆς παγκοσμιοποίησης. Μήπως θὰ πρέπει ἡ Ἐπί- τροπος νὰ κοιτάξῃ νὰ ψηφισθῇ ἡ πρόταση Ἱσπανῶν θουλευτῶν. γιὰ νὰ γίνῃ ἡ Ἑλληνικὴ, Γλῶσσα πα- νευρωπαϊχή: Μὲ τιμὴ Δρ Αναστάσιος Κοθάτσης Καθηγητής Βιοχημείας καὶ Τοξικολογίας Α.Π.Θ. Ἐμπειρογνώμων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως Εἶναι σίγουρο ὅτι σᾶς κούρασα, ἀλλὰ θὰ ἤθελα πολὺ μιὰ ἀπάντηση ἀπὸ ἐσᾶς. Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς. Πάνος Τσουρούτας Φυσικὸς ΣΗΜΕΙΩΣΗ «ΑΔ»; Οἱ ὑποχειμενικὲς πεποιθήσεις, ἰδεολογικές, θρησχευτικὲς καὶ οἱεσδήποτε ἄλλες οἱουδήποτε ἀτόμου, εἶναι σεθαστὲς γιὰ τὸν «Λαυλὸ» καὶ δὲν. συδητοῦνται, Γιὰ τὸν. λόγον αὐτὸν τὸ περιοδικὸ αὐτὸ δὲν ἀσχολήθηκε ποτὲ μὲ τὶς ὑποχειμενικὲς πίστεις, τῶν ὁποίων ἐξ ὁρισμοῦ δὲν ὑπάρχει καμμία δυνατότητα νὰ ἀποδειχθῇ τὸ ἀληθὲς ἢ ψευδές των. ᾿Ασχολεῖται ὅμως συστη- ματικὰ μὲ τὴν ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα, ἐπὶ τοῦ προκειµένου μὲ τὸν Χριστιανισμὸ ὡς ἱστο- οικὸ φαινόμενο καὶ συγκεκριµένα μὲ τὸ δόγμα του, τοὺς κανόνες του, τὰ ἐπίσημα κείμενά του, τὶς πράξεις του διὰ μέσου τῶν αἰώνων κ.λπ. Ὅλα αὐτὰ ἐρευνῶνται μὲ δάση δεδοµένα, στοιχεῖα, ἀπο- δείξεις κ.λπ. Ἂ ν ἐπὶ τῶν δεδομένων αὐτῶν, ποὺ συστηματικὰ ἀποχαλύπτει ὁ «Δ», διατυπωθῇ ἆ ἀντί- Άογος μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀποδείξεως ὅ ὅτι τὰ παρουσιαζόμενα ἀ ἀπὸ τὸν «Δ» στοιχεῖα εἶναι ἀνύπαρ- χτα, θὰ εἴμαστε εὐγνώμονες ἂν μᾶς κοινοποιηθοῦν. Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ περιεχόμενο τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς. δρίσκεται προφανῶς ἐκτὸς. οἱασδήποτε δυνατότητας, διαλόγου. Δημοσιεύθηχε ἁπλῶς, γιὰ νὰ φανῇ ἣν νῖνο ἡ σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἐποχὴ μας ἀνάμεσα στὴν Πίστη καὶ τὸ Λόγο, σύγχυση ποὺ ἀποτελεῖ, ὅπως γνωρίζουν οἱ ἀναγνῶστες μας, τὸ κέντρο τῆς προύληµατικῆς τοῦ «Δαυλοῦ». Α.ΙΛ.