ἢ ΒΑΡΒΑΡΗ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΠΡΟΚΟΔΟΜΡΒΙΑΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ Οἱ ἑλληνοφώτιστοι ̓Αἴτέκοι καὶ Ἴνκα πολιτισμὸς αὐτὸς εἶναι τὸ μοναδικὸ παράδειγμα ἑνὸς δίαιου θανά( του. Δὲν μαράθηκε, δὲν καταπιέστηκε οὔτε παρεμποδίστηκε, ἀλλὰ σὲ ὅλο τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀνάπτυξής του δολοφονήθηκε, καταστράφηκε « σὰν ἕνα ὡραῖο ἄνθος, ποὺ κάποιος περαστικὸς σχύδει καὶ τὸ κόδει.» Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ὁ ἐξέχων διανοητὴς καὶ ἱστορικὸς τοῦ Ζθοῦ αἰῶνα "Οσόαλντ Σπέγκλερ περιέγραψε τὴν ἐξάλειψη τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Αζτέκων ἀπὸ τὸν Κορτὲζ στὶς ἀρχὲς τοῦ 16ου αἰῶνα. Ἡ ἀκόρεστη ἐξουσιαστικὴ ἀπληστία τοῦ ἵσπανικοῦ Στέμματος ἀφ ̓ ἑνὸς καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀφ ̓ ἑτέρου ὑπῆρξε ἡ αἰτία τοῦ μεγαλύτερου ἱστορικοῦ ἐγχλήματος μετὰ τὸν Μεσαίωνα. Ὁ «αἰῶνας τῶν κονκισταδόρες», ὅπως ὠνομάστηχε ἡ χρονικὴ περίοδος ἀπὸ τὴν ἀνακάλυψη τῆς Αμεριχῆς μέχρι καὶ τὴν ἐγκαθίδρυση ἀποικιοκρατικῶν καθεστώτων σὲ ὅλο τὸ χεντρικὸ καὶ νότιο τμῆμα τῆς ἠπείρου, «καθωδηγήθηκε ἀπὸ τὸ ράσο καὶ κατευθύνθηκε ἀπὸ τὸ ξίφος», ὅπως χαρακτηριστικἁ ἀναφέρει ὁ ἱστορικὸς Ο, ΊΝ. Οεταπι. Ἢ καθοδήγηση αὐτὴ ξεχινοῦσε ἀπ ̓ εὐθείας ἀπὸ τὸν πάπα Αλέξανδρο ΣΤ τὸν Βοργία, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ 1510 εἶχε καθαγιάσει τὴν κατάκτηση τῶν χωρῶν ποὺ εἶχαν ἀνακαλυφθῆ, ἢ ποὺ θὰ ἀνακαλύπτονταν, μὲ ἀπαραίτητη προὑπόθεση τὸν προσηλυτισμὸ τῶν ἰθαγενῶν κατοίκων τους στὸν Ρωμαιοκαθολικισμό. Γιὰ λόγους στρατηγικῆς ὡστόσο ἡ «κατήχηση» τῶν ἀμερικανικῶν λαῶν δὲν ξεχινοῦσε ἅμα τῇ ἀφίΈει τῶν Ἱσπανῶν στὰ ἐδάφη τους, ἀλλὰ ὕστερα ἀπὸ τὴν παρέλευση ἑνὸς σχετικοῦ χρονικοῦ διαστήματος. Τὴν τακτικἡ αὐτὴ τήρησε ἀπαρέγχλιτα ὁ Φερνάντο Κορτὲζ ἀπὸ τὸ Νοέμόριο τοῦ 1519, ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ ἦρθε σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς Ἰνδιάνους Τλασκαλάνι, παραδοσιαχοὺς ἐχθροὺς τῶν ̓Αζτέκων. Στὰ καράδια του εἶχε φροντίσει νὰ ἔχῃ ἐχτὸς ἀπὸ τοὺς ναυτικοὺς καὶ πολεμιστές του καὶ ἕναν ἀριθμὸ κληρικῶν, καθῆχον τῶν ὁποίων ἦταν κατὰ πρῶτον μὲν νὰ ὑψώσουν τὸ σταυρὸ στὰ νέα ἐδάφη καὶ κατὰ δεύτερον νὰ χατηχοῦν τὰ πληρώματα τῶν πλοίων, ὑπενθυμίξοντάς τους συνεχῶς ὅτι ἐχστρατεύουν ὡς ἀπεσταλμένοι μὲν τοῦ Φερδινάνδου καὶ τῆς Ἴσαθέλλας ἀλλὰ καὶ ὡς ἀπόστολοι κάτω ἀπὸ τὸ λάδαρο τῆς Παρθένου ἐναντίον «ἀπολίτιστων. εἰδωλολατρῶν». Ἡ συνεχὴς ἐνίσχυση τοῦ θρησχευτικοῦ φανατισμοῦ -καὶ συνακόλουθα τοῦ ρατσισμοῦ- ἦταν ἡ δύναμη ποὺ ἐμψύχωνε καὶ ἐκμηδένιζε κάθε ἐσωτερικὴ ἀντίδραση, ἀκόμα κι ὅταν ὁ Κορτὲς, δὲν φαινόταν συνεπῆς στὶς ὑποσχέσεις ποὺ ἔδινε στοὺς ἄνδρες του. Ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία ἀκόμὴ ἐνέπνεε τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ ἰσχυροῦ, ἀφοῦ στὴν Εὐρώπη ἐξακολουθοῦσε νὰ εἶναι παντοδύναμη. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ Διαμαρτύρηση δὲν εἶχε ἐκδηλωθῆ ἀκόμα, ἐνῷ ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση