ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΑΥΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ Πῶς ἡ ἐσθὴς καὶ ἡ ἀσπίδα ἔσῳζαν ζωὲς Εἶναι οἱ ἀλεξιπτωτιστὲς καὶ οἱ θατραχάνθρωποι στρατιωτικοὶ θεσμοὶ τοῦ πρὸ ὀλίγου παρελθόντος 20οῦ αἰῶνος, ἢ καὶ αὐτοὶ νὰ ἐπινοήθηκαν πρὸ χιλιάδων ἐτῶν; Μελετῶντας ἐκ τῶν «Ἠθικῶν» τοῦ Πλουτάρχου τὸ 6ιθλίο «Συναγωγὴ “Ιστοριῶν Παραλλήλων "Ελληνικῶν καὶ Ρωμαϊκῶν» στὴ Ίδη «Παράλληλο» εἶδα ἀναφορὰ ἱστορικῶν Ρωμαίων, καὶ Ἑλλήνων, συνδυαξζόμενη πρὸς παρόμοιες τῆς «Βιθλιοθήκης» τοῦ Απολλοδώρου, Β’ 6.1. 5ᾳ., τῶν «Τραχινιῶν» τοῦ Σοφοκλέους (351-365, 476-478), τῆς «Βιθλιοθήκης Ἱστορικῆς» Διοδώρου τοῦ Σικελιώτου (1ν. 37,5), τῆς «Ἰλιάδας» τοῦ Ὁμήρου (Β 730), τῶν «Γεωγραφικῶν» τοῦ Στράθωνος (Θ ́ 5.17) κ.ἄ. Οἱ ἐσθῆτες τῆς Ἰόλης καὶ τῆς Κλουσίας θασιλεὺς Εὔρυτος τῆς Οἰχαλίας (τῆς ἐν Εὐθοίᾳ πιθανώτατα, διός τι ὑπῆρχαν πόλεις ὁμώνυμες στὴ Θεσσαλία, ̓Αρκαδία καὶ Μεσσηνία), ἄριστος τοξότης, κατὰ μίαν ἐκδοχὴν δίδασκε στὸν ΜἩρακλῆ τὸ τόξο. Κατ’ ἄλλην ἐκδοχὴν σὲ τοξευτικοὺς ἀγῶνες μὲ ἔπαθλο τὴν θυγατέρα του Ἰόλη νίκησε ὁ Ἡρακλῆς. Ὃ Ἡρακλῆς ἐτοξεύθη ἀπὸ τὰ 6έλη τοῦ ὌἜρωτος, ἰδὼν τὴν ὡραία παρθένο Ἰόλη. Εὑρὼν αὐτὴν ἐκτὸς πόλεως τῆς ἐξεμυστηρεύθη τὸν ἔρωτά του καὶ ἐκείνη τρομαγμένη κατέφυγε ἐντὸς τῶν τειχῶν τῆς Οἰχαλίας. Κατ ̓ ἄλλην ὅμως ἐκδοχή παρ ̓ ὅτι νίκησε στὴν τοξοδολία καὶ παρὰ τὴν ἄποψι τοῦ πρεσθδυτέρου υἱοῦ τοῦ Ἰφίτου νὰ τοῦ δοθῇ ἡ Ἰόλη, ὁ Εὔρυτος καὶ οἱ λοιποὶ ἀδελφοί της Δείὧν, Κλύτιος καὶ Τοξεὺς τὸ ἀπαγόρευσαν. Μετὰ τὴν ἄρνησι ὁ Ἡρακλῆς πολιόρκησε καὶ πόρθησε τὴν πόλι (σχετικὸ ὑπῆρξε τὸ ἔπος «Οἰχαλίας ἅλωσις» τοῦ Κρεωφύλλου τοῦ Σαμίου, κατ’ ἄλλους τοῦ Ομήρου). «Η ̓1όλη», ἀπελπισμένη, «ἀπὸ τοῦ τείχους ἔρριψεν ἑαυτήν' συνέδη δέ, κολπωθείσης ὑπὸ ἀνέμου τῆς ἐσθῆτος, μη δὲν παθεῖν, καθάπερ ἱστορεῖ Νικίας ὁ Μαλλώτης». Σημειωτέον ὅτι στὰ λεξικὰ «Ἡλίου», «Ἐλευθερουδάκη», «Μεγάλη ̓Ἐγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη» κιἄ. ἀνακριθῶς γράφεται ὅτι ἡ ̓Ιόλη ἐσώθη, περιπλεχθείσης τῆς ἐσθῆτος εἰς θάμνον ἢ δένδρον: Χρήζουν ἡ ἱστορία καὶ τὰ λεξικὰ ἐκ νέου συγγραφῆς...