η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΟΡΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟ «ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ» ΤΟΥ «ΝΗΠΙΟΒΘΑΠΤΙΣΜΟΥ» Πῶς οἱ Χριστιανοὶ ἐξαφάνισαν τὴν ἑλληνικότητα νηπιοθαπτισμὸς θεωρεῖται ὡς τὸ πλέον σημαντικὸ χρις στιανικὸ μυστήριο καὶ ἀποσκοπεῖ σύμφωνα μὲ τὴν Ἐκκλησία στὴν ἔγκαιρη ἀπαλλαγὴ τῶν νηπίων ἀπὸ τὸ «προπατορικὸ ἀμάρτημα». Θεωρεῖται θανάσιμο λάθος ἕνα θρέφος ἢ νήπιο νὰ φύγῃ ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀθάπτιστο, διότι ἔτσι ἡ ψυχή του δὲν θὰ ἡσυχάσῃ ποτέ. Αὐτὰ γνωρίζουμε λίγο πολὺ ὅλοι μας καὶ συνήθως τὰ ἀποδεχόμαστε δίχως δεύτερη σκέψη. Ὡστόσο τὰ ἀληθῆ αἴτια τοῦ νηπιοδαπτισμοῦ, τουλάχιστον ὅπως αὐτὰ προκύπτουν μέσα ἀπὸ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ δυζαντινὴ νομοθεσία, φαίνεται νὰ εἶναι ἄλλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴ σωτηρία τῶν ψυχῶν. ́Ὅπως θὰ δείξουμε στὶς ἀμέσως παρακάτω σειρές, ὁ γηπιοθαπτισμὸς υἱοθετήθηχε ἀπὸ τὴν Ορθοδοξία καὶ ἔγινε θεσμὸς καὶ νόμος τοῦ ̓Ανατολικοῦ Ῥωμαϊκοῦ Κράτους μὲ σχοπὸ ἀποχλειστικὸ στὴν πολιτιστική ἐθνοκτονία τῶν ἑλληνικῶν πληθυσμῶν καὶ ἦταν ἐνταγμένος στὸ γενικώτερο σχέδιο τοῦ θίαιου προσηλυτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων στὸν Χριστιανισμό, Μπορεῖ μάλιστα νὰ θεωρηθῇ καὶ ὡς μιὰ μορφὴ «παιδομαζώματος». Ας πάρουμε ὅμως τὰ στοιχεῖα μὲ τὴ σειρά. Ἧ Ἐκκλησία σύμφωνα μὲ ἀπόφαση Οἰκουμενικῆς Συνόδου της θεωρεῖ ὅτι ὅσοι ἔχουν θαπτισθῆ παύουν νὰ εἶναι πλέον Ἕλληνες, δηλαδὴ τὸ όάπτισμα σημαίνει ἀπόρριψη τοῦ πολιτισμικοῦ καὶ ἐθνικοῦ ὅρου «“Ελλην»: «τούτους, λέγω, πάντας ὡς “Ἕλληνας δεχόμεθα, ἤτοι ὡς πάντῃ ἀδαπτίστους, διότι αὐτοὶ ἢ τελείως δὲν ἐδαπτίσθησαν ἢ ἐδαπτίσθησαν μέν, ὄχι ὅμως ὀρθῶς καὶ καθὼς δαπτίζονται οἱ ὀρθόδοξοι...» (Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, Κανὼν Ζ' ἡ ἑρμηνεία τοῦ Κανόνα ὑπὸ ̓Αγαπίου ἱερομονάχου καὶ Νικοδήμου μοναχοῦ). Ἐπειδὴ ὅμως οἱ Ἕλληνες ἀρνοῦνταν νὰ γίνουν Χριστιανοὶ ἢ δαπτίζονταν φαινομενικά, γιὰ νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὸ θάνατο καὶ τὴν ἐξορία, ἐνῷ στὴν οὐσία διατηροῦσαν χρυφὰ τὶς πατροπαράδοτες λατρεῖες καὶ πατρῷες πεποιθήσεις περὶ τοῦ θείου, τὸ Βυζαντινὸ Κράτος θέσπισε τὸν ὑποχρεωτικὸ νηπιοθαπτισμὸ ὡς τὴν πλέον ἀποτελεσματικὴ λύση στὸ «ἑλληνικὸ πρόόλημα». ̓Ακολουθεῖ ἕνα λίαν ἀποκαλυπτικὸ ἐδάφιο ἀπὸ τὴ νομοθεσία τοῦ Ἰουστιανιανοῦ: «Θεσπίζουμε δὲ καὶ νόμο, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο τὰ παιδιά, ὅταν εἶναι σὲ μικρὴ ἡλικία, θὰ πρέπει νὰ ὁαπτίζωνται ἀμέσως καὶ χωρὶς ἀναδολή, ὅπως καὶ ὅσοι εἶναι μεγαλύτεροι στὴν ἡλικία θὰ πρέπει νὰ συχνάζουν στὶς ἱερώτατες ἐκκλησίες καὶ νὰ διδάσκωνται τὶς θεῖες γραφὲς καὶ τοὺς θείους κανόνες. Ἔτσι, ἀφοῦ ἐννοήσουν καλὰ τὴν