ΠΘΟΣ, ΕΛΛΠΜΙΝΦΙΝ Μία προσπάθεια ἀνά-μνησης Κάθε πολιτισμὸς ἔχει τὸ δικό του Ἦθος, δηλαδὴ τὸν τρόπο τοῦ σκέπτεσθαι καὶ ἐνεργεῖν - φέρεσθαι. Τὰ ἔθιμα τῶν λαῶν, ἀπόρροια τοῦ θους, μεταθάλλονται στὸ χῶρο - χρόνο. Καὶ ἡ δυσκολία τῆς κατανόησήςτους ἔγκειται στὴν προσέγγιση, ποὺ συνήθως γίνεται μέσῳ τοῦ ἰσχύοντος ἤθους, ποὺ στηρίζεται στὴν ̓Ἠθική. Αὐτὴ ὡς «σύνολον κανόνων συμπεριφορᾶς», ὅπως ὁρίἵεται, σήμερα ἔχει σχέση κυρίως μὲ τὶς θρησκεῖες τοῦ «Κυρίου» (Γιαχθέ,Αλλάχ, Ματρέγια κ.λπ.) καὶ ὄχι μὲ τὴν κοινωνία - «πολιτεία». Στὸ κάτω - κάτω ἡ λέξη «ἠθικὴ» δὲν ὑπῆρχε στὸ ἀρχαῖο λεξιλόγιο, οὔτε κἂν ἡ ἔννοια. Καθαρίζοντας τὸ νοῦ ἀπὸ τὰ κατακάθια τῆς ̓Ἠθικῆς θὰ προσπαθήσουμε νὰ προσεγγίσουμε τὸ Ἦθος (ἀμετάφραστη λέξη, ὅπως καὶ οἱ λοιποὶ ὅροι του) μὲ κλεῖδα τὴν Τετρακτὺν [τετράδα): «Δ», τ. 239]. ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ. Ἡ ἐποχὴ - πολιτισμός μας, ποὺ αὐτοδιαφημίζεται ὡς τεχνολογικός, μᾶς δεδαιώνει ὅτι εἰσερχόμεθα στὴν τρίτη φάση του, τῆς Πληροφορικῆς. Ἡ «πληροφορία» (ἰπίο-) μὲ τὸν ὄγκο της δὲν δηλώνει τὸ θαθμὸ γνώσεως τοῦ ἀνθρώπου (ὡς ἐνημερωτικὴ μονάς). Ἡ πλημμυρίδα της μέσῳ Διαδικτύου καὶ ΜΜΕ δημιουργεῖ πνευματικὴ ὑπερφόρτωση. Ἐμεῖς θὰ ἐπιμένουμε στὴ χρήση τῆς ρήσης τοῦ ̓Αντισθένη «ἀρχὴ σοφίας ὀνομάτων ἐπίσκεψις» - ἔρευνα (Ἐπίκτ. 1): καὶ θὰ ὁμαδοποιήσουμε τὶς ἔννοιες τοῦ Ἠθους σὲ τετρακτύες, ἀναλύοντάς τες ἀπροκατάληπτα. Η ΟΥΣΙΑ. Ἢ φιλοσοφία, προϊὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου, εἶναι ἡ ἐκ τῶν ἔξω γνώση (νοητικἡ) τῆς φύσης καὶ ὃ προθάλαμος τῆς σοφίας, δηλαδὴ τῆς ἄμεσης ἔσω ἀντίληψης τοῦ γίγνεσθαι, τῆς προσωπικῆς ἐπίγνωσης. Γιατὶ ἄλλο ἡ φιλοσοφία, ἄλλο ἡ σοφία. Ὃ Σωκράτης ξεκαθαρίζει: «οὐδ ̓ εἴ τις ἄλλος σοφός, οὐ φιΛλοσοφεῖ» («Συμπόσιον» 204). Οἱ Ἕλληνες ἦσαν αἰσιόδοξοι: θεδαίωσαν τὴν ἀνθρωπότητα ὅτι ἡ σοφία εἶναι προσιτὴ σὲ ὅσους τὴν ἐπιθυμοῦν θαθύτατα: «ἀνθρώποισι πᾶσι μέτεστι γιγνώσκειν ἑαυτοὺς καὶ σωφρονεῖν» (Ἡράκλειτος). Οἱ ὑπόλοιποι; «οὐδ ̓ οἱ ἀμαθεῖς φιλοσοφοῦσιν οὐδ ̓ ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ γενέσθαι» («Συμπόσιον»).