ΠΘΟΣ, ΕΛΛΠΜΙΝΦΙΝ Μία προσπάθεια ἀνά-μνησης Κάθε πολιτισμὸς ἔχει τὸ δικό του Ἦθος, δηλαδὴ τὸν τρόπο τοῦ σκέπτεσθαι καὶ ἐνεργεῖν - φέρεσθαι. Τὰ ἔθιμα τῶν λαῶν, ἀπόρ- ροια τοῦ θους, µεταθάλλονται στὸ χῶρο - χρόνο. Καὶ ἡ δυ- σκολία τῆς κατανόησήςτους ἔγκειται στὴν προσέγγιση, ποὺ συ- νήθως γίνεται μέσῳ τοῦ ἰσχύοντος ἤθους, ποὺ στηρίζεται στὴν ᾿Ἠθική. Αὐτὴ ὡς «σύνολον κανόνων συμπεριφορᾶς», ὅπως ὁρί- ἵεται, σήµερα ἔχει σχέση κυρίως μὲ τὶς θρησκεῖες τοῦ «Κυρίου» (Γιαχθέ,Αλλάχ, Ματρέγια κ.λπ.) καὶ ὄχι μὲ τὴν κοινωνία - «πο- λιτεία». Στὸ κάτω - κάτω ἡ λέξη «ἠθικὴ» δὲν ὑπῆρχε στὸ ἀρχαῖο λεξιλόγιο, οὔτε κἂν ἡ ἔννοια. Καθαρίζοντας τὸ νοῦ ἀπὸ τὰ κατακάθια τῆς ᾿Ἠθικῆς θὰ προ- σπαθήσουμε νὰ προσεγγίσουμε τὸ Ἦθος (ἀμετάφραστη λέξη, ὅπως καὶ οἱ λοιποὶ ὅροι του) μὲ κλεῖδα τὴν Τετρακτὺν [τετρά- δα): «Δ», τ. 239]. ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ. Ἡ ἐποχὴ - πολιτισμός μας, ποὺ αὐτοδιαφημίζεται ὡς τεχνολογικός, μᾶς δεδαιώνει ὅτι εἰσερχόμεθα στὴν τρίτη φάση του, τῆς Πληρο- φορικῆς. Ἡ «πληροφορία» (ἰπίο-) μὲ τὸν ὄγκο της δὲν δηλώνει τὸ θαθμὸ γνώσεως τοῦ ἀνθρώπου (ὡς ἐνημερωτικὴ μονάς). Ἡ πλημμυρίδα της μέσῳ Διαδικτύου καὶ ΜΜΕ δημιουργεῖ πνευματικὴ ὑπερφόρτωση. Ἐμεῖς θὰ ἐπιμένουμε στὴ χρή- ση τῆς ρήσης τοῦ ᾿Αντισθένη «ἀρχὴ σοφίας ὀνομάτων ἐπίσκεψις» - ἔρευνα (Ἐπί- κτ. 1): καὶ θὰ ὁμαδοποιήσουμε τὶς ἔννοιες τοῦ Ἠθους σὲ τετρακτύες, ἀναλύο- ντάς τες ἀπροκατάληπτα. Η ΟΥΣΙΑ. Ἢ φιλοσοφία, προϊὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου, εἶναι ἡ ἐκ τῶν ἔξω γνώση (νοητικἡ) τῆς φύσης καὶ ὃ προθάλαμος τῆς σοφίας, δηλαδὴ τῆς ἄμεσης ἔσω ἀντίληψης τοῦ γίγνεσθαι, τῆς προσωπικῆς ἐπίγνωσης. Γιατὶ ἄλλο ἡ φιλο- σοφία, ἄλλο ἡ σοφία. Ὃ Σωκράτης ξεκαθαρίζει: «οὐδ᾽ εἴ τις ἄλλος σοφός, οὐ φι- Λλοσοφεῖ» («Συμπόσιον» 204). Οἱ Ἕλληνες ἦσαν αἰσιόδοξοι: θεδαίωσαν τὴν ἀνθρωπότητα ὅτι ἡ σοφία εἶναι προσιτὴ σὲ ὅσους τὴν ἐπιθυμοῦν θαθύτατα: «ἀνθρώποισι πᾶσι μέτεστι γιγνώ- σκειν ἑαυτοὺς καὶ σωφρονεῖν» (Ἡράκλειτος). Οἱ ὑπόλοιποι; «οὐδ᾽ οἱ ἀμαθεῖς φι- λοσοφοῦσιν οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ γενέσθαι» («Συμπόσιον»).