ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ἢ ΣΩΣΤΗ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ἙΛΛΗΝΙΚΗ͂Σ; Τὰ λάθη τῶν ̓Αλεξανδρινῶν καὶ τοῦ Ἐράσμου 9/ ὦ χάνει κάποιες μελέτες γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν γραφή. Ὁ «Δαυλὸς» Εν ἡ αἰτία (μὲ προθλημάτισε-παρακίνησε), γιὰ νὰ τὶς γράψω. Οἱ μελέτες αὐτὲς εἶναι: ΓΝ ἑλληνικὴ γραφὴ καὶ οἱ ἄλλες γραφές: Ἡ ἑλληνικὴ εἶναι ἡ τελειότερη τοῦ κόσμου, μαθαίνεται καὶ μάλιστα τέλεια σὲ ἐλάχιστο χρόνο. [ἫΝ ψεύδη ποὺ λέγονται γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γραφή: Γιὰ τὴν ἱστοριχὴ ἑλληνικὴ γραφή, γιὰ τὸν ἐφευρέτη τῆς γραφῆς, γιὰ τὴν ἐπισεσυρμένη γραφὴ κ.ἄ. οὐΤὰ ψεύδη ποὺ λέγονται γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα: Γιὰ τὴν «ἰνδοευρωπαϊκὴ» γλῶσσα, γιὰ τὴν «διαφορετικὴ» ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα κ.ἄ. ΓΛΎΝ ἱστορία, ἡ φιλοσοφία καὶ ὁ μηχανισμὸς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ γραφῆς. (Ὁ. Τὰ ψεύδη ποὺ λέγονται γιὰ τὴν δυσλεξία κ.ᾱ. Αὐτὰ ἀφ ̓ ἑνὸς μὲ ἀποδείξεις καὶ ἀφ ̓ ἑτέρου μὲ ντοκουμέντα ἀπὸ τὰ γραπτὰ μνημεῖα, κείμενα καὶ πινακίδες. Στὴν πρώτη ἔρευνα, ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀποδειχνύεται τὸ λανθασμένο τῆς λεγόμενης «ἐρασμι(α)κῆς προφορᾶς» τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. 1. Ἐρασμιστὲς καὶ Ροῦὐχλινικοὶ Ῥίχνοντας μιὰ ματιὰ στὰ σχολικἁ καὶ πανεπιστημιακά θιθλία, σχετικὰ μὲ τὴν ἱστορία καὶ τὸ εἶδος τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς ὄλέπουμε νὰ ἀναφέρουν ὅτι: ΓΤῚ Σύμφωνα μὲ τὸν Πλάτωνα («Κρατύλος») ἡ γραφή μας εἶναι παραστατική, δηλαδὴ τὰ (ὁμόηχα) γράμματα ο καὶ ῳ, 1 καὶ ἡ καὶ ει... ὑπάρχουν στὸ ἀλφάδητο, γιὰ νὰ παριστοῦν στὴ γραφὴ ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἦχο καὶ τὴν ὀπτικὴ εἰκόνα τῶν ἰδιοτήτων τοῦ σημαινόμενου ἀπὸ τὴν λέξη ποὺ γράφουμε, ὥστε ὁ ἀναγνώστης νὰ ἔχῃ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἠχητικὴ χαὶ τὴν ὀφλαλμική του εἰκόνα. Βάζουμε, λέει, στὴ γραφὴ π.χ. τὸ γράμμα 1 ἀντὶ τῶν Η, Υ, ὅταν τὸ σημαινόμενο ἀπὸ τὴ λέξη ποὺ γράφουμε εἶναι κάτι λεπτό, μικρὸ καὶ διεισδυτικό' 6άζουμε τὸ γράμμα Ἡ ἀντὶ τῶν 1, Υ, ὅταν αὐτὸ εἶναι κάτι μακρό, μὲ μῆχος" δάζουμε τὸ γράμμα Ο ἀντὶ τοῦ Ω, ὅταν αὐτὸ εἶναι κάτι τὸ στρογγυλὸ κ.τ.λ. Γιὰ τὸν Πλάτωνα κάθε γράμμα τοῦ ἀλφάδητου ἔχει καὶ τὸ σχῆμα μιᾶς ἰδιότητας τῶν πραγμάτων, αὐτῆς ποὺ καθορίζει τὸ νόημα τῆς φωνητικότητάς του κ.τ.λ. [2] Σύμφωνα μὲ τοὺς ̓Αλεξανδρινοὺς γραμματικοὺς («Γοαμματικὴ Τέχνη» τοῦ Διονυσίου τοῦ Θρᾳκός, «Περὶ συνδέσεως ὀνομάτων» τοῦ Διονυσίου ́Αλικαρνασσέως κ.ἄ.) τὰ διαφορετικὰ γράμματα: ο καὶ ὦ, 1 καὶ η καὶ υ... ὑπάρχουν στὴ γραφή, γιατὶ παλιὰ δὲν ὑπῆρχαν μόνο πέντε φθόγγοι - φωνήεντα (Ξ α.ειοιιου) ὡς σήμερα, ἀλλὰ ἑπτὰ