ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
242ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2002
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Το σύνδρομο του Διοπείθη στα σύγχρονα κατεστημένα — ΚΑΡΟΥΣΟΣ, ΑΓΓΕΛΟΣ
Κείμενο φύλλου
ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΔΙΟΠΕΙΘΗ
ΣΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ
ἓν ὑπάρχει καμμιὰ ἀμφιθολία ὅτι πάντοτε, ἀλλὰ καὶ τώρα, μέσα στὶς πιὸ σύγχρονες
δημοκρατίες ὑπάρχουνε κάποιες πανίσχυρες τυραννίες ἢ διπτατορίες,
τὰ κατεστημένα. Αὐτὰ τὰ κατεστημένα τὰ φτειαγμένα πάντοτε ἀπὸ συμφέροντα
μὲ τὶς δικές τους ὄλέψεις, σκοπιμότητες καὶ μὲ τὴν ἰδιάζουσα στατικὴ ἐμπέδωσή
τους εἶναι τὸ «ἔτσι θέλω» τοῦ παρόντος: καὶ ὄχι λίγες φορὲς εἶναι ὀπισθοδρομικά
καὶ γι) αὐτὸ ἀνθρωποφάγα. Στὴν προκειμένη περίπτωση, ἐδῶ, στὸν ἑλληνικὸ χῶρο,
παρ ̓ ὅλη τὴ φαινομενική τους δῆθεν ἑλληνικότητα πολλὰ παραμένουν γιὰ δικούς τους
λόγους καθαρῶς ἀνθελληνικὰ κατεστημένα. Καὶ τὰ λέω ἀνθελληνικὰ γιὰ τὸν ἁπλὸ
λόγο, ὅτι θέλουν νὰ κρύδουν τὴν ἀλήθεια, ποὺ μαζὶ μὲ τὴν διαφάνεια ἀποτελοῦσαν κι
ἀποτελοῦν τὸν καθρέφτη τῆς ἑλληνικῆς ἐλεύθερης σκέψης. Ἕνα σημερινὸ παράδειγμα
τέτοιου ἀνθελληνισμοῦ: τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης, ποὺ ἀπαγόρεψαν τὴν
διαφήμιση τοῦ ἱστορικοῦ τῆς ἀπαγόρευσης τῶν Ὀλυμπιάδων (ὄλέπε «Δαυλόν», τεῦχος
230), ποὺ ἀπεδείχθη μὲ τὴν ἔρευνα τῶν Γερμανῶν ἀρχαιολόγων ὈἰτίοἩ δίπη, Ρ. δἰεννετί,
ἀοβοβίπι Εθετί τῶν Καὶ Βτοάσίκεπ, ποὺ διενήργησαν πρόσφατα ἀνασκαφὲς στὴν ἀρχαία
Ὀλυμπία καὶ ἀνακάλυψαν εὑρήματα, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ Ἕλληνες συνέχισαν
τὴν τέλεση ̓Ολυμπιακῶν ̓Αγώνων καὶ μετὰ τὴν ἀπαγόρευσή τους ἀπὸ τὸν Μεγαπίθηκο
αὐτοχράτορα Θεοδόσιο τὸν Α ́ μὲ τὸ γνωστὸ διάταγμα τοῦ 392 μ.Χ., μὲ κίνδυνο
μάλιστα νὰ χάσουν τὴ ζωή τους καὶ τὴν περιουσία τους, ὅπως προέθλεπε τότε ὁ νόμος
τοῦ σκοταδισμοῦ. Ἡ ἐπίμαχη διαφήμιση ποὺ ἀπαγορεύτηκε ἔλεγε:
«Στὸν “4αυλὸ” ποὺ κυκλοφορεῖ:
»Οἱ Ἕλληνες συνέχισαν τὴν “ἐκτὸς νόμου” τέλεση ̓Ολυμπιακῶν ἀγώνων γιὰ 300
χρόνια μετὰ τὴν ἀπαγόρευσή τους καὶ τὴν ἰσοπέδωση τῆς Ολυμπίας ἀπὸ τοὺς
Βυζαντινούς. Τὰ πρόσφατα εὑρήματα τῶν Γερμανῶν ἀρχαιολόγων, ποὺ ἀνατρέπουν
τὴν “Ἱστορία.
»Στὸν “Δαυλὸ ̓ ποὺ κυκλοφορεῖ τὸ περιοδικὸ τῆς πρωτοποριακῆς ἱστορικῆς
ἔρευνας».
Καὶ αὐτά, φίλοι μου, στὸ ἔτος 2001 μ.Χ.
ώρα μπορεῖ πολὺ σωστὰ νὰ ρωτήσῃ ἕνας: Τί σημασία ἔχουνε ὅλα αὐτὰ μὲ τὰ χαμένα
ἔργα τῶν μεγάλων ἀρχαίων φιλοσόφων καὶ μάλιστα μὲ τὰ ὑπάρχοντα πάντοτε
τέρατα-κατεστημένα, ποὺ αὐτὰ τὰ τελευταῖα ἔχουνε κατὰ τὴν λογική τους
κάποια συμφέροντα νὰ ἐνεργοῦνε ὅπως ἐνεργοῦνε; Απαντῶ: Τὰ κατεστημένα,
ὅποια καὶ νά ̓ναι αὐτά, θέλουνε νὰ δείχνουνε τὰ πράγματα ὅπως θέλουνε αὐτὰ καὶ μ ̓
ἕναν τρόπο ποὺ νὰ τὰ συντηρῇ ἀπὸ τὴν μιὰ χι ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ διατηρῇ τὸ τάχα ἀδιάβλητο
κὔροςτους, ὅσο ψεύτικο καὶ νὰ εἶναι αὐτό. Δηλαδή νὰ συμθαίνῃ κάτι ἀκριδῶς
ὅπως λένε οἱ ἑλληνικοὶ στίχοι:
«Τὴν ζωὴ αὐτωνῶν ποὺ ζήσανε
τὴν φτειάχνουν οἱ ζωντανοί.»
"Ας σχεφτοῦμε τώρα κάτι ἄλλο; Ὅλοι οἱ μεγάλοι διανοητὲς τῆς) Αρχαιότητας ζοῦνε
χαὶ παλεύουνε μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους γιὰ τὴν ἀλήθεια τους: καὶ πάλι τὰ κατεστημέ-