ΔΑΥΛΟΣ/243, Μάρτιος 2002 15665 κατὰ νομοτέλειαν θάνατος μιᾶς ἱστορικῆς πλάνης, ὅπως ὁ «Ἑλληνοχριστιανισμός», ἀλλὰ ἡ ὁριστικὴ ἱστορικὴ διακοπὴ τοῦ προαιώνιου, ἄνευ διαλειμμάτων, «Ἑλληνισμοῦ τῶν Δύο Ἠπείρων καὶ τῶν Πέντε Θαλασσῶν». Συνοψίζοντας, συνάγουμε ὡς λογικὴ συνέπεια τὸ ἱστορικὸ πόρισμα ὅτι ἡ σταθερὴ αἰτία τῆς σταδιακῆς πνευματικῆς καὶ ἰδεολογικῆς κατάπτωσης τοῦ ἀνελλήνιστου, ἀνιστόρητου καὶ ἀπολίτιστου σημερινοῦ Ἕλληνα κατὰ τὶς μετὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα τρεῖς φάσεις τῆς ἱστορικῆς του διαδρομῆς (Βυζάντιο, Τουρκοκρατία, Ρωμαίικο κρατίδιο), αὐτὸ ποὺ γέννησε καὶ συντηρεῖ τὴν ἱστορικὴ ἀσυνειδησία του, τὴν πολιτισμικὴ ἀφασία του καὶ τὴν ἐθνικὴ ἀμνησία του εἶναι ἡ πολιτικὴ θεωρία καὶ πρακτικὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Σήμερα, 180 χρόνια μετὰ τὴν Ἐπανάσταση καὶ 80 χρόνια μετὰ τὸ 1922, λίγοι ἢ ἐλάχιστοι ἐκ τῶν ταγῶν του Ἑλληνισμοῦ ἔχουν ὑποψιασθῆ τὴν κατάφωρη ὅσο καὶ φοβερὴ αὐτὴ ἱστορικὴ καὶ πολιτικὴ ἀλήθεια. Βέβαια ὑπάρχουν στὶς μέρες μας κάποια φαινόμενα, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ θεωρηθοῦν ὡς «πρῶτο σκίρτημα» ἑνὸς ὀργανισμοῦ ποὺ βρισκόταν σὲ μακροχρόνιο κῶμα – ἀλλὰ ἕως ἐκεῖ. Ἡ ἱστορικὴ ἀπάτη τοῦ ἰδεολογήματος τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ», ἡ βαθύτερη αὐτὴ αἰτία τοῦ ἐθνικοῦ ληθάργου μας, ὄχι μόνο παραμένει ἡ ἐπίσημη ἰδεολογία τοῦ Κράτους, ἀλλὰ ἀσυναισθήτως ἢ καὶ ἐνίοτε δολίως τροφοδοτεῖται καὶ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ – ὑποτίθεται – βρίσκονται στὴν πρωτοπορία τῆς νέας Διανόησης (μὲ τὰ περὶ «πρὸ Χριστοῦ χριστιανισμοῦ τῶν Ἑλλήνων» καὶ τὰ περὶ «μετὰ Χριστὸν ἑλληνισμοῦ τῶν Χριστιανῶν»). Γνωστὰ καὶ τραγικὰ τὰ φαινόμενα αὐτά. Θὰ μποροῦσε νὰ τὰ δῇ κανεὶς καὶ ὡς φαιδρά, διότι εἶναι καὶ τέτοια πράγματι, ἀλλά, ἂν θυμηθῇ τὴν ἀνεπανάληπτη στὴν ἱστορία συμφορὰ ποὺ προκάλεσε στὸν Ἑλληνισμὸ ἡ αὐταπάτη ἢ ἀπάτη τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ», τότε κάθε διάθεση φαιδρότητας χάνεται: Τὰ ἴδια αἴτια προκαλοῦν, ὅταν ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπάρχουν, τὶς ἴδιες συνέπειες – καὶ μάλιστα σὲ κάθε ἐπανάληψη (ὑποτροπὴ) ἀκόμη πιὸ βαρειές. Δ.I.Λ.