ΔΑΥΛΟΣ/243, Μάρτιος 2002 15665 κατὰ νομοτέλειαν θάνατος μιᾶς ἱστορικῆς πλάνης, ὅπως ὁ «Ἑλληνο- χριστιανισμός», ἀλλὰ ἡ ὁριστικὴ ἱστορικὴ διακοπὴ τοῦ προαιώνιου, ἄνευ διαλειμμάτων, «Ἑλληνισμοῦ τῶν Δύο Ἠπείρων καὶ τῶν Πέντε Θα- λασσῶν». Συνοψίζοντας, συνάγουμε ὡς λογικὴ συνέπεια τὸ ἱστορικὸ πόρισμα ὅτι ἡ σταθερὴ αἰτία τῆς σταδιακῆς πνευματικῆς καὶ ἰδεολογικῆς κατάπτωσης τοῦ ἀνελλήνιστου, ἀνιστόρητου καὶ ἀπολίτιστου ση- μερινοῦ Ἕλληνα κατὰ τὶς μετὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα τρεῖς φάσεις τῆς ἱστορικῆς του διαδρομῆς (Βυζάντιο, Τουρκοκρατία, Ρω- μαίικο κρατίδιο), αὐτὸ ποὺ γέννησε καὶ συντηρεῖ τὴν ἱστορικὴ ἀσυ- νειδησία του, τὴν πολιτισμικὴ ἀφασία του καὶ τὴν ἐθνικὴ ἀμνησία του εἶναι ἡ πολιτικὴ θεωρία καὶ πρακτικὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Σήμερα, 180 χρόνια μετὰ τὴν Ἐπανάσταση καὶ 80 χρόνια μετὰ τὸ 1922, λίγοι ἢ ἐλάχιστοι ἐκ τῶν ταγῶν του Ἑλληνισμοῦ ἔχουν ὑποψιασθῆ τὴν κατάφωρη ὅσο καὶ φοβερὴ αὐτὴ ἱστορικὴ καὶ πολιτικὴ ἀλήθεια. Βέ- βαια ὑπάρχουν στὶς μέρες μας κάποια φαινόμενα, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ θεωρηθοῦν ὡς «πρῶτο σκίρτημα» ἑνὸς ὀργανισμοῦ ποὺ βρισκόταν σὲ μακροχρόνιο κῶμα – ἀλλὰ ἕως ἐκεῖ. Ἡ ἱστορικὴ ἀπάτη τοῦ ἰδεολογή- ματος τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ», ἡ βαθύτερη αὐτὴ αἰτία τοῦ ἐθνι- κοῦ ληθάργου μας, ὄχι μόνο παραμένει ἡ ἐπίσημη ἰδεολογία τοῦ Κρά- τους, ἀλλὰ ἀσυναισθήτως ἢ καὶ ἐνίοτε δολίως τροφοδοτεῖται καὶ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ – ὑποτίθεται – βρίσκονται στὴν πρωτοπορία τῆς νέας Δια- νόησης (μὲ τὰ περὶ «πρὸ Χριστοῦ χριστιανισμοῦ τῶν Ἑλλήνων» καὶ τὰ περὶ «μετὰ Χριστὸν ἑλληνισμοῦ τῶν Χριστιανῶν»). Γνωστὰ καὶ τραγικὰ τὰ φαινόμενα αὐτά. Θὰ μποροῦσε νὰ τὰ δῇ κα- νεὶς καὶ ὡς φαιδρά, διότι εἶναι καὶ τέτοια πράγματι, ἀλλά, ἂν θυμηθῇ τὴν ἀνεπανάληπτη στὴν ἱστορία συμφορὰ ποὺ προκάλεσε στὸν Ἑλλη- νισμὸ ἡ αὐταπάτη ἢ ἀπάτη τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ», τότε κάθε διά- θεση φαιδρότητας χάνεται: Τὰ ἴδια αἴτια προκαλοῦν, ὅταν ἐξακολου- θοῦν νὰ ὑπάρχουν, τὶς ἴδιες συνέπειες – καὶ μάλιστα σὲ κάθε ἐπανάλη- ψη (ὑποτροπὴ) ἀκόμη πιὸ βαρειές. Δ.Ι.Λ.