ΔΑΥΛΟΣ/243, Μάρτιος 2002 15667 τῆς παλιγγενεσίας του (1828-1831), θὰ μπορέσῃ νὰ ἀντισταθῇ καὶ θὰ ἀναβιώσῃ τὸν δικό του πολιτισμὸ (ὅπως τὸν ὡραματίστηκε ὁ Γεώργιος Γεμιστὸς αἰῶνες προτύτερα στὸ Βυζάντιο) καὶ νὰ βάλῃ παῦλα, ὄχι ὅμως τελεία, στὸ ὅραμα. Ὁ «Δαυλὸς» ἂς ἐντείνῃ τὸν ἀγῶνα του. Οἱ Ἕλληνες τούτη τὴ στιγμὴ – οἱ ἐν καταπτώσει Ἕλληνες, καθὼς ἀγνοοῦν τὴ «θέση» σας αὐτὴ – χρειάζονται γνώση, εὐθύνη καὶ προπαντὸς σεμνότητα μέσα στὴν παγκοσμιοποιημένη ἠλεκτρονικὴ ἐποχή μας. Χαιρετίζω τὴ θέση τοῦ Γιάννη Μαρκόπουλου: Εἶναι κάτι – μιὰ ἀρχή. Μὲ ἐκτίμηση Θωμᾶς I. Μέμτσας Ἄλιμος Ἴσως μποροῦμε νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸν πολιτιστικό μας Ἅδη Κύριε κ. Λάμπρου, Μὲ συγκίνηση ποὺ προκαλεῖ ἀπίστευτη εὐφορία ψυχῆς καὶ δάκρυα χαρᾶς στὰ μάτια παρακολουθῶ τὶς τελευταῖες μέρες νὰ σηκώνετε διὰ τοῦ περιοδικοῦ σας «Δαυλὸς» σὰν σύγχρονος Τιτάνας στοὺς ὤμους σας τὸν κόσμο τῶν Ἑλλήνων. Μὲ τὴν παρούσα ἐπιστολὴ καταθέτω τὴν βαθύτατη εὐγνωμοσύνη μου γιὰ τὸ πραγματικὰ ἀπίστευτο ἔργο ἐπανελληνισμοῦ, ποὺ ἐδῶ καὶ 20 χρόνια ἄλλωστε μὲ ἱστορικὴ σοφία, θάρρος ἡμίθεου καὶ θαυμαστὴ συνέπεια ἐπιτελεῖτε. Ἐκ βάθους ψυχῆς σᾶς συγχαίρω γιὰ τὴν τελευταία ἐπιτυχία σας. Ὁ κ. Μαρκόπουλος ἀναδεικνύεται σὲ μορφὴ πραγματικοῦ ἱστορικοῦ κολοσσοῦ τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς ἱστορίας. Ἔχει ὄχι μόνο εὐαισθησίες καὶ ὑψηλὴ μουσικὴ παιδεία ἀλλὰ καὶ τὴν θαυμαστὴ ἑλληνοπρέπεια καὶ τὸ ἀνάλογο κοινωνικὸ ἐκτόπισμα, γιὰ νὰ δημιουργήσῃ θέμα ἀποβολῆς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπ’ τὴ σημερινὴ θρησκεία. Οἱ Ἕλληνες εἴμαστε ἀξιοπρεπὴς λαὸς καὶ ἱστορικὰ γενναιόφρων ὑπερασπιστὴς ἀξιῶν. Ἂν συνειδητοποιήσουμε τὸ βάθος τῆς θρησκευτικῆς ἐξαθλίωσης, ποὺ αἰῶνες τώρα ἀπερίσκεπτα ὑπηρετήσαμε, ἀλλὰ καὶ τὸ μητρικὸ αἷμα, ποὺ ἄθελά μας χύσαμε γι’ ἀντάλλαγμα... τότε ἡ δικαιολογημένη ὀργή μας θὰ γεννήσῃ τὶς προϋποθέσεις μιᾶς κοσμοϊστορικῆς πνευματικῆς ἀπελευθέρωσης, ποὺ θὰ ξεπεράσῃ ὁπωσδήποτε τὰ στενὰ ὅρια τῆς πατρίδος μας, θὰ εὐεργετήσῃ τοὺς σκεπτόμενους ἀνθρώπους ὅλης τῆς γῆς καὶ θὰ γίνῃ σύγχρονος ἱστορικὸς φάρος γιὰ ἀνάλογους πνευματικοὺς ἀγῶνες τῶν μελλοντικῶν γενεῶν. Μὲ ἕνα στὸ 4ο μέρος τῆς μελέτης μου μὲ τίτλο «Προϊστορικὰ Ἡμερολόγια», ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ ὑπ’ ἀριθμ. 113/1991 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ ἀφωροῦσε σ «Τὸ Αἰγυπτιακὸ Χρονολογικὸ Ἡμερολόγιο», χωρὶς νὰ κάνῃ ὁποιαδήποτε τυπικὴ ἀναφορὰ στὰ δεδομένα τῆς ταυτότητας τῆς ἐν λόγῳ μελέτης μου. Ἀκολουθεῖται ἡ ἰδία γραφὴ (γραμματοσειρὰ) τοῦ ὅλου κειμένου χωρὶς τὴ χρήση τῆς πλαγίας (Ἰταλικῆς) γραφῆς, ὁπότε ὅλο τὸ ἀντιγραφὲν κείμενο παρουσιάζεται ὡς προσωπικὴ δική του ἐργασία. Ἕτσι στὴ σελ. 83 (σειρὰ 3η) γράφει: «Ἡ θεωρία καὶ οἱ σχέσεις τῶν ὑπολογισμῶν ἀναλύονται στὴ μελέτη μου “Ἡ Χρονολόγηση τῆς Ἑλληνικῆς Προϊστορίας ἀπὸ τοπογραφικὰ - ἀστρονομικὰ καὶ ἱστορικὰ στοιχεῖα”, ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ ὑπ’ ἀριθ. 131/1987 Δελτίο τῆς Γ.Y.Σ.» Ἡ ἐν λόγῳ μελέτη ἀποτελοῦσε «Δοκίμιο Ἐργασίας» τῆς πρωτοεμφάνισής μου στὸ χῶρο τῶν ἐρευνητῶν τῆς προϊστορίας καὶ φέρει τὴν ὑπογραφὴ τοῦ ὑποφαινομένου, καὶ μᾶλλον σκοπίμως δὲν ἀναφέρεται τὸ ὀνομά μου ὑπὸ τοῦ κ. καθηγητοῦ, ὁπότε γιὰ τὸν κάθε κοινὸ ἀναγνώστη θεωρεῖται ὡς «δική του προσωπικὴ ἐργασία». Ἡ ἰδία θέση ἐπαναλαμβάνεται καὶ στὴ σελ. 84 (σειρὰ 11 - 12). Στὴν ἴδια σελ. (σειρὰ 15) ὁ κ. καθηγητὴς ἀναφέρεται σὲ ἕνα «σχῆμα 1», ποὺ καταχωρεῖται στὴ σελ. 6517 τοῦ 113 τ. τοῦ «Δαυλοῦ», ἀλλὰ παραδόξως δὲν ἀντεγράφη στὸ βιβλίο του. Ἕνας χάρτης εἶναι ἱκανὸς νὰ κατατοπίσῃ τὸν ἀναγνώστη πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸ κείμενο, καὶ ἔνας καθηγητὴς τὸ γνωρίζει αὐτὸ πολὺ καλὰ σὲ σχέση μὲ κάποιον ἄλλον ποὺ δὲν εἶναι καθηγητής. Τέλος στὴ σελ. 88 (σειρὰ 24) καταχωρεῖται «ἡ 22α Ἰουλίου ὡς ἡ μεγαλυτέρα ἡμέρα τοῦ ἔτους,