15668 ΔΑΥΛΟΣ/243, Μάρτιος 2002 καινοφανὲς πλῆθος ἀγωνιστῶν, ὅπως ἐσεῖς καὶ ὁ κ. Μαρκόπουλος, ὅλα εἶναι πιθανά. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ξέρῃ... ἴσως νὰ εἴμαστε ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες, αὐτοὶ ποὺ πρῶτοι στὴν παγκόσμια ἱστορία θὰ ἀποβάλουμε κάποτε ἐντελῶς τὶς ἀδιαπέραστες παρωπίδες τοῦ κάθε ἱερατείου καὶ θὰ ἐπιβάλουμε αὐστηρὸ ἔλεγχο στὶς θρησκευτικὲς δεισιδαιμονίες. Ἀφοῦ ὑπάρχουν ἀκόμα ἄνθρωποι ποὺ μποροῦν, ὅπως ἐσεῖς, νὰ πραγματοποιήσουν τέτοιους ἡράκλειους ἄθλους, ἴσως ὅλοι μαζὶ καταφέρουμε νὰ χαλινώσουμε τὸν ἱστορικό μας Κέρβερο, τὸν φύλακα τοῦ πολιτισμικοῦ μας Ἅδη (τῆς ἀκατάπαυστα θανατολογούσας θρησκείας) καὶ μὲ τὶς ἄσπαστες ἀλυσίδες τῶν ἐρωτήσεών μας νὰ τὸν σύρουμε στὸ φῶς τῆς ἡμέρας, γιὰ νὰ δῇ καὶ ὁ τελευταῖος σκεπτόμενος ὅτι τίποτε δὲν μπορεῖ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἐξαιρεθῇ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἐλέγχου, τοῦ χαλινοῦ καὶ τοῦ μέτρου. Διατελῶ μὲ εὐγνωμοσύνη εἰλικρινὰ ὑμέτερος καὶ εὔχομαι κάθε τι καλὸ σὲ σᾶς καὶ στὸ περιοδικό σας. Μιχάλης Θ. Καλόπουλος Συγγραφέας, Θεσσαλονίκη Ὁ πίνακας μὲ θέμα τὸ «Συμπόσιον» τοῦ Πλάτωνος Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Ἐπιθυμῶ νὰ κάμω κάποια διόρθωσι στὸ ἄρθρο τῆς Ἀλτάνης (τεῦχος 241/Ἰανουάριος 2002, σελ. 15549), ὅπου φωτογραφία ζωγραφικοῦ πίνακος, στὴ λεζάντα τοῦ ὁποίου ἀναγράφεται: «Ὁ πίνακας ἔχει φιλοτεχνηθῆ ἀπὸ τὸν περίφημο Γερμανὸ ζωγράφο Ντύρ(ρ)ερ, ἀλλὰ δυστυχῶς μὲ χρώματα σέπιας, τὰ ὁποῖα ὁ χρόνος ἔχει ἀμαυρώσει... τὸ ἔργο ἀποτελεῖ σήμερα ἰδιοκτησία τοῦ Μουσείου Εὐρωπαϊκῆς καὶ Ἀνατολικῆς Τέχνης». α) Ὁ Albert Dürer (1471-1528), μεγάλος ζωγράφος καὶ χαράκτης ὁ ὁποῖος ἀπέθανεν ἐν πενίᾳ, ζωγράφισε πίνακες μὲ χριστιανικὰ κυρίως θέματα («Γέννησις τοῦ Χριστοῦ», «Παρθένος Μαρία», «Ἁγία Τριάδα» κ.λπ.) πλὴν ἑνὸς μὲ ἀρχαιοελληνικὸ θέμα: «Ὁ Ἡρακλῆς μαχόμενος ἐναντίον τῶν ὀρνίθων τῆς Στυμφαλίας»· πράγματι, ἐνῷ εἶναι μοναδικὰ στὸ σχέδιο, ὑστεροῦν στὸ χρῶμα. β) Ὁ πίναξ «Τὸ Συμπόσιον τοῦ Πλάτωνος» δὲν εἶναι ἔργο τοῦ Alb. Durer ἀλλὰ τοῦ μεγάλου Γερμανοῦ ζωγράφου Anselm Feuerbach (Φόϋερμπαχ) (1828-1880), ὁ ὁποῖος ζωγράφισε κυρίως ἀρχαιοελληνικὰ θέματα («Ἰφιγένεια», «Μήδεια», «Ἡ Κρίσις τοῦ Πάριδος», ἡμερομηνία τῆς θερινῆς τροπῆς»,ἡ ὁποία ἐκ τυπογραφικοῦ λάθους εἶχε καταχωρηθῇ στὴ σελ. 6519 τῆς πρωτοτύπου μελέτης μου, χωρὶς νὰ διορθωθῇ μὲ τὸ «22α Ἰουνίου» ὑπὸ τοῦ κ. καθηγητοῦ. Τοῦτο δημιουργεῖ σοβαρὴν ὑπόνοιαν ὅτι τὸ ἔργο δὲν ἀνήκει σὲ καθηγητή. Στὴ σελ. 95 καταχωρεῖται: «αὐτὸ ἀκριβῶς ἔγινε στὴν καταπληκτικὴ μελέτη τοῦ K. Κουτρουβέλη. Προσδιωρίστηκε τὸ σφάλμα στὴ χρονολογικὴ μετατόπιση τῆς Αἰγυπτιακῆς ἱστορίας καὶ ὀ συντελεστὴς τοῦ σφάλματος τῶν Ἑβραϊκῶν χρονολογικῶν περιόδων». Σὲ ποιὰ «καταπληκτικὴ μελέτη» γίνεται αὐτό, ἀφοῦ δὲν παρέχεται οὔτε ὁ τίτλος της οὔτε ὁ ἐκδότης οὔτε ὁ χρόνος ἐκδόσεώς της; Ὅλα αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ταυτότητος τῆς μελέτης μου ἀποσιωποῦνται σκοπίμως. Δυστυχῶς ἡ ὑπόθεση δὲν σταματάει στὰ προηγούμενα, ὑπάρχει καὶ συνέχεια. Ἀπὸ τὴ σελ. 109-119 τοῦ βιβλίου του ὁ κ. καθηγητὴς ἐπανέρχεται στὴ μελέτη μου «Ἡ Ἀναχρονολόγηση τῆς Προϊστορίας...», ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ Δελτίο τῆς Γ.Y.Σ. τὸ 1987, καὶ ἐνῷ ἀναφέρεται στὸ ὄνομά μου, ἐδῶ δὲν ἀναφέρει τὸν τίτλο τῆς μελέτης μου, ἐκ τῆς ὁποίας ἀντιγράφει ἀρκετὰ στοιχεῖα. Τὰ ἐν λόγω στοιχεῖα ὅμως, ὅπως ἀναφέρεται στὴ σελίδα 113 τῆς πρωτοτύπου δοκιμαστικῆς μελέτης μου τοῦ 1987, βασίζονται σὲ μετρήσεις μου ποὺ ἔγιναν ἐπὶ χάρτου κλίμακος 1:1.000.000, καὶ ὅλα τὰ ἐξαγόμενα εἶναι ἀνάλογα αὐτῶν τῶν μετρήσεων. Δὲν ἐλήφθη καθόλου ὑπ’ ὄψιν ὅτι τὰ στοιχεῖα ποὺ χρησιμοποίησε στὶς σελ. 81 μέχρι 95, ποὺ ἀνα(cid:2)