Ἑλληνοχριστιανισμός: Χθές, σήμερα, αὔριο Μετὰ τὰ τετρακόσια χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας καὶ τὸν προηγούμενο χιλιόχρονο βυζαντινισμὸ φθάνομε στὸ ’21. Ὅμως, ἂν πάρωμε τὸ δημοτικὸ τραγούδι καὶ γενικῶς καταστάσεις ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐπανάστασης, θὰ παρατηρήσωμε ὅτι σ’ αὐτὰ δὲν ὑπάρχει βυζαντινισμὸς μὲ τὴν ἀποτροπιαστική του θρησκευτικὴ μισαλλοδοξία καὶ τὸν καλογερισμό, γιατὶ παλιὲς ἑλληνικὲς ράτσες ἔδωσαν στὴν ἀνάμιξη ἕναν ἀλλοιώτικο τόνο. Τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι στὸ ξύπνημα δὲν ξέχασαν τὴν Ἀρχαιότητα. Ὅμως ὁ διεθνὴς σιωνισμὸς μέσα ἀπὸ «ἑταιρεῖες» καὶ συμφέροντα καιροφυλακτοῦσε, δεδομένου ὅτι τὸ ἰουδαϊκὸ πνεῦμα τῆς χριστιανοσύνης ἄφηνε παράθυρα παρὰ τὴν οἱαδήποτε ἀντίθεσή του. Γνωρίζετε ὅτι μέσῳ τῶν τραπεζῶν τότε δὲν ἐπέτρεψαν τὸ μοίρασμα τῆς γῆς στοὺς ἀγωνιστές, γιατὶ ἔτσι θὰ ἔχαναν τὸ ἐνέχυρο τῶν δανείων! Ὁ Ἀνδροῦτσος, ὁ Καραϊσκάκης καὶ ὁ Καποδίστριας τελικὰ δολοφονήθηκαν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, οἱ ὁποῖοι μεταξὺ σιωνισμοῦ καὶ ἀποικιοκρατίας προωθοῦσαν τὶς θέσεις τους. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὴν Ἐπανάσταση ἡ οἰκογενειοκρατία, τὰ «τζάκια», ἀπέκτησαν τὸν ἔλεγχο, ποὺ τοὺς χορηγοῦσαν οἱ ξένες δυνάμεις. Φυσικὰ εἶναι γνωστὸ τὸ παιχνίδι τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἐκμεταλλευόμενη τὸ Ὑπερπέραν, καὶ δὴ τοῦ Γιαχβέ, ὑποκατέστησε τὴν ἑλληνικότητα καὶ φάνηκε ὡς «σωτήρας», ἐνῷ οἱ Κολοκοτρωναῖοι ἔμπαιναν στὴ φυλακή. Ἕτσι ἡ δομὴ τοῦ νέου κράτους «καπελλώνεται» μὲ τὴ μεσολάβηση τῶν ξένων κέντρων ἀπὸ τὴ θρησκεία καὶ χάνεται ἡ ἀνάμνηση τῆς Ἀρχαιότητας, ποὺ οἱ γνήσιοι καὶ πραγματικοὶ ἐπαναστάτες ἀλλὰ καὶ φιλέλληνες τοῦ ’21 συζητοῦσαν. Ἑλληνοχριστιανικὸς πολιτισμὸς καὶ κράτος τῆς Ρωμιοσύνης ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα μὲ αὐτὴ τὴ στραβὴ καὶ ἀνθελληνικὴ θέση θὰ ἀκολουθήσουν πάντοτε λάθος τὰ ἱστορικὰ δεδομένα. Ἡ Ἀρχαιότης διδάσκεται σὰν μουσειακὸ εἶδος, ἀποκομμένη ἀπὸ τὴ σύγκρισή της μὲ τὸν Ἰουδαϊσμό, ὁ ὁποῖος δρᾶ ἀνενόχλητος. Ἡ παρουσία τῆς δυναμικῆς σκέψης τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας θὰ τοὺς ξεσκέπαζε τὸν μαρξισμὸ καὶ φροϋδισμό, ποὺ ἡ ἐνορχηστρωμένη προπαγάνδα τους ἐξαπάτησε τὸν κόσμο γιὰ ἑβδομήντα χρόνια καὶ τοὺς ἔκανε πλανητάρχες (βλέπε τὴν ἀπίθανη πτώση τοῦ μακαρίτη μαρξισμοῦ)... Τὸ μίσος, ὁ δόλος καὶ τὸ ψέμα, ἀκρογωνιαῖοι λίθοι τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, ἐξέθρεψαν τὴν ἀσυγχώρητη ἐμφυλιοπολεμική μας τραγῳδία ἀνείπωτης ἀγριότητας, ποὺ σὲ κανένα εὐρωπαϊκὸ κράτος δὲν παρετηρήθη ἔτσι. Χωρὶς καμμία ἑλληνικὴ θέση παρὰ μὲ ἑβραιοχριστιανικὰ καὶ μαρξιστικὰ ἰδεώδη ὁ ἕνας ἔσφαξε ἐμπαθῶς τὸν ἄλλο... Μὰ μήπως σήμερα μὲ τὸν οἰκουμενισμὸ (κατ’ ἐπίφαση) καὶ τὴν πλανηταρχία δὲν μπάζουν μασκαρεμένες τὶς ἴδιες ἰδέες, ὅπου ὑπὸ τὸν πάντοτε ὑπάρχοντα ἑλληνοχριστιανισμὸ θὰ ξανασφαγοῦμε; Παντελῆς Γλάρος