Ἑλληνοχριστιανισμός: Χθές, σήμερα, αὔριο Μετὰ τὰ τετρακόσια χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας καὶ τὸν προηγούμενο χι- λιόχρονο βυζαντινισμὸ φθάνομε στὸ ’21. Ὅμως, ἂν πάρωμε τὸ δημοτικὸ τρα- γούδι καὶ γενικῶς καταστάσεις ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐπανάστασης, θὰ παρατηρήσωμε ὅτι σ’ αὐτὰ δὲν ὑπάρχει βυζαντινισμὸς μὲ τὴν ἀποτροπιαστική του θρησκευτικὴ μισαλλοδοξία καὶ τὸν καλογερισμό, γιατὶ παλιὲς ἑλληνικὲς ράτσες ἔδωσαν στὴν ἀνάμιξη ἕναν ἀλλοιώτικο τόνο. Τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι στὸ ξύπνημα δὲν ξέχασαν τὴν Ἀρχαιότητα. Ὅμως ὁ διεθνὴς σιωνισμὸς μέσα ἀπὸ «ἑταιρεῖες» καὶ συμφέροντα καιροφυλακτοῦσε, δεδομένου ὅτι τὸ ἰουδαϊκὸ πνεῦμα τῆς χριστιανοσύνης ἄφηνε παράθυρα παρὰ τὴν οἱαδήποτε ἀντίθεσή του. Γνωρίζετε ὅτι μέσῳ τῶν τραπεζῶν τότε δὲν ἐπέτρεψαν τὸ μοίρασμα τῆς γῆς στοὺς ἀγωνιστές, γιατὶ ἔτσι θὰ ἔχαναν τὸ ἐνέχυρο τῶν δανείων! Ὁ Ἀνδροῦτσος, ὁ Καραϊσκάκης καὶ ὁ Καποδίστριας τελικὰ δολοφονήθηκαν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, οἱ ὁποῖοι μεταξὺ σιωνισμοῦ καὶ ἀποικιοκρατίας προω- θοῦσαν τὶς θέσεις τους. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὴν Ἐπανάσταση ἡ οἰκογενειοκρατία, τὰ «τζάκια», ἀπέκτησαν τὸν ἔλεγχο, ποὺ τοὺς χορηγοῦσαν οἱ ξένες δυνά- μεις. Φυσικὰ εἶναι γνωστὸ τὸ παιχνίδι τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἐκμεταλλευόμε- νη τὸ Ὑπερπέραν, καὶ δὴ τοῦ Γιαχβέ, ὑποκατέστησε τὴν ἑλληνικότητα καὶ φάνηκε ὡς «σωτήρας», ἐνῷ οἱ Κολοκοτρωναῖοι ἔμπαιναν στὴ φυλακή. Ἕτσι ἡ δομὴ τοῦ νέου κράτους «καπελλώνεται» μὲ τὴ μεσολάβηση τῶν ξέ- νων κέντρων ἀπὸ τὴ θρησκεία καὶ χάνεται ἡ ἀνάμνηση τῆς Ἀρχαιότητας, ποὺ οἱ γνήσιοι καὶ πραγματικοὶ ἐπαναστάτες ἀλλὰ καὶ φιλέλληνες τοῦ ’21 συζητοῦσαν. Ἑλληνοχριστιανικὸς πολιτισμὸς καὶ κράτος τῆς Ρωμιο- σύνης ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα μὲ αὐτὴ τὴ στραβὴ καὶ ἀνθελληνικὴ θέση θὰ ἀκολουθήσουν πάντοτε λάθος τὰ ἱστορικὰ δεδομένα. ἩἈρχαιότης δι- δάσκεται σὰν μουσειακὸ εἶδος, ἀποκομμένη ἀπὸ τὴ σύγκρισή της μὲ τὸν Ἰουδαϊσμό, ὁ ὁποῖος δρᾶ ἀνενόχλητος. Ἡ παρουσία τῆς δυναμικῆς σκέψης τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας θὰ τοὺς ξεσκέπαζε τὸν μαρξισμὸ καὶ φροϋδισμό, ποὺ ἡ ἐνορχηστρωμένη προπαγάν- δα τους ἐξαπάτησε τὸν κόσμο γιὰ ἑβδομήντα χρόνια καὶ τοὺς ἔκανε πλανη- τάρχες (βλέπε τὴν ἀπίθανη πτώση τοῦ μακαρίτη μαρξισμοῦ)... Τὸ μίσος, ὁ δόλος καὶ τὸ ψέμα, ἀκρογωνιαῖοι λίθοι τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, ἐξέ- θρεψαν τὴν ἀσυγχώρητη ἐμφυλιοπολεμική μας τραγῳδία ἀνείπωτης ἀγριό- τητας, ποὺ σὲ κανένα εὐρωπαϊκὸ κράτος δὲν παρετηρήθη ἔτσι. Χωρὶς καμ- μία ἑλληνικὴ θέση παρὰ μὲ ἑβραιοχριστιανικὰ καὶ μαρξιστικὰ ἰδεώδη ὁ ἕνας ἔσφαξε ἐμπαθῶς τὸν ἄλλο... Μὰ μήπως σήμερα μὲ τὸν οἰκουμενισμὸ (κατ’ ἐπίφαση) καὶ τὴν πλανη- ταρχία δὲν μπάζουν μασκαρεμένες τὶς ἴδιες ἰδέες, ὅπου ὑπὸ τὸν πάντοτε ὑπάρχοντα ἑλληνοχριστιανισμὸ θὰ ξανασφαγοῦμε; Παντελῆς Γλάρος