Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ὁ «διάλογος» τοῦ κ. Ἀνθίμου Δὲν μπορῶ νὰ μὴ θαυμάσω τὴν εὐφράδεια καὶ τὴν σαρκαστικὴ εἰρωνία τοῦ σεβασμιωτάτου Ἀλεξανδρουπόλεως, ὁ ὁποῖος δίκην κυβερνητικοῦ ἐκπροσώπου βγῆκε εἰς τὸ «γυαλί», γιὰ νὰ ἀπαντήσῃ στὴ συνέντευξη τοῦ Γιάννη Μαρκόπουλου στὸν «Δαυλό». Ἐγώ, ἕνας ἁπλὸς «παντελονᾶς» γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὸν Ἅγιον Πειραιῶς Καλλίνικον, ἔμεινα ἐκστασιασμένος ἀπὸ τὸν δημοκρατικὸν διάλογον ποὺ ἐπεζήτησεν ἀπὸ τὸν μουσικοσυνθέτην, προκειμένου νὰ ξεκαθαρίσουν τὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἰς τὴν θρησκείαν μας. Ξέρετε τώρα: τὸ ἱερὸν ἐκεῖνο βιβλίο μας, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸ ἀπαύγασμα τῆς ἠθικῆς καὶ διαπλάσσει τοὺς ἀδαμάντινους χαρακτῆρες τῶν ἀνθρώπων. Τὸ διαβάζεις καὶ μένεις ἐνεὸς ἀπὸ τὶς θεόπνευστες πράξεις τῶν ὑπερόχων ἀληθινῶν πρωταγωνιστῶν του. Τί αἱμομιξίες, τί ἐγκλήματα, τί γενοκτονίες, τί ραδιουργίες, τί μαστρωπεῖες, τί παγαποντιές. Ἀλλὰ πάντα ταῦτα εἶναι συγχωρητέα, ἀφοῦ εἶναι ἀδικοπραξίες τοῦ περιούσιου λαοῦ. Καὶ ὡς ἐκ τούτου ὀφείλομε νὰ τὰ μαθαίνομεν. Νὴ Δία! Ἀποτελεῖ τὴν πνευματικὴν καὶ ἠθικὴν παρακαταθήκην τῶν προγόνων μας. Ἔτσι δὲν εἶναι, σεβασμιώτατε; Ὅσο διὰ τὸν Ἑλληνικὸν πολιτισμόν, περὶ τοῦ ὁποίου ἔκανε μνεία ὁ κ. Μαρκόπουλος, ὁ σεβασμιώτατος ἐτήρησεν αἰδήμονα σιγή. Ἀλλὰ βεβαίως τί σχέσιν δύναται νὰ ἔχῃ ὁ ἐξαίσιος αὐτὸς κόσμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μ’ αὐτοὺς τοὺς ἀχρείους ἀρχαίους Ἕλληνες, ποὺ ἠσκοῦντο εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ ἔζων ἐπ’ ἀρετῇ; Ἄχθος ἀρούρης οἱ Ἕλληνες καὶ ὁ πολιτισμός τους, καὶ οἱ μόνοι πραγματικὰ ἀνυπέρβλητοι καὶ ἄξια τέκνα τοῦ Θεοῦ οἱ Ἑβραῖοι. Τώρα, σεβασμιώτατε, φαντάζομαι ὅτι γνωρίζετε τὴν ἀγάπην τὴν ὁποίαν τρέφουν οἱ ἁπανταχοῦ Ἑβραῖοι τῆς γῆς γιὰ τὸν Ἑλληνισμόν. Καὶ Σεῖς, πολὺ δικαίως, ἔρχεσθε ἀπολογητὴς καὶ συνήγορος τῶν ἱερῶν τους βιβλίων. Εὖγε! Βεβαίως, σεβασμιώτατε, καὶ συμπάσχουμε μὲ τὸ θεῖον δράμα, ἀλλά, ὅταν μιλᾶμε περὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον, λησμονοῦμε τὴν διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν σταύρωσιν τοῦ Προμηθέως καὶ τοῦ Ὀρφέως. Ἀλλὰ ἂς εἶναι.Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει σαφῶς σημαντικώτερα προβλήματα. Πέραν τοῦ ὅτι δὲν ἔχει ἀνακαλύψει ἀκόμη ἡ Ἱερὰ Σύνοδο τίς ἦτο ὁ Ἅγιος Ἀδελφὸς μὲ τὶς ζαρτιέρες, ποὺ κάποιες ἐφημερίδες τὸν κάναν βούκινο, ἦλθε καὶ ἡ γνωστὴ κόντρα τοῦ ἡμετέρου ἀρχιεπισκόπου μετὰ τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα, τοῦ Ἁγίου Πειραιῶς. Τέτοιο δημόσιον ξεκατίνιασμα δὲν ξανάγινε. Τύφλες νὰ ἔχουν τὰ παλαιὰ ξεμαλλιάσματα τῶν πάλαι ποτὲ τραβεστὶ τῆς Συγγροῦ. Εἶναι προφανὲς ὅτι τὸν πρῶτον γῦρον εἰς τὸ ἰδιόρρυθμον θρησκευτικὸν αὐτὸ μπὸξ τὸν ἐκέρδισεν ὁ Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, ἀφοῦ χειροτόνησε τὸν ἐκλεκτόν Του μητροπολίτην Σύρου. Ὅμως οἱ πυγμαχικοὶ ἀγῶνες διαρκοῦν τρεῖς γύρους. Κατὰ τ’ ἄλλα, σεβασμιώτατε, «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν»... Γιῶργος Πετρόπουλος