Τὶ ψάλλουν οἱ ἱερεῖς μας στὸ «Σαράντισμα» Ὡς διδάσκαλος τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας, ὄχι καὶ πολὺ ἀποτυχημένος ἐπὶ μίαν τριακονταετία, ὄχι ἁπλᾶ ἐξανίσταμαι, ἀλλὰ κυριολεκτικὰ ἐπαναστατῶ γιὰ τὶς ξενόφερτες ἐπιδράσεις καὶ τὸν ἔντονο ἀποχρωματισμὸ ποὺ τυχάρπαστοι «ρασοπαντελονάδες» ἐπιβάλλουν στὴν Ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία. Κι ἐννοῶ γιὰ προτεσταντίζοντα ἄσαρκα ἰδεολογήματα, ὑποκειμενικὲς ἑρμηνεῖες καὶ φονταμενταλιστικὲς βιβλικὲς προσεγγίσεις. Κι ὅλα τοῦτα ἐκπορεύονται ἀπὸ τὶς θεολογικὲς κυρίως σχολὲς καὶ καταναλώνονται ἀπὸ τοὺς κύκλους καὶ κυκλώματα συμμελετητῶν τῶν Γραφῶν. Ἔτσι οἱ διάφοροι Ντέιβιντ, Μπέντζαμιν, Σάμουελ, Ντάνιελ κ.λπ. δὲν θὰ κατισχύσουν στὴν θρησκεία τῶν Νεοελλήνων, ἀφοῦ κι αὐτὴ μὲ τὴ σειρά της γιὰ τὴν ἴδια τὴν ἰστορική της διάρκεια εἶναι ἀνάγκη ν’ ἀναθερωρήσῃ κείμενα, ὀνόματα, πρακτικές... ὄζοντα ἰουδαϊκῆς θεοκρατίας. Ἄλλωστε ὁ Ἰησοῦς ὑπῆρξε τὸ λιγώτερο αἱρετικὸς καὶ ὀλετῆρας τῆς Ἰουδαϊκῆς θεοκρατικῆς κάστας, γι’ αὐτὸ καὶ τὸν σταύρωσαν. Δὲν μποροῦν οἱ προτεσταντίζοντες ἀμερικανοσπουδοι θεολόγοι νὰ μιλᾶνε καὶ νὰ γράφουν περὶ ἰουδαιοχριστιανισμοῦ, εἶναι ἀντιφατικὸ καθ’ ἑαυτό. Ὁ παλαιοδιαθηκικὸς ἐξορκισμὸς τῆς λεχοῦς σήμερα Κατὰ τὴν ἔννοια ὅτι «αὐτὸ τὸ τέλος εἶν’ ἀρχὴ» παραθέτουμε τὶς περὶ καθαρμοῦ τῶν λεχώνων διατάξεις τοῦ ἰουδαϊκοῦ παλαιοδιαθηκικοῦ «Δευτερονομίου», γιὰ νὰ δοῦμε ὅτι οἱ κοινωνικοθρησκευτικὲς ἀντιλήψεις τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς, ποὺ θεωροῦσαν «βδέλυγμα», «μίασμα» καὶ τελικὰ «ἀκάθαρτον» τὴ γυναῖκα, πέρασαν ἀβασάνιστα στὸν ἐλληνορθόδοξο χῶρο. «Καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε» βέβαια, ἡ γυναῖκα μετὰ τὸν τοκετό, ἡ λεχὼ ἦταν εὐαίσθητη σὲ μολύνσεις καὶ δὲν ἔπρεπε κανεὶς νὰ τὴν ἀγγίξῃ. Αὐτὸ ὅμως τὶ δουλειὰ εἶχε μὲ τὴ θρησκεία, ὥστε νὰ θεσπισθοῦν ἐντελῶς ἀντιγυναικεῖες καὶ ἀντιμητρικὲς σχολαστικὲς διατάξεις, ὅπως αὐτὲς ποὺ ἐπιβάλλει τὸ «Λευιτικὸν» καὶ τὸ «Δευτερονόμιον» γιὰ τοὺς Ἰουδαίους; «Οἱ γυναῖκες οἱ ἑμμηνορροοῦσες, οἱ ἔγκυες καὶ οἱ λεχῶνες νὰ μὴ πλησιάζουν τὸ ναό, γιὰ νὰ προσφέρουν τὰ δῶρα τους γιὰ τὴ θυσία, εἶναι ἀκάθαρτες (ὄπως τὰ ζῷα δηλαδή;) καὶ νὰ παραμένουν στὰ σπίτια τους ἀνέγγιχτες, διότι ὁ νόμος ἐπιβάλλει καὶ ἀκαθάρτου ἀνθρώπου καὶ ζῳου μὴ ἅπτεσθαι» («Λευιτικὸν» – «Δευτερονόμιον»). Αὐτὰ γιὰ τοὺς Ἰουδαίους. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες χριστιανοὶ ἔχουμε δικαίωμα νὰ θεωροῦμε ἀκάθαρτες καὶ μιασμένες τὶς γυναῖκες ποὺ ἔχουν περίοδο ἢ εἶναι ἔγκυες ἢ λεχῶνες; Ἐρρέτωσαν λοιπὸν τέτοιες ἀντιανθρώπινες ἀντιλήψεις καὶ ρατσιστικὲς πρακτικές.