(καὶ πῶς παντρεύονται σήμερα οἱ Ἕλληνες) Ἡπαρουσία τῆς Δήμητρας στὴν Σαμοθρᾴκη, στὸ γάμο τῆς Ἁρμονίας (= ἀποκατάσταση τῆς φυσικῆς ζωῆς), μετὰ τὴν ἀναζήτηση τῆς Εὑρώπης (= Ἑλλὰς) ἀπὸ τὸν Κάδμο, ποὺ χάθηκε ἐξ αἰτίας τοῦ Διὸς (= Κατακλυσμός), καθὼς καὶ ὁ ἐρχομὸς τῆς Δήμητρας (= ἀποκάλυψη τῆς μάνας γῆς ἐκ τῶν ὑδάτων) στὴν Ἐλευσῖνα μετὰ τὴν ἀναζήτηση τῆς Κόρης της Περσεφόνης (= ἔδαφος), ποὺ τὴν ἀπήγαγε ὁ Πλούτων (= εἰς βάθος) μὲ τὴν συναίνεση τοῦ Διὸς (= Κατακλυσμός), δὲν ἀφήνουν ἀμφιβολία γιὰ τὴ διασύνδεση καὶ τὸ συμβολισμό τους. Ὁ Κάδμος μυήθηκε στὰ μυστήρια («τῆς τελετῆς μετασχόντα») πρὶν ἀπὸ τὸν γάμο του, «μετὰ δὲ ταῦτα τὸν μὲν Κάδμον κτῖσαι τὰς Θήβας τὰς ἐν τῇ Βοιωτίᾳ, τὸν δ’ Ἰάσονα γήμαντα Κυβέλην (ἐξ οὖ καὶ τὰ Μυστήρια τῆς Κυβέλης – Μεγάλης Μητέρας – στὴν Φρυγία)... τὰ τῆς Μητρὸς τῶν θεῶν ἱερά... συναπᾶραι εἰς Φρυγίαν» (Διόδ. Σικελ. E´ 49). Πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ τονίσουμε τὴ σημασία ποὺ ἔχει γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες ὁ περιγραφόμενος γάμος τῆς Ἁρμονίας καὶ τοῦ Κάδμου, ὡς γεγονὸς καὶ ὡς συμβολισμός. Εἶναι ὁ Ἑλληνικὸς Γάμος, ποὺ ὡς πρότυπον ἀκολουθοῦμε ἀσυνείδητα αἰῶνες ἐπὶ αἰώνων ἐμεῖς οἱ ἀπόγονοι, τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων. Εἶναι ἐκπληκτικὴ ἡ ταύτιση μὲ τὴν σημερινὴ ψυχοπνευματικὴ καὶ τελετουργικὴ διάσταση ποὺ ἀποδίδουμε στὸν γάμο, θεωρώντας τον μέγα μυστήριον, ἀρχὴ τῆς οἰκογένειας καὶ ἀφετηρία τῆς πλέον δημιουργικῆς περιόδου τῆς ζωῆς μας. Ὁ Κάδμος λοιπὸν μυεῖται (στὰ τῆς πνευματικῆς ζωῆς) στὰ ἀρχαιότερα Ἑλληνικὰ Μυστήρια. Μυημένος πλὲον νυμφεύεται τὴν Ἁρμονία, ποὺ καὶ μόνο τὸ ὄνομά της σημαίνει νοῦ, ψυχὴ καὶ σῶμα σὲ τέλειο ἀνθρώπινο συγκερασμό. «Τὸν δὲ γάμον τοῦτον πρῶτον δαῖσαι θεούς», γιὰ πρώτη φορὰ δηλαδὴ στὸν εὐλογημένο αὐτὸν γάμο παρευρέθησαν ὅλοι οἱ θεοί. Ἐδείπνησαν, παρετέθη γαμήλιο τραπέζι, καὶ μάλιστα προσέφεραν στὴν νύφη δῶρα: «...δωρήσασθαι Ἑρμῆν μὲν λύραν, Ἀθηνᾶν δὲ τὸν διαβεβοημένον ὅρμον καὶ πέπλον καὶ αὐλούς...». Ὁ πέπλος τῆς νύφης καὶ τὸ περιδέραιο μᾶς παραπέμπουν στὸν τρόπο ποὺ ντύνεται ἡ σημερινὴ νύφη. Ἐδωρήθησαν λύρα καὶ αὐλοὶ (καὶ κύμβαλα καὶ τύμπανα ἀπὸ τὴν Ἠλέκτρα μαζὶ μὲ τὴν γνώση τῶν Μυστηρίων τῆς Μεγάλης Μητρός), ὥστε καταφαίνεται πόσο μεγάλη σημασία ἀποδίδεται στὴ μουσική καὶ στὴν ἐπίγνωση τῶν τελετῶν τῶν μυστηρίων. «...Καὶ Ἀπόλλωνα μὲν κιθαρῖσαι, τὰς δὲ Μούσας αὐλῖσαι, τοὺς δὲ ἄλλους θεοὺς εὐφημοῦντας συναυξῆσαι τὸν γάμον» (Διόδωρος Σικελιώτης E´