Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Μετανόησον! Ἄπιστε Μαρκόπουλε, τὰ ἐρεβώδη τρίσβαθα τοῦ ἐωσφορικοῦ βασιλείου σὲ περιμένουν. Τί ἦταν αὐτά, μωρέ, ποὺ ξεστόμισες στὴ συνέντευξή σου στὸ σιχαμερὸ περιοδικό; Τέτοια περίμενα ἐγὼ ἀπὸ διανοούμενους σὰν ἐσένα; Δὲν μὲ φτάνουν τὰ ρεζιλίκια, ποὺ μοῦ κάνουν κάθε λίγο καὶ λιγάκι μὲ τὶς ἀποκαλύψεις τους αὐτοὶ οἱ ἀκατονόμαστοι, τώρα θὰ κυνηγάω κι τὴν ἀφεντιά σου μὲ τὶς ἀπόψεις της γιὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη; Ἤθελα νά ’ξερα, πῶς σοῦ ἦρθε νὰ μοῦ ἀνοίξῃς τέτοια πληγή. Καὶ σὲ τελικὴ ἀνάλυση, βλάσφημε, μὲ ποιό δίκαίωμα καὶ ποιά ἁρμοδιότητα ἀρθρώνεις λόγο γιὰ τέτοια θέματα; Μήπως εἶσαι θεολόγος (ἀποζῶν ἀπὸ τὴν Π. Διαθήκη) καὶ δὲν τὸ ξέρω; Πῶς τολμᾶς, ὦ φαῦλε, νὰ ἐκφέρῃς γνώμη γιὰ τὸ βίο καὶ τὴν πολιτεία τῶν ἱερῶν ἡμῶν προπατόρων (βοήθειά μας!), ποὺ ἔδωσαν στὸν κόσμο τὸ φῶς τῆς δόξας τοῦ Γιαχβέ, ποὺ κατασφάζει (παρντόν, «καταυγάζει» ἤθελα νᾶ πῶ) τὴν ἀνθρωπότητα ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια; Δὲν γνωρίζεις, ὅτι μόνο οἱ ἐπαγγελματίες δικαιοῦνται νὰ ὁμιλοῦν περὶ αὐτῶν; Βέβαια ὄχι ὅλοι οἱ θεολόγοι – καθώς, μεταξύ μας, μερικοὶ μοῦ «κάνουν νερὰ» τὰ τελευταῖα χρόνια –, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ ἐγὼ ἐπιλέγω προσεκτικὰ καὶ ἀμολάω στὰ μέσα μαζικῆς ἀποβλάκωσης. Ἑσένα τί σὲ νοιάζουν αὐτά; Τώρα βέβαια θὰ μοῦ πῇς ὅτι ἀπὸ τὴ γέννηση μέχρι τὸ θάνατο σὰς μπουχτίζω στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Σκᾶτε μύτη ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας σας, νὰ οἱ εὐχὲς καὶ τὰ ξόρκια («Δευτερονόμιον»)· παντρεύεστε, νὰ ὁ δακτύλιος τῆς Θάμαρ καὶ τὸ «μουτζὸ» τῆς Σάρρας, ὅπως τὸ μοσχοπουλοῦσε ὁ Ἀβραὰμ στὸν Φαραὼ (βλέπε «Γένεσις»)· πεθαίνετε, νὰ ἡ Κόλαση ἢ ἡ ἀγκαλίτσα τοῦ Ἀβραάμ, γιὰ νὰ πᾶτε. Τί ἄλλο θέλεις πιά; Εἴπαμε, φροντίζω πρὶν ἀπὸ σᾶς γιὰ σᾶς. Ἐσύ καὶ οἱ ὅμοιοί σου, ἀντὶ νὰ ἐκτιμήσετε τὴν προσφορά μου, ζητᾶτε νὰ ἀποβληθῇ ἡ θεόπνευστη Γραφή μου ἀπὸ τὴ ζωή σας. Ἂν συμβῇ αὐτὸ, βρὲ ἄφρονα, πῶς θὰ ἐξουσιάζεσθε, ἔ, ἐννοῶ δηλαδή, πῶς θὰ πορεύεσθε πνευματικά; Μὴ μοῦ πῇς, μὲ τὸν λόγο, τὸ διάλογο, τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν ἐλεύθερη καὶ ἀδογμάτιστη ἀναζήτηση, γιατὶ θὰ σκάσω! Καὶ καλὰ μὲ τὴν κριτικὴ στάση σου γιὰ τὴν Βίβλο μου, ἄντε νὰ τὴν παρακάμψω. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ξεφούρνισες στὰ τηλεοπτικὰ παραθυράκια, ὅτι «ὁ Λάμπρου εἶναι ἀπὸ τοὺς πιὸ προοδευτικοὺς ἀνθρώπους ποὺ γνώρισα», ἔφερε τὴν πίεσή μου στὰ ὅρια θραύσης τοῦ μανόμετρου, Ἐγκεφαλικὸ κόντεψα νὰ πάθω. Εἶσαι ἀσυγχώρητος ἐκτὸς ἀπὸ ρατσιστής, ὅπως πολὺ σωστὰ σὲ χαρακτήρισε ὁ σεπτὸς μου ἱεράρχης. Καὶ μὴν ἀρχίσῃς κι ἐσὺ γιὰ τὰ περὶ φασισμοῦ, ἀνηθικότητας καὶ ρατσισμοῦ τοῦ «περιούσιου λαοῦ» μου, γιατὶ θὰ «τὰ πάρω στὸ κρανίο». Ποῦ νὰ καταλάβῃς ἐσὺ ὁ ἀθεολόγητος, ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀλληγορικά, συμβολικὰ καὶ προπάντων θεόπνευστα. Ἐὰν πραγματικὰ θέλῃς νὰ ἐξιλεωθῇς καὶ νὰ ἐλαφρύνῃς τὴν μαύρη σου ψυχή, θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθήσῃς τὶς ὑποδείξεις μου. Κατὰ πρῶτον θὰ πετάξῃς στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων τὶς παρτιτοῦρες τῆς «Λειτουργίας τοῦ Ὀρφέα» καὶ ἀπὸ τοῦδε κι ἐφεξῆς θὰ ψάλλῃς τὰ «Ζαβαρακατρανέμια» σὲ ἦχο πλάγιο δ´ καὶ μόνον. Κατὰ δεύτερον θὰ μεταβῇς στὴ μητρόπολη τοῦ σεπτοῦ ἱεράρχη μου, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου γονυπετὴς καὶ μὲ πύρινα δάκρυα μετανοίας θὰ ἀνακράξῃς τεσσαροκοντάκις «ἥμαρτον». Τέλος θὰ ὑπογράψῃς δήλωση, μὲ τὴν ὁποία θὰ ἀποκηρύττῃς μετὰ βδελυγμίας καὶ θὰ ἀναθεματίζῃς τὸ περιοδικὸ τοῦ παγανιστικοῦ αἴσχους, ἤτοι ἅπαντα τὰ στοιχεῖα τοῦ πολιτισμοῦ τῶν τρισκατάρατων ἀρχαίων προγόνων σου, μαζὶ μὲ τὸν ἐκδότη τοῦ κατάπτυστου ἐντύπου, τοὺς συνεργάτες καὶ τοὺς ἀναγνῶστες του· καὶ φυσικὰ αὐτὸ ποὺ συνεχῶς καραδοκεῖ, γιὰ νὰ πάρῃ καὶ νὰ σηκώσῃ ἐμένα. Ἐννοῶ τὸ Σάρωθρον