Ὕβρις – Ἄτη – Ἀδράστεια: Ἀνθρώπινα λάθη, ὄχι «θεοὶ» Ὁ Ἡρόδοτος, παρόλο ποὺ ἐπέλεξε ὡς κεντρικὸ θέμα τῆς ἱστορικῆς του ἀφήγησης τὴν σύγκρουση ἀνάμεσα στοὺς Ἕλληνες καὶ τὶς αὐτοκρατορίες τῆς Ἀνατολῆς, ἐν τούτοις ἐνσωματώνει ἐθνογραφικὲς καὶ γεωγραφικὲς λεπτομέρειες, ποὺ δὲ σχετίζονται μὲ αὐτὴ τὴ σύγκρουση. Ἐπιπρόσθετα συμπεριλαμβάνει μία τεράστια ποσότητα ὑλικοῦ, τὸ ὁποῖο δὲ φαίνεται νὰ σχετίζεται ἄμεσα μὲ τὴν κύρια ἱστορικὴ ἀφήγηση ἢ τὴν ἐθνογραφία. Ἀρκετὸ ἀπὸ τὸ ὑλικὸ αὐτὸ ἀποτελεῖται ἀπὸ «νουβέλες», ὅπως τὶς ἀποκαλοῦμε. Ἡ πιὸ ἐνδιαφέρουσα ἀπὸ αὐτὲς ποὺ θὰ ἀναλύσουμε παρακάτω εἶναι ἡ ἀναφερόμενη στὸν πάμπλουτο βασιλιᾶ τῆς Φρυγίας Κροῖσο, τὸ γιό του Ἄτυ καὶ τὸν ἐξόριστο Ἄδραστο, ποὺ ζοῦσε τὴν αὐλὴ τοῦ Κροίσου (Ἡρόδοτος, «Ἱστορία», βιβλίον 1 § 34-45). Ὁ Κροῖσος μετὰ τὴν ἀναχώρηση τοῦ Σόλωνα μαθαίνει ἀπὸ ἕνα ὄνειρο, ὅτι ὁ γιός του Ἄτυς θὰ πεθάνῃ ἀπὸ κτύπημα δόρατος. Ὁ Κροῖσος λαμβάνει μέτρα, γιὰ νὰ ἀποτρέψῃ τὴ μοῖρα. Στὸ μεταξὺ ἐξαγνίζει καὶ δέχεται στὸ σπίτι του τὸν Ἄδραστο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας ἐξόριστος ἀπὸ τὴ Φρυγία καὶ ἀκούσιος δολοφόνος τοῦ ἀδελφοῦ του. Λίγο μετὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, ὅταν ἕνας κάπρος ἐρημώνῃ τὴ Λυδία, ὁ Κροῖσος μετὰ ἀπὸ παράκληση τῶν κατοίκων στέλλει βοήθεια, ἀλλὰ δὲν ἐπιτρέπει στὸ γιό του νὰ συμμετάσχῃ στὴν ἀποστολή. Ὁ Ἄτυς διαμαρτύρεται καὶ πείθει τὸν πατέρα τοῦ νὰ τοὺ ἐπιτρέψῃ νὰ λάβῃ μέρος στὸ κυνήγι τοῦ κάπρου. Ὁ Κροῖσος δίνει τὴν ἄδειά του, ἀλλὰ γιὰ λόγους προφύλαξης στέλλει τὸν Ἄδρα-